Alan Parsons - The Secret (2019)

Toch nog een opvolger voor A Valid Path (2004). Alan Parsons zegt met dit nieuwe album meer gedacht te hebben aan de liefhebbers van The Alan Parsons Project (oude stijl dus) en belooft ons melodieuze songs met orkestbegeleiding. Het wordt een grote release in meerdere versies, waaronder een dvd met 5.1 surroundsound, en ik hoop dat hij hiermee meer succes zal boeken dan met voorgaande soloprojecten. Gezien de reputatie van de man zal het geluid in elk geval dik in orde zijn.

Bij de medewerkenden zie ik o.a. de namen van: Jason Mraz, Lou Gramm (Foreigner), gitaristen Steve Hackett en Ian Bairnson. Ik ben benieuwd wat dit oplevert. Liedjesschrijver Eric Woolfson moeten we natuurlijk ook hier missen, maar ik ben ook wel benieuwd in hoeverre Parsons gegroeid is als songwriter.

In ieder geval is Miracle een aardige single, gezongen door Jason Mraz.
Ik ben er nog niet echt van onder de indruk, het is ook niet slecht en het oude APP is herkenbaar. We zitten in ieder geval in de positie, dat we blij kunnen zijn dat er tekenen van leven worden gegeven.

De belangstelling is wel gewekt, waar gaat de rest van het album nog naar toe. Het is jammer, dat niet is aangedurfd ook de oudere zangers van weleer te vragen. Behalve dan natuurlijk Woolfson zijn ze allemaal nog in leven en bij stem.

Ik reken mij tot de diehard fans die opveert bij een teken van leven van Alan Parsons. Ik lees hierboven woorden als 'vertrouwd' en 'aardig'. Die woorden komen ook bij mij op als ik naar die single luister. Het is helemaal in de lijn van de muziek die het 'Project' vroeger maakte, maar ik vind het tegelijkertijd ook een beetje doorsnee. Het mist de magie van de vroege APP-platen. Het zou prima gepast hebben op een album als Ammonia Avenue of Vulture culture, maar dan zou ik het waarschijnlijk als een van de mindere nummers beschouwd hebben. Even afwachten hoe de overige nummers klinken...

En ja, de zangers van vroeger... Dat zijn er natuurlijk een heleboel. Wat meer herkenning, bijv. door het stemgeluid van mensen als Colin Blunstone, Chris Rainbow of John Miles zou ik hebben toegejuicht, maar aan de andere kant: door de jaren heen heeft daar ook een behoorlijke ontwikkeling in gezeten. Op latere platen deden zelfs grote namen als Gary Brooker, Eric Stewart en Christopher Cross mee, dus een beetje eigentijds mag best.

Ben wel benieuwd naar de bijdrage van Lou Gramm. Altijd een fantastische zanger gevonden, maar de laatste jaren was hij toch wel een beetje 'op', mede als gevolg van gezondheidsproblemen. Onlangs nam hij definitief afscheid van de muziekbusiness, dus dit zou wel eens zijn laatste bijdrage opeen album kunnen worden.

Opmerkelijk dat het een Frontiers-release is, trouwens. Of toch ook weer niet, want dat Italiaanse label is al jaren een onderkomen voor musici van weleer die in de prog-, AOR- of hardrock-hoek zaten. Alan Parsons is meer pop dan (prog-)rock, maar ik denk dat het label er wel een vergelijkbare doelgroep mee aanspreekt.

Hier nog zo’n fan. Ik vind het voorbarig om op basis van dat ene, trouwens best aardige, nummer te beoordelen wat er verder op het album zal staan. Colin Blunstone of Gary Brooker had ik graag nog een keer terug gehoord op dit album, Chris Rainbow is helaas niet meer onder ons.

Frontiers, Eagle Records en Esoteric hebben zo langzamerhand de rol van de grote maatschappijen overgenomen wat betreft de releases van classic rock artiesten. Geen problemen met de distributie, verwacht ik. Dit is een grote release en kan best eens succesvol gaan worden.

Nieuwe single: I Can't Get There from Here. Zoet maar herkenbaar Parsons.

Helaas, een schimp van het werk van The Alan Parsons Project, bijna vergelijkbaar met het zoete werk van Chicago in de mid tot eind 80s, alleen meer ingetogen.

