Whitesnake - Flesh & Blood (2019)

Eerste nummer is al vrijgegeven: Whitesnake - Trouble Is Your Middle Name (Official Audio Track) - YouTube.

Trouble is your middle name is voorafgegaan door Shut up and Kiss me, goed nummer met een knappe videoclip, Coverdale heeft ervoor de witte Jaguar terug van stal gehaald ?
Met bijna 1 miljoen views is er gelukkig nog plaats voor top Classic rock.

3 songs reeds te streamen. Het vertrouwde Whitesnake geluid met prima vette gitaarpartijen van Hoekstra en Beach bij elkaar getrommeld door good old Tommy Aldridge. Minder bluesy dan forevermore ( so far).

Ben benieuwd. Ze hadden meestal top gitaristen in huis. Nu? Afwachten maar.

Eerst vrijgegeven nummers klinken zowaar enigszins vitaal en bevlogen. Ze halen nergens het niveau van het Slide it in, 1987 of Slip of the tongue album maar zo tegenvallen als de laatste albums doen ze in ieder geval ook niet. Grote probleem dan wel uitdaging zal gaan worden hoe 'Cov' het er live vanaf gaat brengen...

Dat gaat wel goedkomen op Graspop.

Ach, als je de lat zo laag mogelijk legt kom je een heel eind

Wauw dit klinkt fris en inspiratievol! En wat een energie daarboven op!
Heel variërend in nummers ook, waar Always & Forever sterk doet denken aan een nummer die door Thin Lizzy gespeeld had kunnen worden gaat After All zelfs een beetje de Simon & Garfunkel kant op. Extra grappig als je je bedenkt dat Coverdale voor dat hij de akoestische concerten ging doen twijfelde aan dit idee omdat hij niet als Simon & Garfunkel wilde gaan klinken.

En daarbij zijn Trouble Is Your Middle Name, Good to See You Again & ook zeker Get Up nu al Whitesnake classics.

Tot nu op 4, grote kans op verhoging.

Tja, eigen schuld, Whitesnake op de koptelefoon is niet slim. Vergeleken met David Coverdale schrijft Henk Wijngaard poëzie. Een uur lang verliefde puber teksten kun je maar beter fonetisch meekrijgen in plaats van rechtstreeks je oren in. Ik maak er nog wel een 4 van want het gitaarwerk en de composities zijn van hoog niveau, voor een classic rock album dan.

Ik vind het juist een tegenvaller na 1 luisterbeurt, het minste album wat mij betreft sinds de afgelopen 20 jaar. Qua composities juist erg makkelijk en voorspelbaar, ik heb het gevoel dat het wegvallen van gitarist Doug Aldrich daar een rol in speelt...

Ik geef het album zeker nog een kans om te groeien, ben benieuwd!

'Flesh & Blood' is een plaat die lekker weg luistert. De stem van Coverdale klinkt nog heel behoorlijk, de gitaren van Hoekstra en Beach klinken aangenaam en ook het drumwerk van Aldridge is dik in orde. De songs zijn niet echt spannend maar dat stoort niet. Wat mij wel opvalt is dat er tussen de songtitels niet een bijzit met het woord 'Love' erin. Toch een van de handelsmerken van Coverdale. Daarentegen gebruikt hij wel te pas en te onpas het woord 'Baby' in de lyrics.

