Fontaines D.C. - Dogrel (2019)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Fontaines D.C. - Dogrel - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Fontaines D.C. - Dogrel
Dogrel van Fontaines D.C. wordt al op meerdere plekken het debuut van het jaar genoemd en heel overdreven is dat niet

Jonge honden die een memorabele gitaarplaat maken zijn op het moment helaas schaars, maar ze zijn er gelukkig nog wel. Fontaines D.C. uit het Ierse Dublin heeft een gitaaralbum afgeleverd dat met één been in de postpunk van de late jaren 70 staat, maar er met het andere been van alles en nog wat bijharkt. Het debuut van de jonge honden uit Ierland strooit driftig met memorabele gitaarsongs. Het zijn songs die aan van alles en nog wat doen denken, maar die uiteindelijk anders klinken dan alles wat er al is. Dogrel is een debuut dat onmiddellijk overtuigt, maar het is ook een debuut dat steeds weer nieuwe dingen laat horen en dat beter en beter wordt. Waar het eindigt durf ik niet te voorspellen, maar dat hier sprake is van een droomdebuut is voor mij al lang zeker.

Ik zal niet ontkennen dat ik een groot zwak heb voor singer-songwriters in het algemeen en (jonge) vrouwelijke singer-songwriters in het bijzonder, maar ik besteed op deze BLOG ook graag aandacht aan jonge honden en dan bij voorkeur jonge honden die het bestaansrecht van gitaarbandjes nieuw leven inblazen.

Nu is de spoeling in dit genre helaas dun. Ondanks de vele goede voorbeelden uit het verleden, kiezen veel van de hedendaagse jonge honden voor andere genres en bij voorkeur voor veel elektronica en lijkt het klassieke gitaarbandje zo af en toe zelfs een zeldzaamheid te worden. Gelukkig zijn er nog bands als Fontaines D.C., dat met Dogrel een fantastisch debuut heeft afgeleverd.

Fontaines D.C. is een band uit het Ierse Dublin (D.C. staat voor Dublin City) dat geen geheim maakt van haar helden uit het verleden. Invloeden van Joy Division, The Fall en The Jam, om maar eens drie namen te noemen, zijn duidelijk hoorbaar op Dogrel, maar ook invloeden van uiteenlopende bands als The Pogues, The La’s, The Smiths, The Cure en The Clash zijn hoorbaar, terwijl ik ook raakvlakken hoor met bands van het moment als Shame en IDLES.

Het is vergelijkingsmateriaal waar je als debuterende band mee thuis kunt komen, maar het knappe van Fontaines D.C. is dat het ook nadrukkelijk en misschien zelfs wel vooral haar eigen ding doet. Aan het bovenstaande lijstje namen kan ik overigens nog flink wat namen toevoegen en dat zegt wat over de veelzijdigheid van het debuut van Fontaines D.C., dat zich niet makkelijk in een hokje laat duwen.

Dogrel citeert meer dan eens uit de archieven van de postpunk, zeker wanneer de basloopjes aansluiten bij die van de hoogtijdagen van het genre, maar het debuut van de band uit Dublin schiet ook allerlei andere kanten op. Dogrel gaat aan de haal met invloeden uit de noiserock, de punk, de Krautrock, new wave en garagerock, maar biedt hier en daar ook ruimte aan folky invloeden. Het levert een album op dat in de late jaren 70 ongetwijfeld zou zijn uitgegroeid tot klassieker, maar ook in 2019 klinkt het debuut van Fontaines D.C. verrassend fris en urgent.

De Ierse band kiest vooral voor rauwe songs met vocalen die je mee terugnemen naar de hoogtijdagen van de punk, maar in muzikaal opzicht steekt het allemaal verrassend knap in elkaar. Veel van de songs op Dogrel volgen hetzelfde stramien, maar Fontaines D.C. legt steeds weer net iets andere accenten.