Ik vind die nieuwe single inderdaad aan de zoete kant, maar dat soort nummers had Parsons in het verleden ook wel op de APP-albums staan. Toch kom ik ook bij dit nummer niet verder dan 'aardig' en 'voorspelbaar'. Ik hoop dat het volledige album iets meer tegenwicht biedt aan beide nogal zoetige nummers. Anders wordt het per saldo toch een slap aftreksel van wat APP ooit was.

Wat me wel aanspreekt in beide beluisterde nummers is de geluidskwaliteit. Parsons is natuurlijk ook een engineer met een grote reputatie, en dat hoor je hierin terug: niks geen compressie of overstuurde mastering, die veel hedendaagse muziek zo onbeluisterbaar maken, maar afgewogen, gedetailleerd en instrumenten die goed van elkaar te onderscheiden zijn. In dat opzicht is het genieten. Maar het gaat natuurlijk om de muziek, en daar ben ik nog niet van ondersteboven...

Het doet mij onvermijdelijk denken aan On Air.
Kwaliteit dik in orde, aan de hele veilige kant (wel een paar iets stevigere nummers) maar een schromelijk gebrek aan de composities, de ideeën en toch ook de stem van Eric Woolfson.

Maar Parsons zal inmiddels ongetwijfeld hebben bedacht dat, naast hemzelf, de oude fan base er natuurlijk ook niet echt jonger op is geworden.

Ik zat te bedenken, dat het hem had gesierd twee nummers van Woolfson te coveren uit diens solo carrière, een remake, maar dan inclusief de stem van Woolfson. Als eerbetoon. Woolfson had toch zelf ook z'n solo album "Eric Woolfson sings The Alan Parsons Project that never was". Had mooi kunnen worden.

Zeker, dat zou een mooie verwijzing zijn naar hun gezamenlijke verleden. Parsons had toch ook wel wat aan hem te danken.

Tevens een mooi gebaar naar die mannetjes van middelbare leeftijd die zich nu zitten te verkneukelen op zo'n nieuw album van Alan Parsons. Alsof die het verleden niet zouden kennen.

I Can't Get There from Here vind ik schitterend!

Nog een maand wachten..... wat duurt dat lang.....

'Sometimes you win, sometimes you lose'
Keurige song, met brug en modulatie na 3 minuut 15. Geen verrassingen. Lou Gramm (68) klinkt goed; 'old and wise'.

Als fan van voornamelijk het 70's - 80's werk van APP en iemand die bijvoorbeeld een album als Try Anything Once ook prima kan hebben, valt dit album toch wel heel erg tegen. Wat een slappe hap man! En elke fan die anders durft te beweren, neemt zichzelf enorm in de maling. Middelmatige songs, steriele productie, geen flow en ga zo maar even door. En als er dan wel een aardig idee is, zoals One Note Symphony, dan wordt het geheel zo glad en zonder ballen neergezet, dat het niet binnenkomt. Sometimes is een prima song, maar bij vrijwel elke andere track is er wel iets waar ik mij aan stoor...

Zeggeh, zit jij hier even hard te fan-boyen? .

Dit kan toch niet dezelfde 5,0* zijn die we aan onze gezamenlijke favoriet The Turn of a Friendly Card geven?

Hier ook een fan van het 1e uur. Net het gehele album geluisterd en mijn conclusie is: Alan Parsons blijft gevoelsmatig een muzikale zielsverwant. Al 35 jaar voor mij. Mindere liedjes, maar ook weer briljante composities. Het niveau van het album Freudiana van Eric Woolson zal w.m.b. nooit meer behaald worden, maar The Secret opent toch weer dat ene kamertje in mijn hart... Geen idee of iemand dit leest, maar ik moet het even kwijt, haha. 5-5-19 ben ik in Tivoli voor misschien wel de laatste eer aan AP. Ik maak er geen geheim van. Joop

Vandaag de standaard-editie in huis gekregen en daarmee laat ik de surroundsound 5.1 dvd aan me voorbij gaan. Niks erg, want de CD klinkt al bovengemiddeld goed. De tekst in het boekje verklaart ook een beetje waarom: splinternieuwe studio met Pro Tools op een analoge console en een hardwerkende technicus. Parsons heeft zijn opnamewerk altijd wel vanuit de technisch perfecte invalshoek bekeken. En ook deze mag er zijn.