Whitesnake is de band van zanger David Coverdale. In 1978 richtte hij de hardrock band op nadat hij uit Deep Purple gestapt was. Ontelbare gitaristen, bassisten, drummers en toetsenisten hebben sindsdien deel uitgemaakt van Whitesnake, zoals Ad Vandenberg, Bernie Marsden, Steve Vai, Ian Paice, Cozy Powell, Jon Lord en Don Airey. Het eerste album van de Engelse band verscheen in 1978 en is getiteld “TROUBLE”, het eerste platina album was “SLIDE IT IN” in 1984 en de grote internationale doorbraak kwam met “WHITESNAKE” in 1987. Op dat album staan ook de hits “HERE I GO AGAIN ‘87” en “IS THIS LOVE”, die ook in Nederland in de Top 40 hebben gestaan. “SLIP OF THE TONGUE” (1989) was ook nog een redelijk succes, maar sinds dat album ligt de band meer stil dan dat het actief is. “RESTLESS HEART” verschijnt in 1997 en daarop werkt Coverdale intensief samen met Ad Vandenberg. Sinds 2008 verschijnt er weer regelmatig nieuw werk van Whitesnake, “FLESH & BLOOD” is de vierde sinds dat jaar en de 13e in totaal. De line-up op dit heerlijke rockalbum bestaat uit de gitaristen Reb Beach en Joel Hoekstra, bassist Michael Devin, drummer Tommy Aldridge en toetsenist Michele Luppi. Natuurlijk zorgt de inmiddels 67 jarige frontman David Coverdale voor de vocalen. “FLESH & BLOOD” staat vol met stevige rockers, een paar midtempo ballad achtige songs en samen duren de 13 tracks bijna een uur. Eén van mijn hoogtepunten is het bijna 7 minuten durende “HEART OF STONE”, een geweldige rocksong met een spannende opbouw. Whitesnake bewijst met dit album dat ze nog steeds “alive & kicking” zijn en ook de stem van Coverdale klinkt geweldig. De laatste jaren verschenen wel eens berichten in de pers/social media dat zijn stem aan slijtage onderhevig zou zijn. Daar is op dit album niets van te merken, maar wat ze daar in de studio aan hebben gedaan is mij niet duidelijk. Doet overigens niets af aan het feit dat dit weer een goed Whitesnake album is en ze de komende periode weer “on the road” kunnen om ze live ten gehore te brengen.

Een degelijke plaat maar wat mij betreft zeker niet meer dan dat. Echte knallers ontbreken wat mij betreft maar de schijf als geheel is redelijk consistent. Er staan echter wel een aantal zwakke broeders op; het wat obligate Get Up, Always & Forever die maar gewoontjes klinkt, het saaie kampvuur getokkel van After All, nummers die het ene oor in en het andere oor uitgaan. Trouble is Your Middle Name en het titelnummer zijn wel weer songs die de aandacht naar zich toetrekken. Klaarblijkelijk ben ik een van de weinige personen die het stemgeluid van David echt achteruit vindt gaan, wat op zich geen ramp is. Hij klinkt bij momenten zelfs schel met name als hij de hoogte ingaat. De power neemt (logischerwijs) ook flink af. In de rustige regionen kan Coverdale het nog wel bijbenen maar dan zingt hij ook bewust laag en gecontroleerd maar de jaren gaan tellen bij de beste man. Hoe anders is dit bij een zanger als Glenn Hughes waar geen sleet op lijkt te zitten. Het zal ook te maken hebben met verschillende factoren. Kortom, een redelijke schijf maar vanuit persoonlijk oogpunt vind ik de 2 voorgangers; Good to Be Bad en Forevermore een stuk sterker.

Op deze (heerlijke) plaat is daar inderdaad weinig te merken!

Gisteren live in 013 kon je wel merken dat de sleet er behoorlijk op zit. Hij bleef overigens wel dapper door zingen en ik heb er ondanks dat erg van genoten. De band is wat mij betreft nog steeds in topvorm!

Idd een mooie avond daar in Tilburg, de vocale van Coverdale zijn idd hun kracht kwijt, een proces dat al enkele jaren bezig is. Nochtans zat de sfeer er goed in door zijn enthousiasme en de geweldige band.
Toffe zaal trouwens. Vriendelijke groet uit Vlaanderen.

Wat mij betreft het beste Whitesnake album sinds Slip of the tongue. En dat heeft vooral te maken met het gitaarwerk dat meer spettert dan op de voorgaande albums. En aantal songs doen duidelijk denken aan songs op de klassieke albums maar dat verwacht ik ook wel van Whitesnake. Ik vind ook wel dat de je kan horen dat de stem van Coverdale achteruit gaat in de hoge regionen maar als hij lager zingt blijf ik het een geweldige zanger vinden.

1987 is voor mij hun beste album ( met dank aan John Sykes)

Zo, ondertussen heb ik Flesh & Blood ook al een aantal keer op de platenspeler z'n toeren laten draaien.

Weet nog dat mijn eerste mening was dat ik het wat vond tegenvallen. Ondertussen ben ik al wat milder geworden, maar blijft de reden dat ik het wat minder vind dezelfde: Joel Hoekstra. Ik hoor hem écht niet graag spelen (let wel dat mijn mening enkel op dit album geldt, en niet op z'n solo werk. Daarvoor ken ik hem niet goed genoeg). Veel te veel gepingel, en er komt bij mij bitter weinig passie naar boven bij z'n gitaarspel op dit album.

