Motorpsycho - It's a Love Cult (2002)

Schitterend album met als top nummer: How is your life today?

Heerlijk

Ik was lang fan van Motorpsycho (nog steeds wel), maar dit is het eerste album dat ik niet meer van ze gekocht heb. Het eerste nummer ken ik nog wel van wat concerten, dat was wel fijn.

How is your life today??? Die staat helemaal niet op deze plaat.
Naar mijn weten is dat een nummer van Porcupine Tree van het album Lightbulb Sun (wel een goed nummer trouwens ).

Vandaag weer een beluisterd in de autoradio. Van de 3 Motorpsycho-platen die ik ken is dit toch wel mijn favoriet denk ik. Maar goed, mischien denk ik er over een week weer anders over.

Ik ben toch wel benieuwd naar de populariteit van deze band. In Nederland zijn ze redelijk bekend, ze verkopen de zalen meestal wel uit, dacht ik. Zijn ze groot in Noorwegen? En hoe zit dat eigenlijk in de rest van Europa? (Engeland en de VS zullen wel geen optie zijn)

Ze zijn enorm groot in Noorwegen. Een van de populairste bands. Ik heb ze in Oslo op een festival gezien en dat was vanaf seconde 1 een gewonnen koers. Tienduizenden mensen schreeuwden elk woord fanatiek mee.

Verder zijn ze vooral populair in Nederland, Duitsland, en Italië (en de rest van Scandinavie). Ze touren ook wel door Engeland, maar ik geloof niet dat ze veel in de VS zijn geweest (misschien 1 keer).

Heerlijk relaxed album. Lees vaak dat Motorpsycho te soft is geworden na Let Them Eat Cake. Begrijp wat er bedoeld wordt, ben het er alleen niet mee eens. Het is gewoon anders, maar nog steeds is de kwaliteit hoog.

Vooral Serpentine vind ik erg goed. Heb de clip nog wel eens voorbij zien komen op The Box (!)...Sloeg steil achterover . Vooral het stuk tussen ongeveer de 3e en 5e minuut is geweldig, wat een opbouw! Verder vind ik het eerste nummer ook een erg lekkere album opener. Voor de rest weer lekker veel wisseling van stijlen. Alleen de overgang al van What if... naar The Mirror and the Lie . Het album blijft echter wel gewoon mooi consistent, ik vind de stijlwisselingen in ieder geval niet vervelend.




Ben ik ook wel benieuwd naar. Heb er wel eens wat over gelezen, maar weet echt niet meer waar. Wat ik me uit uit die tekst kan herinneren is dat ze in eigen land behoorlijk populair zijn. Vortex Surfer (Trust Us) is erg lang nummer 1 geweest daar geloof ik.... Ook is er wel vaker de combinatie Eindhoven/Motorpsycho, het verband ertussen kan ik niet meer leggen . Anyway, zijn behoorlijk wat Motorpsycho fans hier dus antwoord zal wel niet lang op zich laten wachten (de Eindhoven/Motorpsycho link heb ik volgens mij gewoon van musicmeter )

Volgens mij zat er een instrumentenmaker in Eindhoven die vooral voor drummer Gebhardt (inmiddels uit de band :(:() het een en ander gemaakt heeft.

En het langste Motorpsycho-concert ooit werd ook in Eindhoven gegeven.

aha, dat is het. Wist trouwens helemaal niet dat de drummer eruit was gestapt.... Al lang zo??
Hoop niet dat het consequenties heeft voor het voortbestaan

De Motorpsycho-cultus in Eindhoven is bijna mythisch. Iedere heel of halve rocker uit Eindhoven die ik ken begint poëtisch te worden als het over Motorpsycho gaat. Hoewel ik er vandaan kom weet ik eerlijk gezegd niet waar die magnetische aantrekkingskracht vandaan komt, maar ook bijvoorbeeld Kim Gordon is idolaat over Eindhoven en heeft haar eerste beeldende kunstvoorstelling gehouden in de Witte Dame.

Eindhoven Rockcity...

Mooie verhalen, jongens. Ik heb Trust Us maar weer 's opgezet.

Neverland, wat een supervet supernummer !!!