En hoe zit het dan met de artistieke waarde? De eerste vrijgegeven singles deden mijn verwachtingen lichtelijk temperen. Eerlijk is eerlijk, ik twijfelde wel even. Een beetje al te zoet en voorspelbaar die slotballade. Maar daar aangekomen heb je inmiddels al wel een fijn afwisselend en zelfs redelijk avontuurlijk album achter de kiezen. Avontuurlijk, jazeker, met zo’n opmerkelijke instrumentale opener. Je zou toch warempel de schim van E.A. Poe ontwaren tussen die prachtige klanken. Magie, mysterie en melodie. Die drie horen toch echt wel bij Alan Parsons, met of zonder Project.

Natuurlijk, ik blijf Eric Woolfson missen. Maar wat Parsons hier neerzet kan niet onopgemerkt blijven. Bij de tijd gebracht, maar tegelijk met de naklank van een rijk muzikaal verleden. Beatlesque songs, fijne rockrandjes met geraffineerd gitaarwerk en dan weer meer symfonisch met die prachtige orkestpartijen.

Mooi album. Potdorie, hij flikt het toch maar weer, na zoveel jaar. Ouderwets genieten.
Doelgroep bereikt! (Ik ben 56 jaar )

Dacht eerst dat ik naar de nieuwe soundtrack van charlie and the chocolate factory aan het luisteren was met het eerste nummer. Daarna viel het me op hoe het album geproduceerd was. de instrumenten die er juist uit hadden moeten poppen waren er flets doorheen geweven. Studio pro Tools lees ik. Tot op het bot geproduceerd door ......Alan Parsons? Met als dieptepunt de verkeersgeluiden bij soiree fantastique. As lights fall, het enige nummer die enkel gezongen word door de Alan Parsons, is een mooie afwisseling. The Secret met twee hoofdletters geschreven. leuk om te zwijmelen met je partner als achtergrondmuziek voor dingen die bij je op de sofa afspelen.

I Can't Get There from Here vind ik schitterend. Andere mooie nummers zijn As Lights Fall, Fly to Me en Years of Glory. Requiem vind ik daarentegen minder. Natuurlijk zijn de albums van The Alan Parsons Project - vooral t./m Ammonia Avenue vele malen beter maar liever een Alan Parsons album dan geluidsstilte. APP was geniaal vooral ook dankzij de combinatie Alan Parsons en wijlen Eric Woolfson, die de meeste nummers schreef.

Hopelijk krijgt Alan Parsons met The Secret weer een beetje de smaak te pakken en gaat hij met gastartiesten nog meer albums maken. Fijn ook dat Ian Bairnson weer op het laatste nummer als gitarist meedoet.

We hopen inderdaad op een vervolg. Ik ben nog steeds erg verrast door de kwaliteit van dit album. Er zitten heel wat stukjes APProject in verstopt en veel songs klinken grandioos. Als geheel waardeer ik deze hoger dan een album als Vulture Culture of zelfs Eye In The Sky. Al is het wel duidelijk dat dhr. Parsons inmiddels een echte Amerikaan geworden is. Woolfson dacht en schreef meer Brits-Europees (voor mij geen vies woord .)

Zeventig jaar is hij inmiddels, Alan Parsons. Via The Beatles, Pink Floyd en John Miles kwam hij met Eric Woolfson mid jaren ’70 met de Alan Parsons Project. Met dit project bracht hij t/m 1987 10 studio albums uit, in 1990 verscheen “FREUDIANA”, dat onder Alan Parsons Project uitgebracht had kunnen worden, maar feitelijk een solo album van Eric Woolfson is. De werkwijze van het Project voerde Parsons ook uit op zijn solo albums, waarvan “TRY ANYTHING ONCE” in 1993 de eerste was. Goede studiomuzikanten en een keur aan vocalisten geven de gevarieerde en mooi gearrangeerde songs een breed pallet aan kleur. Na dit eerste album verschenen nog 3 solo albums, alvorens in 2018 bekend werd gemaakt dat Parsons op het Frontiers label een nieuw album zou uitbrengen. De opvolger van het in 2004 verschenen “A VALID PATH” is “THE SECRET” geworden en dit album past in het rijtje albums van zijn Project. Mooie songs, af en toe een instrumental break, goed gezongen door zangers zoals Jason Mraz, Lou Gramm, Todd Cooper en PJ Olsson. Onder de muzikanten zijn ook topmuzikanten als gitarist Ian Bairnson, bassist Nathan East en drummer Vinnie Colaiuta te horen op “THE SECRET”. Ook oud Genesis gitarist Steve Hackett laat op het openingsnummer horen, dat hij nog steeds een geweldige muzikant is, zij het dat zijn aandeel aan de korte kant is. “THE SECRET” is niet een topper in het oeuvre van Parsons, maar staat wel vol met kwalitatieve goede songs. De 11 tracks klinken daarnaast ook nog eens fantastisch al is dat natuurlijk geen verrassing. Parsons heeft daar, gezien zijn verleden, patent op, maar dat kan niet verbloemen dat dit album geen uitschieter is. Hopelijk hoeven de fans niet weer 15 jaar te wachten op nieuw materiaal, want het blijft wel een lekker plaatje om te beluisteren.

