Daniel Norgren - Wooh Dang (2019)

Eindelijk, ik kijk erg uit naar dit album. Tickets voor 20 mei in Paradiso zijn al geregeld!
The Flow klinkt al erg veelbelovend.

Wow! Zin in dit album en ook zin in het concert op 23 mei in Keulen!

Ik dacht bij The Flow even dat ik naar Neil Young's Tonight's the Night zat te luisteren. Zelfs de piano klinkt als twee druppels water als in "World on a string".

Zijn vorige zes albums gingen op Alabursy na aan mij voorbij. Een ingetogen, thuis op een viersporenrecorder opgenomen album. Wooh Dang werd vorig jaar herfst opgenomen in een negentiende eeuwse boerderij, niet ver van Norgrens huis in zuidwest Zweden.

Een locatie waar de tijd lang leek stil te hebben gestaan. Zelf omschreef Norgren de werkomgeving als : “The interior looked it hadn’t been touched for the past 80 years. I moved a lamp and it left a dark red ring on the pink tablecloth underneath…goldmine! The house was huge, full of good, inspiring mustiness, creaking wooden floors, scary old portrait paintings on the walls, and an old, black German piano which I used in all the songs.”.

Dus echt een omgeving die garant zou moeten staan voor inspiratie. Het album werd in zijn geheel live analoog opgenomen op een zestiensporenrecorder. Er ontstond ter plaatse een geweldige chemie tussen Norgren en zijn band bestaande uit oude vrienden Anders Grahn (bas), Erik Berntsson (drums) en Andreas Filipsson (guitar en banjo).

Het plezier stond voorop en dat leidde tot een veelal relaxte opnamesfeer. Regelmatig maakte Norgren dankbaar gebruik van de aanwezige piano, zoals in het fraaie, ingetogen The Power. Tot mijn persoonlijke favorieten reken ik So Glad, het liefdesliedje The Day That's Just Begun en het Cooderiaanse When I Hold You in My Arms.

Zwakke broeders zijn er echter op Wooh Dang niet te vinden. Heerlijk, zeer overtuigend album, mede dankzij de onderlinge chemie.

Daniel Norgren live:
20-05 AMSTERDAM: Paradiso, grote zaal

Maar Lura, je moet toch echt ook Buck proberen. Een fantastisch album dat volgens mij perfect in jouw straatje ligt. En het nagenoeg gelijktijdig met Alabursy uitgekomen The Green Stone is ook een parel! Ben ook zeer benieuwd naar dit album en ben o-zo blij dat ik hem binnenkort live ga aanschouwen in Keulen. Zin in!

Live gezien in Paradiso, was mooi toen. Ben benieuwd naar het album

Over het gehele album zien toch wel een tegenvaller. Het was natuurlijk ook wel een opgave om die twee prachtige voorgangers te overtreffen, maar ik had toch echt wel iets urgenters verwacht. Dit kabbelt me te veel, is te lief en mist het bezwerende dat op zijn vorige albums wel hoorbaar was. Hoop dat ie nog kan groeien. Favorieten to nu toe: The Flow en Rollin Rollin Rolling. Ik trek ondertussen Buck nog eens uit de platenkast.

Eerste indruk: afwisselend album, lekker ongepolijste sound.

Ik houd erg van zijn rustige, wat experimentele en solistische werk, voor mij is Alabursy echt een meesterwerk.

Whoo Dang is met begeleidingsband opgenomen en bevat meer uptempo en bluesy nummers, maar bevalt me vooralsnog erg goed. Ik kijk uit naar 20 mei in Paradiso, live was vorige keer een geweldige beleving

Schitterende hoes maar deze 'Norgren' spreekt mij toch iets minder aan dan zijn drie voorgaande albums!

Groeit gelukkig wel... Zo is The Power een heel fraaie song.

Een album dat aanvoelt alsof ik in een tijdmachine zit. Norgren houdt er van om zijn songs te maskeren. Alsof ik naar een song uit de hoogtijdagen van Canned Heat zit te luisteren, maar opgenomen in de jaren 30 tijdens een field recording van Alan Lomax, maar dan wel met de hele band er bij die met verkregen voorkennis aan de slag is.

Opgenomen in een oud huis in Zweden, waar het stof bij wijze van spreken centimeters dik op de piano lag, die zonder afstoffen in gebruik genomen is. Niet zelden klinkt dat zoals Neil Young in de midden jaren 70 klonk. 'On The Beach', 'Tonight's The Night', twee albums die, zo is mijn inschatting, geregeld uit de speakers knalden tijdens het tot stand komen van Wooh Dang. Dat is overigens niet erg, want de plaat heeft voldoende eigens. Een bij tijden broeierige sfeer die goed wordt volgehouden.

