menu

Andrew Bird - My Finest Work Yet (2019)

Alternatieve titel: MFWY

mijn stem
3,83 (66)
66 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Loma Vista

  1. Sisyphus (4:06)
  2. Bloodless (6:29)
  3. Olympians (4:00)
  4. Cracking Codes (3:12)
  5. Fallorun (4:26)
  6. Archipelago (4:38)
  7. Proxy War (4:05)
  8. Manifest (5:17)
  9. Don the Struggle (4:31)
  10. Bellevue Bridge Club (4:24)
totale tijdsduur: 45:08
zoeken in:
avatar van Morning Glory
Sisyphus is alvast een weergaloos nummer.

avatar van staralfur
4,5
Morning Glory schreef:
Sisyphus is alvast een weergaloos nummer.


Bloodless ook!

Ik ben erg benieuwd, het belooft een betere plaat te worden dan Are You Serious.

avatar van OscarWilde
4,5
Denk dat Sisyphus al mijn meest gedraaid nummer van het jaar is. Geweldig. Bloodless is ook goed. Toch eentje die met stip staat aangeduid.

avatar van Marteen
4,0
Ook Manifest is weer uitstekend. MFWY gaat gewoon leveren.

avatar van Slowgaze
Enorm pretentieuze combinatie van hoes en titel - Andrew Bird Assassiné.

avatar van Joram
4,5
geplaatst:
De verwachtingen zijn wat mij betreft deze keer wel hoog... Bij de laatste twee was dit toch wat minder...

avatar van Fathead
3,5
geplaatst:
Sisyphus is prachtig, de hoes verschrikkelijk. Jezelf in een bestaand schilderij plakken .

Blij dat hij niet voor Courbets Origine du Monde gekozen heeft

avatar van OscarWilde
4,5
geplaatst:
Fathead schreef:
Sisyphus is prachtig, de hoes verschrikkelijk. Jezelf in een bestaand schilderij plakken .

Blij dat hij niet voor Courbets Origine du Monde gekozen heeft


Ik vind dit echt een geweldig hilarische en geweldige hoes.

avatar van aERodynamIC
3,5
geplaatst:
Gevaarlijke titel

Het klinkt vertrouwd en weer tot in de puntjes verzorgd. Viool en fluit zijn wederom aanwezig.

avatar van PB 82
4,0
geplaatst:
Zijn ‘fijnste’ album tot nu toe & hij overdrijft niet ... ?
Het heeft iets irritants: een artiest die zijn 12de album “My Finest Work Yet” noemt. Of er nu sprake is van arrogantie, of van zelfspot ... en het heeft ook wel wat oubolligs.

Maar toen ik het album weer opzette, viel het me op ... “Shit, misschien heeft ie nog gelijk ook en hoort dit inderdaad wel tot zijn ‘beste’ werk tot nu toe.”

Andrew Bird’s laatste album “Are You Serious” (2016) - zijn meest toegankelijke tot dan toe - liet horen waartoe deze, vaak grensverleggende, popmuzikant in staat is.

'My Finest Work Yet' lijkt daar een logisch vervolg op , dit album is net zo toegankelijk, maar meer nog dan zijn voorganger nodigt het uit om te blijven luisteren.

In zijn voordracht laat Andrew zich duidelijk inspireren door Father John Misty en ook doet hij op momenten - ‘Manifest’ - denken aan Jeff Tweedy. Maar vooral laat het album horen hoe veelzijdig zijn stem en zijn teksten zijn. Deze ‘klassiek geschoolde’ musicus is helemaal op zijn plaats in de moderne indie- & folkrock scene.

Met de openingstracks 'Sisyphus' en 'Bloodless' trekt hij ons zijn nieuwe album in: de albumopener klinkt losjes, ongedwongen en vrij en het nummer dat daarop volgt heeft een verfijnde, lichte soulvolle toon. Daarmee voorkomt hij dat wij, zijn luisteraars, afhaken en nodigt hij ons uit om naar het hele album te blijven luisteren. Wat op zich een hele prestatie is in deze tijd waarin we ons vooral op tracks lijken te richten.