Vandaag dan eindelijk voor het eerst goed naar dit album geluisterd. Het heilige vuur flakkert wat minder stevig dan voorheen, maar het blijft een uiterst prettige plaat dit. Het spelplezier spat er aan alle kanten vanaf en dat compenseert voor mij wel een minder nummer hier en daar.

Serpentine vind ik wel een apart nummer, met zowel een hele vrolijke als een vrij stevige (dat logge middenstuk had zo op Trust Us gekund). Weet niet helemaal of ik die combinatie nu wel zo geslaagd vind.

Motorpsycho is toch een raar fenomeen.

Elke plaat die je ter hand neemt weetje vooraf niet hoe ze zullen klinken, welke stijlen ze nu weer gaan exploreren... Het maakt het er voor ons, eenvoudige luisteraar, niet gemakkelijker op....

Bij de eerste 2 nummers van dit album was ik een beetje in de war. Wist niet hoe ik dit benaderen. Tijdens het verderluisteren echter bloeide deze plaat opnieuw helemaal open.

Rustiger, maar allemaal heel erg boeiend...

The Otherness en Caroussel zijn voorlopig mijn favorieten...

3.5 voorlopig na 1 luisterbeurt....

Carousel is een van de mooiste nummers dat ik ken...

'Carousel' is inderdaad een heerlijk nummer, maar lang niet alles op deze plaat is even goed. Wat dat betreft vind ik het een vrij wisselvallige plaat. 'This Otherness' vind ik soms slaapverwekkend. De opener daarentegen is ook een geweldig nummer zeg. En 'Serpentine', ik weet nog niet goed wat ik daar van moet denken.

Goeie plaat toch weer, maar geen sterke plaat. En dat kom je niet zo vaak tegen bij Motorpsycho.

Dit is een echte groeierd! Wordt steeds beter.... Neverland...

Ik denk dat we kunnen stellen dat ik en Motorpsycho nu langzaamaan op een punt zijn aanbeland dat we er voor elkaar kunnen zijn, het is in dit geval alleen jammer dat het songmateriaal in vergelijking met de voorganger iets minder spectaculair is. It's A Love Cult voelt aan als een logische opvolger van Phanerothyme met een zomerse vibe en bevat in de vorm van Neverland echt een fantastische track. Voor de rest hoor ik ook niets slechts. Serpentine heeft een trage opbouw, maar eindigt erg mooi. Circles is eveneens fijn. De opener gaat er ook goed in. Bij vlagen kabbelt het geheel echter flink en pas bij Custer's Last Stand leeft het geheel weer wat op. Ook Composite Head doet het fijn met vrolijke gitaarpartijen. Als het album meer tracks als de afsluiter en Neverland had gehad, dan was de score net wat hoger geweest. Nu is het ruim voldoende, maar net niet genoeg.

Tussenstand:
1. Trust Us
2. Blissard
3. Phanerothyme
4. It's A Love Cult
5. Angels And Daemons At Play
6. Timothy's Monster
7. Demon Box
8. Barracuda
9. 8 Soothing Songs For Rut
10. Lobotomizer
11. Let Them Eat Cake

Al eerder had ik wat albums van Motorpsycho beluisterd, maar dit is het eerste waar ik helemaal weg van ben. Zowel overdag over de speakers (dan kan het volume worden opgeschroefd, omdat de buren niet aanwezig zijn) als des avonds met de hoofdtelefoon maakt dit album veel indruk op mij. De composities vind ik mysterieus van sfeer, maar toch toegankelijk en vooral in instrumentaal opzicht vind ik dit album
verbazend. Geweldig arrangement voor blaasinstrumenten bijvoorbeeld op “What If...”, maar het gehele album is boeiend, ondanks de matige zang; maar misschien is dat laatste juist wel passend. De cd houd ik ondertussen bij de hand, want ik ben hier nog lang niet op uitgeluisterd.

Het meest luchtige album dat Motorpsycho tot dan toe uitbracht. De zomerse sfeer van de voorganger is gebleven en de flirt met country die er eerder was, is teruggekeerd. Dit album is een verzameling liedjes geworden dat zeker niet onprettig is, maar vooral wat leeg en inhoudsl aanvoelt. Als een liedje blijft hangen, dan is het juist op een wat vervelende wijze. Neverland kan ik niet harden. Aan het einde wordt het album wat beter, maar een zesje voor de moeite is het beste wat ik eruit kan persen.


