Weezer - Weezer (2019)

Ik denk dat ik mezelf zonder enige vorm van overdrijving fan mag noemen van Weezer. Quasi al hun albums staan hier op de plank en op basis van plays in de voorbije 10 jaar laat last.fm me weten dat Weezer net buiten de top 5 valt.

Bovendien merk ik dat ik hier quasi élk album beter rate dan het gemiddelde. Sommige zelfs een stuk beter. Ook albums die hier bijzonder laag scoren, staan bij mij meestal nog op een mooie 3,5*.

Ik ging er dan ook van uit dat Weezer voor mij nooit een album zou afleveren dat ik over de ganse lijn niet zou kunnen waarderen. Maar nu zijn ze er jammer genoeg toch in geslaagd...

Dit Black Album bevat eigenlijk geen enkel nummer waar ik blij van word. Het is allemaal zeer middelmatig en slap. Te poppy en te weinig gitaren inderdaad. En het mist toch echt wel uitschieters. Geen idee wat ze hiervan als single hebben uitgebracht? Dit moet zowat het eerste Weezeralbum zijn waar geen absolute knaller opstaat.

De voorbije week heb ik het album 5x geluisterd. Omdat Weezer dat krediet verdiend heeft. En omdat ik geen album wil raten na 1 of 2 luisterbeurten, zeker niet van Weezer, en zeker niet als het een slechte rating zou zijn. Ik kan er echter perfect mee leven om dit album vanaf nu nooit nog één draaibeurt te geven.

Favorieten: simpelweg geen

2*

Onlangs had ik hier Pinkerton weer eens opstaan,was destijds een indrukwekkend album wat ik in de loop der jaren steeds meer ben gaan waarderen.De band,Weezer komt nu ,tien albums later op de proppen met the Black album en na een flink aantal draaibeurten kan ik alleen maar concluderen dat dit toch maar erg povertjes afsteekt bij het meeste van hun vroegere werk.
Bij hun nieuwste album is het vooral de muzikale invulling die me tegen staat,veel te gladde pop met flauwe ditjes en datjes op de achtergrond,wat een veel te slappe sound oplevert.
Het zijn eigenlijk alleen de teksten die me af en toe een glimlach weten te ontlokken want qua instrumentatie en productie kan het me allemaal weinig bekoren.
En dat terwijl Weezer (the black album) in aanzet nog best een aantal aardige nummers herbergt. Zo is I'm Just Being Honest gewoon een goed nummer en is bijvoorbeeld Can't Knock the Hustle ook helemaal niet slecht bedacht en geschreven.
Het merendeel van de songs is echter middelmatig tot zwak (Byzantine had zo op Kinderen voor kinderen gekund) en mist een rockgitaar injectie.
Er is werk aan de winkel voor Rivers Cuomo want the Black album is in zijn geheel erg teleurstellend,terwijl hij toch veel beter kan.

Eerlijk is eerlijk, als ik de hoes niet in handen had gehad zou ik niet hebben geweten of zelfs maar gedàcht dat dit Weezer is, want zelfs de zangstem lijkt lang niet altijd op Rivers Cuomo zoals ik hem ken (en die hoes verklapt trouwens ook niet veel, want de reproduktie hierboven is helderder dan de hoes zelf, en de grijs op zwart afgedrukte teksten in het boekje zijn praktisch onleesbaar zonder strategische belichting). Dat gezegd hebbende heb ik eigenlijk helemaal geen moeite met deze stijlwisseling, want Cuomo's vermogen om met pakkende melodietjes voor de dag te komen heeft hem nog niet verlaten, de arrangementen zijn afwisselend en rijk (hoor ik daar nou een Editors-gitaartje in I'm just being honest?) en de plaat klinkt als een klok. Ik zeg niet dat ik Weezer zou blíjven volgen als dit een definitieve ommezwaai zou inleiden naar Kaiser-Chiefs-meets-Basement-Jaxx (of is dat Maroon5-meets-Daft-Punk?), maar dit zwarte album wordt vooralsnog bij elke draaibeurt leuker.