Zeker de postpunk bassen maken de songs van de band uit Dublin vrijwel onweerstaanbaar, maar ook het gitaarwerk op het debuut van de Ieren is ijzersterk en verrassend veelkleurig. Dogrel is absoluut een geweldige gitaarplaat van een stel jonge honden, maar het is ook een gitaarplaat die hopeloos intrigeert en die steeds weer nieuwe dingen laat horen en dingen doet die je niet verwacht.

Het debuut van Fontaines D.C. is inmiddels op meerdere plekken uitgeroepen tot het debuut van het jaar. Dat zijn grote woorden, maar heel overdreven is het wat mij betreft niet. Dogrel is goed voor 11 songs en 39 minuten pure opwinding en dat kan ik nog niet over heel veel debuutalbums zeggen dit jaar. Wat een prachtig en nu al memorabel album. Erwin Zijleman

Na een aantal wat verwarrende draaibeurten die me nog niet meteen helemaal konden overtuigen begin ik nu toch steeds meer enthousiast te raken over Dogrel,het debuut album van de uit Dublin afkomstige Fontaines D.C..
In eerste instantie vond ik de band wel wat raakvlakken hebben met the Strokes en muzikaal gezien wat simpel van opzet,maar dat is schijn.Fontaines D.C. steken hun nummers heel wat inventiever in elkaar als dat ik aanvankelijk dacht.En dat in combinatie met de heerlijke,wat nonchalante en onverschillige zang van Grian Chatten levert toch een ijzersterk,alternatief rock/punk album op.
Misschien is het wat dat betreft ook een voordeel dat ik niet bekend was met alle singles die ook op Dogrel terecht zijn gekomen.De luisterervaring is dan toch wat helderder.
Hoe dan ook,ik vind het niveau van de songs vrijwel constant hoog (ook lekker geproduceerd trouwens) met Too real,Roy's tune,Liberty Belle en Liberty Belle als voorlopige uitschieters.
En het laatste nummer,wat een iets langzamere versie is van het Pogues nummer Sally MacLennane is ook erg geslaagd en leuk.
Uitstekend album.

Dat Dublin gevormd is door de harde levenslessen, werkt verder door op de nieuwe generatie jongeren die al loerend vanaf de zijlijn de wereld in de gaten houden. Een groepering die niet in U2 hun grote voorbeeld zien, maar wel net als deze invloedrijke band op dezelfde plek de inspiratie vandaan haalt; de punk, en het daarvan afgeleide postpunk. Fontaines D.C. weet de opgefokte vooruitstrevende jeugdigheid te mengen met het dromerige romantische toekomstbeeld waarbij escapisme de enige uitweg lijkt.

Het gaat bij frontman Grian Chatten meer om de overschreeuwende kracht in zijn uitspattingen, dan om het netjes afgerond binnen de lijntjes balanceren. Dogrel is een spannende bokswedstrijd, waarbij de sympathie uitgaat naar de underdog, en waarbij het niet van belang is of hij er als winnaar uit voort komt. De aandacht gaat naar het gehavende incasseren van klappen die recht in je gezicht belanden. Een toebijtende pitbull vechtersmentaliteit. Het bloed, het zweet en de tranen zijn terug te vinden in de puntige krachtexplosies waar Fontaines D.C. het publiek mee opscheept.

Een droomstart waarbij de Do It Yourself houding centraal staat. Er wordt niet met alle macht geforceerd geprobeerd om het beeld van grote inspirerende idolen op te roepen. Natuurlijk haakt het feitelijk van alle kanten in op het zware uitzichtloze tijdsbeeld van de wachtkamer van de jaren tachtig, waarbij het No Future gevoel genoeg inspiratie vormt om zich hier tegen te bewapenen. De wereld staat in brand en Fontaines D.C. gooit er nog een jerrycan aan benzine overheen om het vuur nog meer op te stoken. Maar het is wel hun wereld, en niet die van hun ouders.

