Journey - Escape (1981)

Een echte Klassieker met hoofdletter K. Dit blijft een fantastisch album vanaf het ultieme feelgood rock nummer "Don't Stop Believin'" tot de prachtige ballad "Still They Ride" en de fijne rocker "Mother, Father". Hét album dat de heren voor eens en altijd op de internationale muziekkaart zette. Nog steeds één van de Amerikaanse rock hoogtepunten als je het mij vraagt.

En La Raza del Sol, b-kantje van de single Still They Ride, is ook nog erg de moeite.

Klassieker op YouTube: Perry die tijdens een honkbalwedstrijd ineens gespot wordt door de camera terwijl Don't Stop Believin' door het stadion schalt en vervolgens uit volle borst mee gaat zingen. Geniaal

Ik kende het filmpje niet. Inderdaad prachtig! Kwam de beste man nog maar een keer op zijn beslissing terug om te stoppen met optreden...

De zoekfunctie is je vriend, maar om het jullie nog gemakkelijker te maken:

Steve Perry & 43,000 Friends NEVER 'Stop Believing' in the GIANTS - NLCS Gm 5 - YouTube

Leuk inderdaad. Tja, dat terugkomen op zijn beslissing, daar is al zoveel over gezegd... Ik denk dat-ie sowieso niet meer de range haalt die hij in zijn hoogtijdagen bereikte. Al zeg ik erbij dat ik mijn interesse in Journey verloor nadat ze met een soundalike op de proppen kwamen.
Ik had eerlijk gezegd wel eens een plaatopname willen horen van de band met Jeff Scott Soto, die na het afscheid van Steve Augeri korte tijd bij de band zat. Ik zag die combi live in Paradiso en keek uit naar een album. Maar helaas, Schon en consorten kozen voor de gemakkelijkste weg...

Dit album is natuurlijk de topper in het oeuvre van Journey, al komen Frontiers en Arrival (!) IMO dicht in de buurt. Naast de gekende klassiekers beleef ik vooral veel lol aan het titelnummer met die fantastische riff.

Het fantastische gitaarwerk in combinatie met de fragiele en unieke stem van Perry maakt dit album een topper in het genre. Dat vierde hoogtijdagen in die tijd, behalve in Nederland, maar ook nu luister ik er nog graag naar, zo af en toe. Nog niet doorspekt met keyboard dus tijdloos ? waarschijnlijk niet.
Album picks: Stone in Love en Lay it Down.

echt een top album, waar wederom blijkt dat Perry / Schön een top combinatie is. Nagenoeg geen zwakke nummers vandaar ook voor mij een top notering.

Een van de 2 lp's die ik heb van Journey (de andere is Frontiers). Ik vind het een vreemde gewaarwoording dat het album begint met Don't Stop Believin'. Ik leerde dat nummer kennen via de verfilming van Rock Of Ages (met o.m. Tom Cruise) waarbij een deel van de cast het nummer aan het eind van de film in een groot stadion ten gehore brengt. Een euforisch einde van de film.

Een goed rock album. Dit was het eerste album zonder Gregg Rollie.

Gisteravond nog eens opgezet en ik blijf bij mijn eerdere opmerkingen van een jaar of 7 geleden. Fantastisch hardrock-album wat een nieuwe standaard schiep voor AOR georienteerde rock.
Don't Stop Believin' rules en 4,5 ster blijft gewoon staan.

Natuurlijk is het Neal Schön die ook hier zijn stempel drukt en daar ben ook ik helemaal niet ontevreden over

Geldt zeker als een AOR klassieker , maar enorm goed vind ik dit album toch ook weer niet. Paar mindere tracks en de plaat laat als geheel geen verpletterende indruk achter. De opener is natuurlijk wel ijzersterk.

Ik vind alleen Who's crying now altijd een lastig gevalletje. De rest sterk tot ijzersterk. Opvolger Frontiers vind ik trouwens nog iets beter.