Journey - Escape (1981)

Wat een plaat is Don't Stop Believin' toch

Het best verkochte digitale nummer ooit (downloads). En dat voor een nummer uit 1981. Een aantal tv-series hebben daar overigens wel aan meegeholpen. Doet overigens niets af aan de kracht van het nummer.

Hij kan Perry wel als voorbeeld hebben maar als je alleen maar probeert hem te immiteren dan zijn bij 9 van de 10 zangers de stembanden binnen no-time naar de knoppen. Pineda's stem/bereik lijkt wel heel erg op Perry, en hij zal het ook zeker niet proberen te onderdrukken, maar dit is zijn stem nou eenmaal. Hij klinkt dus als een Perry-kloon maar ik krijg heel sterk de indruk dat hij daar weinig tot geen moeite voor doet.

Don't Stop Believin' wordt vooral in amerikaanse series (Scrubs, Family Guy) nog steeds gedraaid.
Geridiculiseerd of niet, het houdt het nummer (en de band) nog immer springlevend.

Mijn favorieten van deze plaat zijn Who's Crying Now en Still They Ride...

La Raza del Sol is overigens een knaller van een prognummer (beetje erg Santana ook), ik ken een hele lange live-versie (zonder Perry).

De Journey versie van Don't Stop Believin is de enige die ertoe doet. Net als Open Arms.

Een echte klassieker die ik toendertijd grijs heb gedraait. het titelnummer is mijn favoriet maar Mother Father is ook schitterend. Ondanks dat de nieuwe zanger Arnel Pineda heel sterk is gaat mijn voorkeur toch naar Steve Perry uit.

Mooi grijs gedraaid album met klassiekers, leuk om weer eens te horen, werd vroeger toch heel aardige muziek gemaakt...

Wat een heerlijke plaat is dit! Perry zingt hier echt fantastisch! Don't Stop Believin' en Mother, Father zijn mijn favorieten.

Wat mij betreft de klassieker die Journey definitief in Europa op de kaart heeft gezet. Subtiel tussen rock en Hardrock in. Staat in mijn geheugen gegrift en was destijds de aanleiding om alles van Journey op lp te kopen. Staat nog steeds als een huis. Ik grijp met grote regelmaat terug naar dit album. Ik ben afgehaakt bij Raised On Radio. Eclipse is een prima album maar heeft mij nooit zo kunnen bekoren als het werk tussen pakweg de jaren 75 en 85. Topper in zijn genre. Don't stop Believin' dat ze dit wellicht nog ooit gaan evenaren.

Verbaasd dat zovelen zo gek zijn van deze plaat, ik heb m nu drie keer gedraaid maar het pakt mij niet echt. Misschien dat Steve's zang mij niet zo ligt. Maar dat is t niet alleen, vooral zijn de songs een beetje saai. Ik heb de eerste LP van Journey, heel wat anders, die vind ik wel geweldig. Wat minder radiovriendelijk.

Ik vin de eerste drie platen ook beter. Erg fusion achtig. Maar de pop-Journey is ook erg leuk soms...

Valt me wel op dat je veel platen laag waardeert de laatste dagen. Is het wel leuk om niet-leuke muziek te luisteren?

Grappig dat je een patroon ziet. Het is eigenlijk zo dat ik mijn platenkast aan het opruimen ben, en daarom de laatste weken vooral platen draai die ik misschien wil wegdoen en daarom nog eens goed luister. Sommige platen zoals deze van Journey ga ik misschien wegdoen (hoewel track 3 het nog een twijfelgeval maakt), maar er zijn de laatste dagen ook platen die ik juist ben gaan waarderen (bv Little Feat's Waiting For Columbus en Earth Wind and Fire's Gratitude, alebei heel andere muziek dan deze plaat, om even mijn brede interesse aan te geven).

Dus, om op je vraag terug te komen, vaak is het niet zo leuk, maar soms wel, en da's dan best verrassend. Ook leuk om te merken dat het lezen van reacties op musicmeter soms zorgt dat ik anders ga luisteren en dingen alsnog ga waarderen (nummers, instrumenten, teksten, productie)...

Ha grappig. Dat nummer zou voor mij juist dé reden zijn om 'm van de hand te doen...

Ik snap je wel. Sommige muziekstijlen, bandjes en liedjes etc. zijn erg leeftijd gebonden. Smaken veranderen maar kunnen ook weer wederkeren.

Hoe dan ook, er is veel muziek die ik vroeger goed vond en nu niet en vice versa. Tussen mijn lage stemmen zitten een heleboel platen die ooit leuk vond.

Het leuke aan opruimen is ook wel weer, dat je veel vergeten pareltjes tegen komt.