allemaal net iets te zoetsappig.....en braaf

Een redelijk album, maar dit haalt het bij lange na niet met mijn eerste kennismaking met T A P P namelijk "I ROBOT" ( nog beter als het eerste album m.i.)

I Robot, ja, daar noem je er ook wel eentje ...

Niet het beste werk van A.P. Maar desalniettemin verre van onaardig. Ja, het klinkt misschien allemaal wat gladjes en/of braaf maar het is toch wel fraai dat deze oude rakker die zijn sporen reeds lang verdient heeft dit nog weet te realiseren.

Ik deel je mening hier voor de volle 100%, ik ben steeds ook een technisch luisteraar en dan is dit natuurlijk een feest. Overigens heb je dit werk van A.P. prima omschreven!
Ben hen 2/5 ook maar eens live gaan zien in de A.B. in Brussel want zo vaak krijg je de kans niet (meer) om dit te te mogen meemaken, fijn concert met een schare topmuzikanten. Wel was de geluidsbalans er niet perfect en de zang soms wat weggedrukt door de muziek, maar toch blij dat we erbij waren.
Een verdiende 3,75 en afgerond naar boven gezien de brave man zijn gezegende leeftijd .

Zeer matig album van Alan Parsons het niveau van try anything once the time machine, on air en het briljante freudiana wordt bij lange na niet gehaald. Maar goed het is dan wel weer een stuk beter dan a valid path. Volgende keer misschien beter.

Dat was dan ook een plaatje van Eric Woolfson, waar Alan Parsons verder weinig mee van doen had...

Ja OK maar al zou je dat niet weten dan nog klinkt het als Alan Parsons project,aangezien dit album terug naar dat niveau zou gaan.

Gewoon een prachtig album, vergeleken met alle bocht wat er tegenwoordig gespeeld wordt.
Als ik sommigen reacties lees lijkt het wel of iedereen een producer is, mijn hemel.
Muziek is een smaak kwestie en moet je niet proberen te ontleden. Het pakt je of niet.
Voor mij weer een toppertje.

"I can't get there from here" is idd een schitterend, ouderwets Alan Parsons-nummer, ook "One note symphony" is goed, de single met Jason Mraz "Miracles" is okee, maar de rest is matig, randje voldoende, zo beoordeel ik het album.

Voor het visuele artikel:
Mooiboy Music - Alan Parsons - The Secret (2019)

Het is magisch wat muziek met je kan doen. Het roept herinneringen op aan gebeurtenissen die je mee maakt en plaatsen die je bezoekt. Je doet je ogen dicht en je bent weer even terug waar je was toen je bepaalde muziek hoorde. In het geval van ‘The Secret’ van Alan Parsons brengt de muziek me terug naar de vorige zomervakantie in Normandië waar dit album wat rondjes in de auto heeft gedraaid. Toch wel fijne muziek voor een mini roadtrip, in gedachten trekt het Noord-Franse landschap weer aan me voorbij. Eigenlijk vat het dit plaatje wel een beetje samen, een fijn voortkabbelend album met mooie songs en productie.

Alan Parsons is eigenlijk meer een producer dan een muzikant. Zo raakte hij als (assistent) geluidstechnicus betrokken bij albums als ‘Abbey Road’ van The Beatles en ‘The Dark Side of the Moon’ van Pink Floyd. In 1975 richtte hij samen met singer-songwriter Eric Woolfsen The Alan Parsons Project op. De studioband (ze speelde niet live) bracht zo’n tien albums uit met hulp van de nodige gastartiesten. ‘Don’t Answer Me’ werd in Nederland hun grootste hit, maar ook ‘Old and Wise’ en ‘Eye in the Sky’ zijn nummers die tot het collectieve geheugen behoren. In 1990 gingen Parsons en Woolfsen uit elkaar en begonnen ieder een solocarrière. Parsons maakte voor ‘The Secret’ vier soloalbums en bracht zijn muziek en die van The Alan Parsons Project naar het podium. Hij toert nog steeds vrij intensief en bezoekt ons landje hierbij regelmatig.