Er staan diverse verrassingen op dit album, dat zich niet voor een gat laat vangen. Daniel Norgren laat zich van een paar kanten zien en slaagt grotendeels die verrassingen op een geslaagde manier over te brengen. En ja, dit is een donker album. De achtergrond van de hoes lijkt mij symbolischer voor de inhoud dan de veelkleurige haan. Die duisternis stoort overigens geen moment. Het hoort bij deze plaat die steeds iets meer van zijn geheimen prijsgeeft. Groeiplaatje dus.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Dat was een feestje gister!

Ga er morgen naar toe nadat ik 'm vorig jaar ternauwernood gemist heb. Heel veel zin in! En ik hoop dat ie van album naar album vliegt en niet alleen het nieuwe werk speelt.

Geweldig optreden gezien in Stadtgarten Köln. Wat een strot heeft die man! En live nog indrukwekkender als op plaat. Het was af en toe bezwerend, dan weer hemels, maar vooral heel erg goed. Achteraf nog even gekletst met de bandleden en ze wisten me te vertellen dat ze aan een live-album werken. Een heeeel goed idee! Geweldige plek ook, dat Stadtgarten. In Duitsland zijn de popzalen toffer als in Nederland.

Groeibriljant dit album!

En zaterdag 31 augustus live te bewonderen op Bruis Festival (gratis) in Maastricht

Yep, was "Sjiek"!

Heb altijd een haat-liefde-verhouding met Norgren gehad. Buck was geweldig, Albursy waardeloos en The Green Stone was een goed herstel. Dit album voegt alle stijlen van die albums een beetje bij elkaar, waarbij we weer een wat volwassener Norgren te horen krijgen. Bij de eerste 2 nummers moet je nog vrezen dat we weer de dreinerige Alabursy kant op gaan (een lullig introotje en een veel te lang zeurnummer), maar vanaf Dandelion laat hij dat gevoel direct achterwege. Nog genoeg langzame nummers, maar dit keer wel met het juiste gevoel. Zo'n goed gevoel, dat je aan het eind die eerste 2 nummers allang vergeten bent. Ach ja, je kunt dan beter zo beginnen dan dat het doodbloedt. Vooral naar het einde toe "verdenk" ik Norgren er wel eens van naar zijn naar Louisiana geëmigreerde landgenoot te hebben geluisterd. Anders Osborne. Dat mag hij rustig vaker doen. Zolang Norgren die bluesy, rootsy touch niet geheel kwijtraakt blijft hij interessant.

Ik deel de mening van Hendrik68 dat je even door de eerste twee nummers heen moet; als het even kan begin ik dan ook bij 'Dandelion Time'. Voor de rest een hele fijne en afwisselende plaat. Ik ga volgend jaar wat meer van hem luisteren.

Een paar weken geleden Daniel Norgren gezien en gehoord in een praktisch uitverkocht Doornroosje, eigenlijk naar aanleiding van de film 'de 8 bergen' waar de muziek van Daniel Norgren (de vorige twee platen) een belangrijke rol speelt.
Dit album is wel in lijn met deze muziek en veel van dit album werd gespeeld. Het eerste nummer van Wooh Dang is weer een soort soundscape, het tweede nummer 'the flow' een ongelooflijk 6,6 minuut durend mooi nummer, Daniel op piano en zang en de band (ongeveer dezelfde als in Doornroosje) maakt er iets moois van. Het doet soms denken aan Nick Cave in zijn rustige periode.
Misschien dat hij ook verder wat op Nick Cave lijkt: bij beiden zijn de beginplaten ruig, rockend en op een gegeven moment worden ze intiemer en rustiger. Toch door de band is het album wat ruiger, meer roots- en bluesachtig dan de voorgangers. Het laat de veelzijdigheid van deze muzikant wel horen. Tijdens het concert in Doornroosje speelde hij ook nog wat oude werk van zijn eerste platen, flink psychedelisch en freaky op gitaar. Wel mooi om mee te maken, want het plezier straalde er af. Dat is bij deze plaat eigenlijk ook zo, ik kan me niet voorstellen dat Daniel ook maar gedacht heeft in hoeverre hij hier succes mee zou hebben. Er staan echt pareltjes op dit album en gelukkig zijn er in Nederland nogal wat fijnproevers die deze singer songwriter op waarde weten te schatten. Mooi album.