Maar niet alleen de openingstracks zijn van uitstekende kwaliteit. Ook de rest van het album doet hier niet voor onder. Zelfs de rustigere nummers, zoals het zachte 'Archipel' en het ingehouden 'Cracking Codes', overtuigen.

Vanzelfsprekend blijft Andrew Bird de virtuoze violist die zijn instrument beheerst op een manier die hem op dit moment in de indierock maar weinigen (kunnen) nadoen. Terwijl ook zijn vaardigheid als kunstfluiter ongeëvenaard is in de moderne pop / rock.

Het album ademt een zelfvertrouwen en een luchtigheid die we nog niet zo vaak zo duidelijk van hem hoorden. Terwijl we, zoals ook uit de titel en uit de pastiche op de hoes - die op een kunstbeurs niet zou hebben misstaan - blijkt, niet alles altijd even serieus hoeven te nemen.

Met ‘My Finest Work Yet’ maakte Andrew een van zijn sterkste, zo niet het ‘fijnste’ album uit zijn nu toch al uitgebreide back catalogue.

Toptrack: Sisyphus

.

avatar van erwinz
4,0
geplaatst:
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Andrew Bird - My Finest Work Yet - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Andrew Bird - My Finest Work Yet
Misschien niet het beste album van Andrew Bird tot dusver, maar absoluut een van zijn betere albums en dat zegt wat

Andrew Bird heeft de afgelopen 15 jaar aan de lopende band nieuwe albums afgeleverd en de rek was er eerlijk gezegd wel wat uit. De titel van zijn nieuwe plaat, My Finest Work Yet, maakte toch weer nieuwsgierig en stelt zeker niet teleur. Andrew Bird klinkt gefocust op zijn nieuwe album, heeft gekozen voor een zeer aansprekend geluid dat alle kanten op kan springen, zingt beter dan hij ooit deed en grossiert vooral in geweldige popsongs. Het zijn popsongs die een breed spectrum bestrijken, maar My Finest Work Yet is zeker geen allegaartje. Andrew Bird levert misschien niet zijn beste plaat tot dusver af, maar wel een van zijn betere.

Andrew Bird brengt al sinds de tweede helft van de jaren 90 muziek uit, maar trekt inmiddels een jaar of 15 flink wat aandacht met zijn muziek. Het heeft inmiddels een respectabele stapel albums opgeleverd, waaronder een aantal hele goede.

Ik moet direct toegeven dat ik de afgelopen jaren wel wat was uitgekeken op het werk van de Amerikaanse muzikant. Zijn laatste paar albums waren aardig, maar meestal ook niet meer dan dat, en konden wat mij betreft niet in de schaduw staan van bescheiden meesterwerken als Weather Systems uit 2003, Andrew Bird & The Mysterious Production Of Eggs uit 2005 en Armchair Apocrypha uit 2007.

Gezien de status van bovengenoemde platen is het nogal wat dat Andrew Bird zijn nieuwe plaat My Finest Work Yet noemt, maar het maakt natuurlijk wel nieuwsgierig naar dit nieuwe werk.

Ik heb het nieuwe album van Andrew Bird inmiddels een aantal keren beluisterd en heb kennelijk andere voorkeuren dan de muzikant uit Chicago. Persoonlijk hou ik het wanneer het gaat om het beste werk van Andrew Bird nog even op Andrew Bird & The Mysterious Production Of Eggs, maar ik kan al wel concluderen dat My Finest Work Yet stukken beter is dan zijn directe voorgangers.

My Finest Work Yet is voor een belangrijk deel een feest van herkenning. Direct in de openingstrack laat Andrew Bird horen dat hij nog altijd prachtig kan fluiten (het blijft bijzonder) en ook op zijn karakteristieke vioolspel en gitaarspel hoef je niet lang te wachten. Van de zang van Andrew Bird was ik in het verleden lang niet altijd gecharmeerd, maar op zijn nieuwe album levert de Amerikaanse muzikant een puike prestatie.

My Finest Work Yet werd geproduceerd door Andrew Bird en Paul Butler en in de studio kreeg het tweetal gezelschap van een aantal prima muzikanten, onder wie de geweldige gitarist Blake Mills, die de plaat vrijwel live in de studio opnamen, wat zorgt voor een warm en aansprekend geluid.