‘The Secret’ is Parsons’ eerste soloalbum in vijftien jaar na zijn voorganger ‘A Valid Path’. Waar het laatstgenoemde album redelijk experimenteel en elektronisch van aard was, wordt op ‘The Secret’ voor een meer traditionelere aanpak gekozen. Het klinkt allemaal wat meer naturel, minder kunstmatig, maar daardoor ook wat minder vernieuwend. Geluidstechnisch klinkt het allemaal weer uiterst verzorgd, dat kun je wel aan Parsons’ overlaten. Zelf ben ik helaas niet in het bezit van een surround set want ik had dit album graag in de 5.1 mix die op de dvd van de deluxe edition staat willen horen. The Alan Parsons Project maakte altijd conceptalbums, platen waarbij de nummers een verhaal vormden rond een thema. The Secret is niet echt een conceptalbum in deze traditie, maar de nummers gaan over magie met de mooie en tragische kanten daarvan.

Het songmateriaal op ‘The Secret’ is vrij aardig. De plaat kent niet echt skipmomenten, maar is tegelijkertijd ook wat aan de veilige kant. Het is voornamelijk rustige symfonische pop en rock wat hier de klok slaat. Parsons’ zelf speelt wat gitaar, keyboard en doet wat achtergrond zang. Hij krijgt hulp van de nodige gastmuzikanten en zangers om hem een handje te helpen. Zo speelt gitarist Steve Hackett (Genesis) mee op het behoorlijk bombastische en lichtelijk ‘over the top’ instrumentale openingsnummer ‘The Sorcerer’s Apprentice’, Het nummer is een bewerking van het klassieke stuk van de Franse componist Dukas en werd onder andere bekend door de Disneyfilm ‘Fantasia’. Vervolgens is de gastbijdrage van singer-songwriter Jason Mraz op ‘Miracle’ een stuk lichtvoetiger en pakt niet onaardig uit. Een fijn in het gehoor liggende song die best wel eens op de radio gedraaid zou mogen worden. Hetzelfde kan gezegd worden over het enige door Parsons’ zelf gezongen nummer ‘As Lights Fall’. ‘One Note Symphony’ is weer iets bombastischer en zwaarder maar zeker een van de meest geslaagde nummers van het album, een mooie compositie. De zang van Lou Gram op ‘Sometimes’ en het Parijse sfeertje in ‘Soirée Fantastique’ zijn mooi maar als nummers niet heel bijzonder.

Een uitschieter in positieve zin is de ballad ‘Fly to Me’, voornamelijk omdat de stem van zanger Mark Mikel erg doet denken aan John Lennon wat het nummer een lichte Beatles feel geeft. ‘Requiem’ is dan weer bigband achtig, een mooie song die voor wat afwisseling zorgt. ‘Years of Glory’ en ‘The Limelight Fades Away’ zijn de wat mindere tracks op het album. Het sterke en emotionele ‘I Can’t Get There From Here’ sluit het album waardig af.

En opeens is de Franse droom voorbij en ben je weer thuis. Alan Parsons heeft met ‘The Secret’ een fijne plaat met mooie luisterliedjes gemaakt zoals we van hem gewend zijn. Letterlijk prettig in het gehoor liggend want de plaat klinkt fantastisch, zeker voor een tijd waarin dat niet vanzelfsprekend is. Het is jammer dat het songmateriaal nét niet wat spannender is, maar misschien moeten we dat ook niet meer verwachten.

Ach wat zal ik er van zeggen. Ik had afgaande op de commentaren hier en elders op de www niet veel van dit album verwacht. Maar he ik ben blij verrast na de eerste luisterbeurt. Ik kan deze best pruimen . Een plaat van constante kwaliteit met een mooie productie. De 5.1. versie van de deluxe edition luistert heerlijk weg. Is dit het beste album uit mijn collectie of zelfs van Alan Parsons? Nee, maar desondanks toch meer dan een voldoende wat mij betreft.