Fontaines D.C. - Dogrel (2019)

Een debuutalbum waar ik heel erg naar uitkijk. Alleen wel een beetje jammer dat bijna de helft van de nummers al bekend is.

Een band die hier in de UK momenteel behoorlijk gehypet wordt als "the next best thing" (watdatdanookmagwezen).

Ein-de-lijk. Hier wachtte ik al een tijd op.

Komen in april naar Motel Mozaïque voor de geïnteresseerden (samen met o.a. black midi).

Klinkt heel erg lekker dit moet ik zeggen. Pakte eigenlijk pas m'n aandacht sinds ik ze op de poster voor Loose Ends zag staan.

Ken-ne-lijk wachten een aantal users hier al sinds 7 februari op.

Ik begin nu met wachten. Afgaand op Big, Too Real, Hurricane Laughter en Boys in the Better Land kan dit zomaar het album van het jaar worden.

Inmiddels kennen we op vier nummer na de hele plaat al haha. Maar inderdaad, wacht alsnog met smart.

Wat een nummer is Too Real! Zo opgefokt als dat hoor ik ze graag. Ben hier wel benieuwd naar.

Overige nummers worden ook al geregeld live gespeeld en ook daar zitten nog echt pareltjes tussen. Zoals in deze set op Nox Orea.

Vooral The Lotts is geweldig, waar de band naast de fysieke gelijkenissen tussen Grian Chatten en Ian Curtis echt full-on Joy Division gaat. Op die andere tracks gaat het soms de kant van rock and roll (Sha Sha Sha) en zelfs Ierse folk op (Dublin City Sky).

Album is reeds besteld en kijk enorm uit naar hun optreden.

Beter gezegd; waarvan slechts 4 nummers nog niet officieel zijn uitgebracht

Sommige tracks hebben inmiddels wel de toevoeging 'Darklands Version' gekregen, naar de naam van de opnamestudio. Kans is aanwezig dat er op het album een nieuwe recording staat.

Dat is inderdaad zo!

Fontaines D.C. - Boys In The Better Land (Official Audio) - YouTube

Hier de album versie van Boys in the Better Land. Ik vind bepaalde passages wel lekkerder, wat extra gitaar en een hogere versnelling. Maar de opname is wel een stuk 'schoner'. Ik vind de Darklands versie een stuk levendiger.

Een beetje dezelfde situatie als destijds met A Place To Bury Strangers. Ik kende toen daar ook 9 nummers van, waarvan er 7 op hun debuut kwamen te staan. Inderdaad de muziek die ik ken, smaakt naar meer.

Klopt. Vond hem het de eerste luisterbeurt een flinke tegenvaller, maar moest er vooral even aan wennen. Kijk uit naar morgen.

Wat een topalbum. Jammer dat ie zo gehypet wordt.

Werd tijd dat er zo'n lekker gitaarbandje in 2019 doorkwam. Nice

Die Darklandsversie van Boys in the Better Land klinkt beter dan de albumversie.
Ik dacht; kijken of de 7inch makkelijk te scoren is.
Niet dus....Ja , voor drie keer het album..

Prima album. Doet me denken aan Shame van vorig jaar.

Ik heb persoonlijk altijd liever dat ze goede albums hypen

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Fontaines D.C. - Dogrel - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Fontaines D.C. - Dogrel
Dogrel van Fontaines D.C. wordt al op meerdere plekken het debuut van het jaar genoemd en heel overdreven is dat niet

Jonge honden die een memorabele gitaarplaat maken zijn op het moment helaas schaars, maar ze zijn er gelukkig nog wel. Fontaines D.C. uit het Ierse Dublin heeft een gitaaralbum afgeleverd dat met één been in de postpunk van de late jaren 70 staat, maar er met het andere been van alles en nog wat bijharkt. Het debuut van de jonge honden uit Ierland strooit driftig met memorabele gitaarsongs. Het zijn songs die aan van alles en nog wat doen denken, maar die uiteindelijk anders klinken dan alles wat er al is. Dogrel is een debuut dat onmiddellijk overtuigt, maar het is ook een debuut dat steeds weer nieuwe dingen laat horen en dat beter en beter wordt. Waar het eindigt durf ik niet te voorspellen, maar dat hier sprake is van een droomdebuut is voor mij al lang zeker.

Ik zal niet ontkennen dat ik een groot zwak heb voor singer-songwriters in het algemeen en (jonge) vrouwelijke singer-songwriters in het bijzonder, maar ik besteed op deze BLOG ook graag aandacht aan jonge honden en dan bij voorkeur jonge honden die het bestaansrecht van gitaarbandjes nieuw leven inblazen.

Nu is de spoeling in dit genre helaas dun. Ondanks de vele goede voorbeelden uit het verleden, kiezen veel van de hedendaagse jonge honden voor andere genres en bij voorkeur voor veel elektronica en lijkt het klassieke gitaarbandje zo af en toe zelfs een zeldzaamheid te worden. Gelukkig zijn er nog bands als Fontaines D.C., dat met Dogrel een fantastisch debuut heeft afgeleverd.

Fontaines D.C. is een band uit het Ierse Dublin (D.C. staat voor Dublin City) dat geen geheim maakt van haar helden uit het verleden. Invloeden van Joy Division, The Fall en The Jam, om maar eens drie namen te noemen, zijn duidelijk hoorbaar op Dogrel, maar ook invloeden van uiteenlopende bands als The Pogues, The La’s, The Smiths, The Cure en The Clash zijn hoorbaar, terwijl ik ook raakvlakken hoor met bands van het moment als Shame en IDLES.

