Roxy Music - Stranded (1973)

Wederom een puike plaat van Roxy Music. Ook zonder Eno redden ze zich meer dan behoorlijk.
A Song for Europe vind ik het hoogtepunt. Het doet me aan casino's en kuuroorden denken, oorden van vergane glorie.
Psalm vind ik dan weer te langdradig.
De rest gaat van aardig (Sunset) tot onmisbaar (Street Life). Toch is er ook nog wat experiment: het tweede deel van Amazona bijvoorbeeld. Desalniettemin hou ik ook van "brave" nummers zoals Just Like You en Serenade

P.S.: Probeer ook Hula Kula eens, B-side van Street Life. Het klinkt precies zoals de titel doet vermoeden.

voor mij het beste Roxy album om dezelfde reden waarom ik ook de derde van the Velvet underground het beste vind.
Het experiment en de schoonheid zijn hier het best in evenwicht. Er is hier geen moment dat mijn aandacht verslapt en dat had ik bij de 2 voorgangers niet. Ik wil niets afdoen aan de artistieke relevantie van het debuut en "For your pleasure", maar deze belandde toch wat vaker op mijn draaitafel. Ik ben iedere keer weer sprakeloos van de constante hoge spanningsboog van dit album.

Door de aanschaf van de boxset 'the studio albums' luister ik alle lp's in volgorde af van Roxy Music.
Roxy Music klinkt op Stranded na het vertrek van Eno iets minder experimenteel. Hoewel? Psalm is wel een vreemd experiment. Ik hou van gospel, maar Bryan Ferry en band slagen niet om het goed neer te zetten in dit ook te lange nummer. Maar verder is het vooral genieten van de Roxy glam- artrock. Vooral van de opener Street Life, een klassieker, het fascinerende fraaie A Song For Europe,het geniale Mother of Pearl en de erg mooie afsluiter Sunset. Een fraai vervolg dus op For Your Pleasure, allebei uit 1 jaar (!): 1973. En wat een geniale hoes trouwens!

Welke Band presteert het om binnen drie jaar, drie absolute meesterwerken het daglicht te laten zien?

Het antwoord is Roxy Music! En... er kwamen binnen twee jaar nog twee superalbums bij.
Die vijf albums uit de eerste periode maakt Roxy Music voor mij qua band tot de absolute sensatie die de Britse popmuziek ooit heeft voortgebracht.
Roxy Music heeft talloze bands geïnspireerd en / of beïnvloed. Tot op de dag van vandaag.
(Duran Duran, Ultravox,etc)

Terug naar dit derde album: de eerste track Street life is weer een ultieme plaatopener, de invallende bas en drum....een heerlijk bruisend nummer.
Om over te gaan in just like you, wat een beeldschone ballad, Ferry zingt absoluut super op dit nummer, het drijft voort op een prachtige melodie lijnen koorwerkjes op het juiste moment.
Een fraai jazzy-achtig einde....

En dan de geweldige gitaarrits, bas en leadgitaar waar Arizona mee opent, hier klant Ferry's stem volledig anders dan in de voorgaande ballad. Haast hypnotiserend.... tot het refrein aanbreekt en hij weer in de Don Juan sfeer schiet. Een kraker van een song, dit had ook een hitsingle kunnen zijn....verderop in het nummer komt er weer een gitaar-synthesizerstuk voorbij dat ook overeenkomsten toont met bijvoorbeeld Out of the blue (van Country Life) ...Ferry croont rustig door.....

Psalm begint met een eenvoudig piano en orgel intro, waarover Ferry kalm de tekst inzingt...langzaamaan komen de andere instrumenten hem vergezellen tijdens dit lange nummer. Halverwege een snerpende mondharmonica die samen met de andere instrumenten een bijna jazzy intermezzo verzorgen, Ferry zing intussen wel de longen uit zijn lijf. Een groei nummer....

Het korte ~Serenade is weer old Roxy-school, swingend, croonend en een mooi vol instrumentarium welk de toon zet, ook hier een hoofdrol voor de gitaren, die met handgeklap toewerkt naar een mooie bridge.
Een mooi pakkend nummer.

A song for Europe, het number is hierboven al vele malen terecht bejubeld, misschien wel een van Ferry's allermooiste composities (alhoewel die man heeft zo ongelofelijk veel mooie nummers geschreven...)
Hij begint in het Engels, gedragen en stijlvol, met een fraai uitgebalanceerde muzikale omlijsting, er wordt ook hier duidelijk naar een hoogtepunt toegewerkt, met tussendoor intermezzo's voor de saxofoon en piano. Dit nummer is op-en-top Roxy Music. Tegen het dramatische einde gaat Ferry over in het Latijn en het Frans, prachtig, prachtig, prachtig....

Mother of Pearl begint hierna ronduit chaotisch, wat dus even schakelen is lieve mensen....
het intro geeft mij vaag ook indrukken van Scarry monsters van Bowie....na anderhalve minuut wordt het ritme aangepast en zorgt een kalme pianobreak met invallende drum voor een change of mood, Ferry zing weer hartstochtelijk zoals hij dat heel goed kan....

Sunset, de kalme afsluiter van dit superalbum is ook heel bijzonder, een nummer dat je een aantal keren moet horen om de schoonheid ervan totaal te ervaren. een repeterend klankbord thema en een buitengewoon goed zingende Ferry maken ook dit tot een hoogtepunt.

Ook qua tekst is alles op dit album weer helemaal TOP, Chique van de rand tot aan het gaatje in het midden.....

Diepe buiging!

Het verhaal achter de hoes van Roxy Musics Stranded is geinig, net als dat van menig andere van Roxy. Dat geldt nog meer voor de muziek. Die is iets conservatiever dan op voorganger For Your Pleasure, al begint het stormenderwijs met Street Life.

Is het omdat 'de man van de vreemde geluiden' Brian Eno plaatsmaakte voor een traditioneler werkende Eddie Jobson? Ik moest wennen, 51 jaar na uitgave, maar nummers als Just Like You en Amazona (de laatste met halverwege een versnelling) groeien echter en in het stemmige Psalm verwoordt Bryan Ferry een zelfgeschreven hymne. Het is gissen naar de bedoelingen en boodschappen in zijn teksten, voor uiteenlopende uitleg vatbaar.

Wat helpt om de composities te vatten is het tekstvel: de binnenhoes (het mijne enigszins gescheurd) is slechts aan één kant bedrukt met de lyrieken in standaard maar knus typemachineschrift.
Via Serenade, de uptempo opener van kant 2, word ik wederom ingepakt, al zingt Ferry minder op het melodieuze randje dan hij voorheen deed. In het statige A Song for Europe met naast Engelse ook Latijnse en Franse tekst, verstilt de tijd, waarna de hartstochtelijke liefdesverklaring in Mother of Pearl in combinatie met de muziek zowat frivool lijkt. Verrassend is dat het vlotte eerste deel een langzamer vervolg krijgt.
Het verstilde, mystieke Sunset is passend terwijl ik dit typ, zittend in de ondergaande zon: "One last sigh of farewell - goodbye".

Waar ik bij de voorganger meteen om was, moest Roxy Music hier harder werken. Met succes.