Nb: Who's Crying Now? is een te gekke song...

Zeker! Soms had ik zelfs nooit eerder door DAT het pareltjes waren. Halfgeopende oesters!

Dit is voor mij typisch zo'n band waarvan ik de studioplaten te soft vind en de livealbums heavier vind klinken omdat dan de gitaren vaak wat meer op de voorgrond staan. Dit album vind ik ook te gladjes en gezapig maar als ik het album van deze tour beluister (en DVD bekijk) vind ik het heerlijke muziek. Ik heb dit vaak bij AOR muziek.

Alleen al voor deze heer lijke top(!) gitarist Neal Schön steekt Journey boven menig progband uit.
Vorig jaar gezien in de HM met gewoon weer een prima zanger in de gelederen en Neal die zijn avond weer had. Top!!

Sorry, maar met prog heeft Journey niks te maken.

Dat idee had ik ook al...................

Sorry AOR.......

Gewoon rock of pop. Het maakt me ook niets uit hoor. Maar Journey is nou niet cht een vooruitstrevende of experimentele band.
De eerste 3 platen misschien nog het meest.

Normaal gesproken niet echt mijn genre maar tegen zoveel prachtig gitaar geweld en briljante zang partijen kan ik ook niet op.Don't stop believin' is natuurlijk het bekendste nummer maar Escape biedt zoveel meer moois,van sterke rocknummers tot wonderschone ballads (gelukkig niet te veel) het staat er allemaal op.Uitstekend album

Alleen de opener al rechtvaardigt de aanschaf van deze plaat.

De opener was voor mij juist een reden om te denken aan het wegdoen van de plaat.
Maar ja, dan ben ik track 3 ook kwijt.

Begin jaren-80 hardrockklassieker.
Voor mij de beste uit de Steve Perry-periode.

Vanaf het eerste moment dat die toetsen beginnen met Don't Stop Believin' ben ik weer in de greep van dit voortreffelijke album, waarop zo schitterend gezongen wordt en geweldige gitaarsoloos in voorkomen.
Naast Don't Stop Believin' (hee papa, dat ken ik van Glee ), zijn ook Stone In Love, Escape, Open Arms (zo mooi) en Still They Ride en Mother Father weergaloze nummers.
En de rest doet daar niet veel voor onder.
Pluspunt is verder dat de nummers heel toegankelijk zijn, een hoge meezingfactor hebben en blijven hangen. Ook lijkt de warmte van de songs af te stralen, mede door de fantastische produktie.
En de kinderen vinden het ook goed .

Deze LP (die ik ook in de kazerne van Bergen-Belsen kocht voor een tientje) klinkt dan ook nog opvallend helder en fris.
Topper uit de melodieuze hardrock.

Inmiddels is door de jaren heen wel duidelijk geworden in allerlei polls en lijstjes dat Escape de moeder aller AOR albums is. Perry is en zal altijd de enige echte Journey zanger blijven en drummer Steve Smith met zijn jazzrock input de drummer van deze topband. Zelf de comeback plaat Trial By Fire (die ik persoonlijk ijzersterk vind) bood weer hoop voor de toekomst. Helaas mocht het niet zo zijn. Met deze plaat en met Frontiers en met albums van Foreigner, REO Speedwagon, Boston, Survivor enz, maakte ik midden jaren 80 via een schoolvriend kennis met dit subgenre van de hardrock. Het is verbazing wekkend hoeveel groepen nog steeds teruggrijpen naar deze gouden tijd van de AOR en hoeveel verdomd lekkere muziek dit oplevert.
Verplichte koste voor iedere rockliefhebber. Een 4,5 omdat ik Frontiers een 5 geef.

Zit ik afgelopen zaterdag naar 1 of andere malle actiefilm te kijken ( The Losers) 1 van de hoofdrolspelers loopt met een i-pod op en gaat helemaal uit zijn dak en zingt volledig mee met Don't stop believing. Dat dat nummer ( inmiddels ruim 30 jaar oud)nog steeds wordt gebruikt in series en films die vandaag de dag gemaakt worden, zegt heel veel over de status van dat nummer in Amerika.

Een album wat opvalt door de bekende mooie rustige nummers: Who's crying now, Open Arms en Don't stop believing. Daardoor wordt men op het verkeerde been gezet. want dit album bevat naast deze 3 rustige topsongs een paar rockers van de bovenste plank: Keep on Running,Lay it down, Dead or alive en Mother/father. Een prachtig album !

Mother/father is waanzinnig, net als het hele album trouwens. AOR standaarden werden hierop geschapen. En velen volgden dit voorbeeld tot in de lengte van jaren.