The Monochrome Set - "Strange Boutique" (1980)

Werkelijk fantastische debuutplaat van The Monochrome Set.
Een verzameling rammelende popjuweeltjes, die (bijna) 29 jaar later nog steeds goed klinken.

Destijds kocht ik erg veel platen van heel veel nieuwe bands. In de loop der jaren zijn voor mij de meeste door de mand gevallen. Zo niet de eerste twee van The Monochrome Set. Ik blijf ze leuk vinden. Zit hem denk ik in de 'springerigheid' van de meeste nummers.

In mijn reis door de new wave van 1980 belandde ik met het vorige station in april van dat jaar, dankzij toegankelijke punk van de tweede van The Members. Het debuut van Londenaren The Monochrome Set is mijn tweede kennismaking met die groep, nadat ik vanwege postpunksingle Eine Symphonie Des Grauens, dat ik op dit album met verzameld werk van de groep beluisterde.

Het lijkt wel of we met het debuut Strange Boutique met een heel andere groep hebben te maken. De "doomwave" zoals mijn vrienden en ik de muziek op z'n Joy Divisions destijds noemden, heeft bijna helemaal plaatsgemaakt voor zonniger muziek.
De opener heeft met z'n burundidrums raakvlakken met Adam & The Ants (in 2007 legde Jan Wessels uit hoe dat kwam); een lang intro, pas halverwege wordt er gezongen. De zang van Bid, alias van Ganesh Seshadri, is in keurig geaffecteerd Engels. Met nummers als The Lighter Side of Dating en Espresso (door Spotify abusievelijk Expresso genoemd) wordt de sfeer extra luchtig met dansende gitaarlijntjes, waarna het instrumentale The Puerto Rican Fence Climber voor meer daarvan zorgt. Martians Go Home dat kant 1 afsluit is mijn favoriet met enkele aparte tempowisselingen en een tekst prettig-absurde tekst over sterrenbeelden.

Kant 2 behoudt die sfeer met Love Goes Down the Drain, waarna lichte melodie volgt in Ici Les Enfants en zich met The Etcetera Stroll het tweede instrumentale nummer aandient. Goodbye Joe is slechts voor zang en elektrische gitaar, waarna de plaat op z'n Strangleriaans afsluit met The Strange Boutique, vooral omdat producer Bob Sargeant zijn orgeltje dominant laat meedoen. Voor mij het sterkste nummer van de plaat, omdat deze het vinnigst is.
Toch doet de muziek vooral denken aan zowel The Smiths van enkele jaren later als daarna The Housemartins: heel Engels, vrolijk met een ondertoontje van gekweldheid: de befaamde 'stiff upper lip'. Al met al een aangenaam, licht verteerbaar plaatje in dikke Engelse sfeer. Geen hitsingles, maar in mei 1980 klom het in de Britse albumlijst tot #62.
Nieuwsgierig vraagje aan Tonio n.a.v. diens bovenstaande bericht: welke albums uit deze periode vallen voor jou zovele jaren later door de mand?

Even Engels maar van heftiger kaliber is mijn volgende halte, de tweede van Angelic Upstarts.