The Beat - Special Beat Service (1982)

Eindelijk na al die jaren heel het album beluisterd en ik moet zeggen;prachtig.De lijn van de uitstekende singles I confess en Save it for later wordt moeiteloos door getrokken en levert een zeer aangename combinatie van Ska,Reggae en Pop op.Had destijds wel wat meer aandacht verdiend.

Na de ultieme hektische dansplaat I just can't stop it en het (in mijn oren) duistere en spannende Wha'ppen? was dit derde album indertijd enigszins een teleurstelling. De insteek was wat poppier, het drumwerk was op sommige nummers wat simpeler, de teksten waren door de bank genomen meer persoonlijk dan sociaal of politiek, en Spar wid me en Pato and Roger a go talk waren (en zijn) oervervelende tijdrekkers voor wie niet van dat soort vrijblijvende reggae houdt (zoals ik). Bovendien lijkt Saxa hier aanzienlijk minder aanwezig te zijn: volgens de credits doet nu ook ene Wesley Magoogan op diverse blaasinstrumenten mee, en op het groepsfotootje in mijn CD-boekje is Saxa zelfs geheel en al afwezig. De lol van zijn spel was nu juist dat hij vaak zijn eigen wedstrijd speelde en toch perfect binnen het geluid paste – hij leek met zijn losse invallen de sfeer van het nummer gewoon naar zijn eigen hand te zetten, terwijl de sax op Special beat service meer strakke melodietjes en riffjes speelt, en dat geeft een wezenlijk andere ambiance. Veertig jaar later vallen mij eerder de compacte en puntige composities, de sterke zang van Dave Wakeling en het melodieuze en gevarieerde songmateriaal op, zodat van mijn teleurstelling niet zoveel overblijft. Misschien waren mijn verwachtingen indertijd na die eerste twee sublieme albums gewoon te hoog gespannen; nú kan ik dit album in ieder geval veel meer waarderen dan toen, en zie ik het gewoon als een waardige afsluiter van een helaas veel te korte carrière.
        Overigens zijn de twee nummers die de vinylkanten openen natuurlijk de duidelijke blikvangers, maar voor mij persoonlijk is het prachtige End of the party (met die lyrische sax –misschien hier wèl van Saxa?– en die sublieme woordloze falset –van Dave Wakeling of van Ranking Roger?– ) met afstand het hoogtepunt van de plaat.