My Finest Work Yet overtuigt in productioneel, muzikaal en vocaal opzicht vrij makkelijk, maar de kwaliteit van een album staat of valt natuurlijk bij de kwaliteit van de songs. Ook deze is dik in orde. Andrew Bird verrast op zijn nieuwe plaat met een serie tijdloze popliedjes.

De ene keer domineren invloeden uit de folk, de andere keer invloeden uit de psychedelica, maar Andrew Bird kan op zijn nieuwe plaat ook verrassend jazzy klinken en schuift bovendien makkelijk op richting pop en rock. Het levert een verrassend veelzijdige maar op hetzelfde moment ook consistent klinkende plaat op. My Finest Work Yet laat zich beluisteren als een obscure verzamelaar uit de jaren 70, die als je goed luistert uiteindelijk alleen maar uit het heden kan komen.

De vorige platen van Andrew Bird waren wat mij betreft te vaak een lange zit, maar de 45 minuten van My Finest Work Yet vliegen voorbij en ook hierna ben je nog lang niet verzadigd. Al met al een verrassend sterke collectie nieuwe songs, die op zijn minst akelig dicht in de buurt van zijn beste werk komt. Erwin Zijleman

avatar van Reflektor
4,5
Er zijn veel factoren die mij niet aanstaan aan deze plaat. Zoals, ja, de titel want wie ben jij om dat te bepalen, de hoes spreekt ook van een zekere arrogantie en Sisyphus klinkt gewoon als Father John Misty. Maar nadat al deze factoren overkomen waren en ik bij het prachtige derde nummer 'Olympians' was aanbeland was ik verkocht. Het is gewoon een geweldige plaat, hij had misschien dus toch gelijk...

avatar van Renoir
4,0
Nogal vreemde redeneringen. Waarom zou een artiest niet mogen zeggen wat hij zijn beste werk vindt? Zo kan er nooit meer een verzamelalbum uitgebracht worden met de titel The Best of.. Andrew Bird die in Sisyphus klinkt als Father John Misty? Verdiep je in het oudere werk van Andrew Bird en je zult merken dat Sisyphus vintage Andrew Bird is. Ook toen Father John nog gewoon Josh Tillman heette.

Overigens ben ik het niet met Andrew eens. My Finest Work Yet vind ik niet zijn finest work yet. Maar wel een prima plaat.

18 juni in Paradiso, en ik ben erbij. Jij ook staralfur?

avatar van staralfur
4,5
Ja, heb het kaartje al binnen. Andrew Bird is live nooit hetzelfde, ben benieuwd hoe deze nummers gaan bevallen.

avatar van willymeuf
3,5
geplaatst:
Ook ik wil even een vergelijking met Father John Misty maken. Bij beide artiesten heb ik dat de zang me niet veel doet. Het is prima binnen de lijntjes en er is ook niet veel mis mee, maar het is gewoon niet mijn kopje thee denk ik. Ik kan het niet hoger dan een 3.0* geven.

avatar van ZERO
3,0
geplaatst:
Andrew Bird kende ik enkel van naam door de vele lovende reacties, met z'n werk was ik niet bekend. Als hij dan z'n finest work yet aflevert, is dat een perfect moment om kennis te maken.

De conclusie na enkele luisterbeurten is dat als dit z'n beste werk tot nu toe is, ik het niet echt erg vind dat zijn eerdere werk altijd aan mij voorbij gegaan is.

Begrijp me niet verkeerd: het is zeker niet slecht. Instrumentaal vind ik het zelfs goed. En je merkt ook dat Andrew Bird een degelijke songsmid is. Alle respect voor de man als artiest dus. Maar om de één of andere reden weet het mij nergens te pakken. Ik denk vooral dat z'n stem me niet weet te raken.

Het is voor mij allemaal iets te veel achtergrondmuziek, het kabbelt allemaal rustig voorbij, maar ik mis dat extra tikje emotie.

Favorieten: Sisyphus en Manifest

3*

Gast
geplaatst: vandaag om 22:28 uur

geplaatst: vandaag om 22:28 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.