The Monochrome Set - Compendium: A History 1979-1995 (1999)
Alternatieve titel: The Best of the Monochrome Set
mijn stem
3 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Cherry Red
-
He's Frank (Slight Return) (2:40)
-
Eine Symphonie des Grauens (2:21)
-
The Monochrome Set (2:17)
-
The Strange Boutique (2:55)
-
405 Lines (3:04)
-
The Jet Set Junta (2:02)
-
The Ruling Class (2:43)
-
The Mating Game (3:20)
-
Cast a Long Shadow (3:19)
-
Jacob's Ladder (2:50)
-
Up (3:13)
-
/Jack (4:20)
-
Killing Dave (4:22)
-
Her Pain (3:10)
-
Forever Young (3:13)
-
Christine (3:05)
-
Milk and Honey (4:47)
-
Leather Jacket (2:45)
-
I Love Lambeth (3:47)
-
Mousetrap (3:54)
-
Bliss (3:34)
-
Kissy Kissy (3:44)
0
geplaatst: 29 april 2007, 20:49 uur
Bijzonder matige verzamelaar. De leukste nummertjes zijn de oude van rond 1980, maar daar staan er maar weinig van op.
0
geplaatst: 31 augustus 2024, 07:56 uur
De reden dat ik bij deze verzamelaar van een vrij onbekende Britse groep uit de new wave kom? In het vorige bericht ligt de sleutel: "De leukste nummertjes zijn de oude..." en één daarvan is Eine Symphonie des Grauens dat in 1979 als non-albumsingle verscheen en later dus op deze verzamelaar belandde.
Met die single was de groep uit Londen op 1 juni '79 tevens één van de eersten die sombere postpunk omarmden, veertien dagen vóórdat Joy Division hun debuut Unknown Pleasures uitbracht. De site secondhandsongs.com noemt zelfs april als verschijningsmaand van de single, met een mooie hoes met dansende derwisjen, de liedtitel verwijzend naar een Duitse horrorfilm uit 1922.
Het nummer is niet zo zwaar of somber als hetgeen die andere groep op dat befaamde debuut zette, desalniettemin heeft het zich met zijn zwarte humor als een bijzondere oorwurm in mijn brein genesteld: "I'm dead and dank and rotten - My arms are wrapped in cotton - My corpse loves you, let's marry." Met de zwart-wit beelden van de film erbij is het nostalgisch griezelen... Dat de groep voor hun optredens samenwerkte met filmmaker Tony Potts, zal de reden zijn geweest voor de keus voor deze film en sfeer.
Overigens was later in datzelfde jaar meer interesse in die film: Hugh Cornwell van The Stranglers bracht met Robert Williams in november het album Nosferatu uit.
In 1980 verscheen het eerste album van The Monochrome Set, waar de single dus op ontbreekt. Eine Symphonie des Grauens belandde in 2007 bovendien op deze verzamelaar van label Cherry Red.
Over de latere nummers op dit verzamelalbum: de toon van The Monochrome Set werd spoedig lichter en bleef humoristisch. Doei doomwave. In Groot-Brittannië is er een vaste schare liefhebbers voor en de groep is nog altijd actief.
Op Spotify kwam ik overigens iets vreemds tegen: track 3 The Monochrome Set is niet dát nummer, maar Chez Maxines van de Britse glamrockgroep Hollywood Brats. Raar foutje.
Mijn reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave kwam van het Franse Stinky Toys. Volgende halte: Wave van de Patti Smith Group.
Met die single was de groep uit Londen op 1 juni '79 tevens één van de eersten die sombere postpunk omarmden, veertien dagen vóórdat Joy Division hun debuut Unknown Pleasures uitbracht. De site secondhandsongs.com noemt zelfs april als verschijningsmaand van de single, met een mooie hoes met dansende derwisjen, de liedtitel verwijzend naar een Duitse horrorfilm uit 1922.
Het nummer is niet zo zwaar of somber als hetgeen die andere groep op dat befaamde debuut zette, desalniettemin heeft het zich met zijn zwarte humor als een bijzondere oorwurm in mijn brein genesteld: "I'm dead and dank and rotten - My arms are wrapped in cotton - My corpse loves you, let's marry." Met de zwart-wit beelden van de film erbij is het nostalgisch griezelen... Dat de groep voor hun optredens samenwerkte met filmmaker Tony Potts, zal de reden zijn geweest voor de keus voor deze film en sfeer.
Overigens was later in datzelfde jaar meer interesse in die film: Hugh Cornwell van The Stranglers bracht met Robert Williams in november het album Nosferatu uit.
In 1980 verscheen het eerste album van The Monochrome Set, waar de single dus op ontbreekt. Eine Symphonie des Grauens belandde in 2007 bovendien op deze verzamelaar van label Cherry Red.
Over de latere nummers op dit verzamelalbum: de toon van The Monochrome Set werd spoedig lichter en bleef humoristisch. Doei doomwave. In Groot-Brittannië is er een vaste schare liefhebbers voor en de groep is nog altijd actief.
Op Spotify kwam ik overigens iets vreemds tegen: track 3 The Monochrome Set is niet dát nummer, maar Chez Maxines van de Britse glamrockgroep Hollywood Brats. Raar foutje.
Mijn reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave kwam van het Franse Stinky Toys. Volgende halte: Wave van de Patti Smith Group.
* denotes required fields.
* denotes required fields.