Wat zou de punk er anders uit hebben gezien als er zoveel aandacht werd besteed aan een sterk ritme duo zoals bij Fontaines D.C. Zo strak als hoe bassist Conor Deegan III en drummer Tom Coll hier de basis afleveren aan Grian Chatten is wonderbaarlijk te noemen. Hij hoeft alleen maar in te stappen met het tekstueel sterk opende Big. Hoe hij hier de problematiek van het opgroeien in het godsdienstelijk verdeelde Ierland al direct bij de kern benoemd, is een statement waarmee je vol trots van je mag laten horen. Dit is de onvrede waarmee zijn familie jaren geleden mee dienden te leven. Nu die zich ondertussen maatschappelijk aangepast hebben, zijn het juist de jongeren die zich hier frontaal tegen verzetten, door gedocumenteerde idealen opnieuw af te stoffen.

Dogrel is veel meer dan een ogenschijnlijk goed debuut. Het is een waardevolle monument, waarbij de hang naar verandering centraal staat. Wel de historische waardes overeind laten, het niet meer presenteren als stabiele basis, maar als startpunt. De korte stampende punksongs beademen de realistische kijk op het heden uit, terwijl de zweverige new wave staat voor hoe de toekomst het meest leefbaar in te vullen is. Grain Chatten is niet zozeer een gebroken poëet, maar eerder een nachtelijke pamfletschrijver, die in het geniep werkt aan pakkende slogans. Deze blijven eenvoudig gezien, gewoon veel langer in het brein hangen.

Het onderscheid met het arbeidersklasse Londen van de jaren zeventig wordt gemaakt met het afsluitende Dublin City Sky. Hierbij staan de chauvinistische roots van Ierland centraal. Dit is een traditional in opbouw, waarbij ze herinneringen oproepen aan de rauwe folkrock, zonder daarbij teveel de nadruk te leggen op oeroude muziekinstrumenten. De jong doorleefde mannen van Fontaines D.C. staan met beide voeten wijdbeens in het nu van 2019. Of Dogrel zich zal ontwikkelen tot een klassieker moet nog blijken. Het is in ieder geval wel de plaat die noodzakelijk is om de jeugd in beweging te zetten. Gian Chatten is niet de nieuwe spreekbuis, hij is alleen het verwrongen geweten. Vertolkers verdwijnen namelijk, maar het binnenste van een ziel zal altijd overleven.
Fontaines D.C. - Dogrel | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Was een geweldig concert. Één van de beste die ik in de Muziekgieterij heb gezien. Nieuwe cd is ook geweldig.

Veel berichten in de media die de "betere pop" volgen over de nieuwe Fontaines DC, maar hier bij het debuut is het al meer dan twee jaar stil.
Ik houd van postpunk en dus ook van dit (h)eerlijke Dublinse plaatje. Alsof het weer 1980 is en tegelijkertijd helemaal eigentijds. Sterk gezongen, heerlijke composities, lekkere gitaartjes; lekker uptempo en stevig, vandaar.

Toen ik twee jaar geleden een afspeellijst maakte met hun beste nummers, belandden van Dogrel alle nummers daarop, uitgezonderd The Lotts. Slechts drie favorietjes kunnen kiezen is dan ook lastig. Tja, hoe logisch is het dan om vijf sterren te geven...

De eerste en tot voor kort laatste keer dat ik Dogrel luisterde vond ik het vreselijk. Echt niet om aan te horen. Omdat ik de platen daarna alle drie heb aangeschaft, besloot ik het album maar blind te kopen en dan maar verder te zien.

Meteen bij het eerste nummer begreep ik waarom ik er in 2019 niet naar kon luisteren. Dit is zo ruw en Grattens stem bijna niet om aan te horen. Sindsdien is er veel veranderd in mijn brein en hoor ik de energie, het enthousiasme en vooral de dadendrang. Dit is een band die het wil maken en geen enkel compromis heeft toegelaten tot haar visie. Het resultaat is een plaat die staat als een huis. Pas als de storm is uitgeraasd, volgt er een rustige ode aan The Pogues en Ierse folk.

Inmiddels is duidelijk dat Fontaines DC een grote band is geworden en de leiding heeft genomen in de vele bands van het post-postpunk tijdperk. Zelf is de band daar al ruim voorbij. Dit debuut blijft echter staan.