Als ik dan her en der zie dat Flesh & Blood volgens bepaalde mensen hun beste release van de laatste jaren is, dan verslik ik me bijna. Bij mij bengelt hij helemaal onderaan, en moet hij enkel The Purple Album achter zich laten. Ik ben bereid om te discussiëren met iedereen die Flesh & Blood beter vindt dan Forevermore. Dat geldt zelfs dubbel voor Good to Be Bad.

Ik hoor echter wel dat David Coverdale en de zijnen weer heel wat spelplezier brengen in dit album, en dat maakt dan weer heel wat goed. Het spat er vanaf en je voelt dat, ondanks DC's leeftijd, hij nog niet op het punt staat om te stoppen. Er staan zeer degelijke songs op, met als hoogtepunt Heart of Stone. Dat op zich zorgt ervoor dat ik het album wel graag bij me neem. Het groeit bij mij nog elke maand, en ik luister het regelmatig. Daarom laat ik een eventuele langere review nog eventjes wachten.

Ik ben niet onder de indruk van dit album. Het is een hele toer, om deze uit te zitten. dan heb ik het voornamelijk over de zang. Op een aantal nummers is Davids zang nog te pruimen, maar de rest...

Het laatste studioalbum van Whitesnake. Ik volg de groep vanaf 1980 of '81, geef hun albums soms drie sterren en vaker drieëneenhalf of vier. Op ieder album "killers 'n' fillers", waarbij de killers zo'n album naar (meer dan) een voldoende tillen. Zo ook op Flesh & Blood, dat gezien de conditie van David Coverdales stem waarschijnlijk hun laatste studioplaat zal blijven.
De bezetting is ten opzichte van voorganger The Purple Album ongewijzigd. Toen keerde drummer Tommy Aldridge terug, helemaal nieuw was gitarist Joel Hoekstra.

Good to See You Again is lekker al heb ik ze een album spannender horen aftrappen, Gonna Be Alright is van topklasse met een afwijkende maar pakkende riff plus dito melodie, Shut Up & Kiss Me is de macho (Coverdale blijft een haantje) single die ik destijds een week lang als kickstarter van mijn werkdag gebruikte.

Dan volgt zesmaal middelmatig werk, zij het met steevast heerlijk gitaarspel. Hey You (You Make Me Rock) is degelijk, Always & Forever is een gitaristische knipoog naar het Thin Lizzy van 1979-1981, de jaren met Scott Gorham, Gary Moore en Snowy White.
Anders dan de verkoopsuccesperiode rond albums 1987 en Slip of the Tongue, is de blues steeds aanwezig in deze hardrock. In die stijl gaat verder; er wordt sterk gemusiceerd, toch springen die zes er niet uit.

Maar dit is Whitesnake eigen vanaf hun prille begin: vind je één of meer nummers tegenvallen? Loop niet weg, ze gaan het nog flikken. Dat lukt dan inderdaad met de trage shuffle van Heart of Stone en het vrolijke, uptempo Get Up. Ronduit prachtig is het akoestische miniatuur After All, waar Aldridge even niets hoeft te doen. Slotlied Sands of Time is met z'n dikke zes minuten helaas niet de gedroomde finale, ondanks een groove die geïnspireerd lijkt door Kashmir van Led Zeppelin.
Dan zijn er in blessuretijd de aardige bonussen Can't Do Right for Doing Wrong met daarin prominent een elektrische piano; de ballade beklijft niet. If I Can't Have You rockt vierkant.

Met de zang van de hoorbaar ouder geworden Coverdale heb ik geen moeite, in de studio slaat hij zich er prima doorheen. Totdat hij gaat knijpen in de laatste bonus. Hoekstra is met Reb Beach een prima gitarist, al wordt de grote variatie in gitaargeluiden van Good to be Bad en vooral Forevermore gemist. Kom ik nog altijd uit op een dikke 7.

David Coverdale trekt zich definitief terug achter de geraniums. Niet verrassend maar toch.

Coverdale heeft zijn pensioen aangekondigd en dat is te begrijpen. Waar generatiegenoot en voormalig bandmaatje Glenn Hughes een topvorm heeft bereikt die zijn weerga niet kent, met name zangtechnisch gezien, is dat bij Coverdale al een flinke tijd tanende.
Dat is niet erg, de beste man heeft zijn strepen ruimschoots verdient, echter is man's stem naar de gallemiezen.
Wellicht zit er nog een rustig akoestisch plaatje in het verschiet - Starkers in Tokyo blijft fraai voor mij - maar de beslissing valt te billijken.