Tussenstand:
1. Angels And Daemons At Play
2. Phanerothyme
3. Trust Us
4. Blissard
5. It's A Love Cult
6. Lobotomizer
7. Let Them Eat Cake
8. 8 Soothing Songs For Ruud
9. Barracuda
10. Demon Box
11. Timothy's Monster

Één van de minste Motorpsycho-albums. Zelfs de beste track (Serpentine) overtuigt niet helemaal, ondanks de ouderwetse Motorpsycho-opbouw halverwege. Het hele album zowel richting- als inspiratieloos. De nummers gaan alle kanten op. Voorheen een sterkte van de band, maar hier opeens een zwakte. Een paar nummers zijn langdradig en saai (This Otherness, Carousel, The Mirror and the Lie), anderen opeens erg poppy: Neverland, en het wel erg atypische Composite Head (dat ik wel erg veel weg vind hebben van Paperback Writer). De rockers Úberwagner en Custer's Last Stand (One More Daemon) rocken niet hard genoeg. Nee, de heren Saether en Snah laten het hier behoorlijk afweten en het door drummer Gebhardt gezongen What If doet me na Serpentine dan nog het meest.

Deze Gebhard verliet na dit album de band (Reden: [Gebhardt] feels his involvement with Motorpsycho has reached its natural conclusion, and prefers to continue his work with HGH and the various other projects he has been involved in since the last Motorpsycho album and proper tour in 2002) en dat was het einde van Motorpsycho 1.0.

Ik vind dit zelfs een dieptepunt in het oeuvre van mijn favoriete Noorse vrienden, gelijk na het verschijnen links laten liggen. De live-shows overtuigden in die jaren ook niet meer echt, allemaal veel te geforceerd met blazers en toeters en bellen en het liep allemaal niet zo lekker.

Let Them Eat Cake vind ik ook niet echt heel fraai op een aantal tracks na.

Little Lucid Moments kwam daarentegen wel direct keihard bij mij binnen, blijft voor mij de beste plaat van de "nieuwe" Motorpsycho, wat heb jij met LLM itchy?

Die vind ik wel veel beter dan deze, LTEC zakt nergens door de ondergrens en is meer een eenheid, maar er staan inderdaad ook wat niemendalleriger nummers op.
Wat me opvalt is dat ten tijde van LTEC/Phanerothyme/IALC Gebhardt opeens 1 of 2 nummers per plaat zingt, voorheen was dat niet zo. Alsof hij meer ruimte nodig had, en hierdoor uiteindelijk de band verliet (is niet bepaald een succesnummer geworden...). Gisteren een beetje lopen wroeten in oude interviews en BS heeft een aantal opvallende dingen over deze periode gezegd die tussen de regels door niet zo aardig zijn voor Gebhardt. Het komt er op neer dat hij Gebhardt verweet achter te blijven bij de ontwikkeling die de rest van de band doormaakte (gezien de ingewikkelder muziek die ze daarna gingen maken met Kenneth Kapstad is dit goed te plaatsen). BS nam de band ten tijde van Phanerothyme en IALC niet meer zo serieus en eigenlijk zat hij te wachten tot Gebhardt uit zichzelf zou vertrekken. Best lullig. Hierna werd de band meer "prog" en ik denk ook dat Gebhardt het meest de indierock-man was van de drie, ook al heeft BH/BC ook veel nummers in die richting maar daarna verdween deze kant van de band grotendeels. Ik vond Gebhard heel lang een integraal onderdeel van MP, en ook het vriendelijke gezicht van de band (altijd in voor een praatje na optredens enzo. en in mijn oren ook gewoon een heel goede en adequate drummer. Toen een vriend van me, een drummer, vroeg met wat voor stokken hij trommelt ging hij gelijk backstage een aantal sticks halen die hij aan die vriend gaf).


Een goede plaat, die er heel lang over heeft gedaan om te landen. Heeft me heel lang vrij weinig gedaan, de laatste jaren kan ik hem opeens goed waarderen, vooral het eerste nummer. Maar ik schaar hem niet onder de allerbeste MP-platen, meer in de tweede helft van het linkerrijtje.