Het is vergelijkingsmateriaal waar je als debuterende band mee thuis kunt komen, maar het knappe van Fontaines D.C. is dat het ook nadrukkelijk en misschien zelfs wel vooral haar eigen ding doet. Aan het bovenstaande lijstje namen kan ik overigens nog flink wat namen toevoegen en dat zegt wat over de veelzijdigheid van het debuut van Fontaines D.C., dat zich niet makkelijk in een hokje laat duwen.

Dogrel citeert meer dan eens uit de archieven van de postpunk, zeker wanneer de basloopjes aansluiten bij die van de hoogtijdagen van het genre, maar het debuut van de band uit Dublin schiet ook allerlei andere kanten op. Dogrel gaat aan de haal met invloeden uit de noiserock, de punk, de Krautrock, new wave en garagerock, maar biedt hier en daar ook ruimte aan folky invloeden. Het levert een album op dat in de late jaren 70 ongetwijfeld zou zijn uitgegroeid tot klassieker, maar ook in 2019 klinkt het debuut van Fontaines D.C. verrassend fris en urgent.

De Ierse band kiest vooral voor rauwe songs met vocalen die je mee terugnemen naar de hoogtijdagen van de punk, maar in muzikaal opzicht steekt het allemaal verrassend knap in elkaar. Veel van de songs op Dogrel volgen hetzelfde stramien, maar Fontaines D.C. legt steeds weer net iets andere accenten.

Zeker de postpunk bassen maken de songs van de band uit Dublin vrijwel onweerstaanbaar, maar ook het gitaarwerk op het debuut van de Ieren is ijzersterk en verrassend veelkleurig. Dogrel is absoluut een geweldige gitaarplaat van een stel jonge honden, maar het is ook een gitaarplaat die hopeloos intrigeert en die steeds weer nieuwe dingen laat horen en dingen doet die je niet verwacht.

Het debuut van Fontaines D.C. is inmiddels op meerdere plekken uitgeroepen tot het debuut van het jaar. Dat zijn grote woorden, maar heel overdreven is het wat mij betreft niet. Dogrel is goed voor 11 songs en 39 minuten pure opwinding en dat kan ik nog niet over heel veel debuutalbums zeggen dit jaar. Wat een prachtig en nu al memorabel album. Erwin Zijleman

Verslavend! Zo goed!

Ik ben helemaal om.Het beste debuut dat ik in jaren heb gehoord.

Intro van Sha Sha Sha lijkt trouwens wel op die van London Calling.

Edit: Ijzersterke plaat verder trouwens.

Er was niet veel tijd nodig om dit ook te omarmen, hoewel zelf een beetje afgedreven van dit muziekgenre. Een debuut waar iedere band van droomt, van gesjeesde litteratuur studenten die wat wilden doen met tekst.

Gelukkig lijkt dit alleen maar zo.

Ik zal dit album binnenkort eens helemaal beluisteren. Boys in the Better Land klinkt alvast lekker.

Besteld

Ik sluit me aan bij de enthousiaste reacties. Erg sterke plaat, die je steeds opnieuw wil beluisteren.

Leuk hoor.
Moet wel steeds aan The Blue Aeroplanes denken.

Ik kan mij nog herinneren dat ik begin jaren 80 door Londen liep. Standaard overal deze muziek (en ook ergens wat New Wave, Ska) en een vrijgevochten gevoel. Ik was niet helemaal vatbaar voor de Joy Divisions, The Cures, The Jams enzo. Nee, toen in Londen wilde ik eigenlijk vooral Pink Floyd horen.

Maar die sfeer die de stad toen uitstraalde was zo mooi verbonden met dit soort muziek. Dat vrijgevochten gevoel, de opstandigheid tegen het doom-denken, de rafelige rauwheid en vooral de vrijheid van een nog onbekende toekomst die zovele kanten zou op kunnen gaan.

Ik lees wat reviews van dit album op MuMe en zet het album op. Het lonkt. Maar bij de eerste hakketakkende tonen heb ik de neiging om het af te zetten en idd weer Pink Floyd op te gaan zetten. Ik spoel nog even door naar het tweede nummer en ga alvast opzoek naar 'Animals' van Floyd. Maar iets raakt mij in het tweede nummer 'Sha Sha Sha' en ik luister verder. De muziek komt bij mij wat optimistischer over dan de jaren 80 bandjes. Verder luisterend voel ik ook weer die sfeer van Londen naar boven komen (ok, geen Dublin maar ook dat is een bijzondere stad).

Huh, nostalgie met deze muziek ? Ik ? Ja, eigenlijk wel. Maar hoort nostalgie bij deze muziek ? Zijn er nog 14 jarige Westerse pubers die rebelleren zoals in de jaren 80 ? Die de pit ingaan, die pogo-en ? Die helemaal lekker los gaan op dit soort muziek ? Op deze band ? Of luisteren alleen nog liefhebbers die met dit soort muziek zijn opgevoed naar dit album ? Ik weet het niet. Maar van mij mogen die pubers weer opkomen voor hun wereld van vandaag terwijl ze zich heerlijk uitleven op deze muziek. Vrijheid is zo'n groot goed !!! Alleen onze pubers leven in een andere wereld dan ik deed.

En terwijl ik dit stukje schrijf zit ik ondertussen echt met kippenvel naar dit album te luisteren. Wat is dit godverdomme goed !!

Mooi debuut hoor, het luistert erg lekker weg. Ik vind niet alles even leuk, maar Big en Too Real zijn zeer sterk en mijn persoonlijke favorieten van dit album. Wat een heerlijk tempo in die nummers! Van Boys in the Better Land is de darklandsversie overigens beter dan de albumversie.

Sterke InYourFace plaat. Deze Ierse band werd de afgelopen maanden hier (in 't noorden) al flink gehypet.