Whitesnake - Flesh & Blood (2019)

Whitesnake is de band van zanger David Coverdale. In 1978 richtte hij de hardrock band op nadat hij uit Deep Purple gestapt was. Ontelbare gitaristen, bassisten, drummers en toetsenisten hebben sindsdien deel uitgemaakt van Whitesnake, zoals Ad Vandenberg, Bernie Marsden, Steve Vai, Ian Paice, Cozy Powell, Jon Lord en Don Airey. Het eerste album van de Engelse band verscheen in 1978 en is getiteld “TROUBLE”, het eerste platina album was “SLIDE IT IN” in 1984 en de grote internationale doorbraak kwam met “WHITESNAKE” in 1987. Op dat album staan ook de hits “HERE I GO AGAIN ‘87” en “IS THIS LOVE”, die ook in Nederland in de Top 40 hebben gestaan. “SLIP OF THE TONGUE” (1989) was ook nog een redelijk succes, maar sinds dat album ligt de band meer stil dan dat het actief is. “RESTLESS HEART” verschijnt in 1997 en daarop werkt Coverdale intensief samen met Ad Vandenberg. Sinds 2008 verschijnt er weer regelmatig nieuw werk van Whitesnake, “FLESH & BLOOD” is de vierde sinds dat jaar en de 13e in totaal. De line-up op dit heerlijke rockalbum bestaat uit de gitaristen Reb Beach en Joel Hoekstra, bassist Michael Devin, drummer Tommy Aldridge en toetsenist Michele Luppi. Natuurlijk zorgt de inmiddels 67 jarige frontman David Coverdale voor de vocalen. “FLESH & BLOOD” staat vol met stevige rockers, een paar midtempo ballad achtige songs en samen duren de 13 tracks bijna een uur. Eén van mijn hoogtepunten is het bijna 7 minuten durende “HEART OF STONE”, een geweldige rocksong met een spannende opbouw. Whitesnake bewijst met dit album dat ze nog steeds “alive & kicking” zijn en ook de stem van Coverdale klinkt geweldig. De laatste jaren verschenen wel eens berichten in de pers/social media dat zijn stem aan slijtage onderhevig zou zijn. Daar is op dit album niets van te merken, maar wat ze daar in de studio aan hebben gedaan is mij niet duidelijk. Doet overigens niets af aan het feit dat dit weer een goed Whitesnake album is en ze de komende periode weer “on the road” kunnen om ze live ten gehore te brengen.

Het laatste studioalbum van Whitesnake. Ik volg de groep vanaf 1980 of '81, geef hun albums soms drie sterren en vaker drieëneenhalf of vier. Op ieder album "killers 'n' fillers", waarbij de killers zo'n album naar (meer dan) een voldoende tillen. Zo ook op Flesh & Blood, dat gezien de conditie van David Coverdales stem waarschijnlijk hun laatste studioplaat zal blijven.
De bezetting is ten opzichte van voorganger The Purple Album ongewijzigd. Toen keerde drummer Tommy Aldridge terug, helemaal nieuw was gitarist Joel Hoekstra.

Good to See You Again is lekker al heb ik ze een album spannender horen aftrappen, Gonna Be Alright is van topklasse met een afwijkende maar pakkende riff plus dito melodie, Shut Up & Kiss Me is de macho (Coverdale blijft een haantje) single die ik destijds een week lang als kickstarter van mijn werkdag gebruikte.

Dan volgt zesmaal middelmatig werk, zij het met steevast heerlijk gitaarspel. Hey You (You Make Me Rock) is degelijk, Always & Forever is een gitaristische knipoog naar het Thin Lizzy van 1979-1981, de jaren met Scott Gorham, Gary Moore en Snowy White.
Anders dan de verkoopsuccesperiode rond albums 1987 en Slip of the Tongue, is de blues steeds aanwezig in deze hardrock. In die stijl gaat verder; er wordt sterk gemusiceerd, toch springen die zes er niet uit.

Maar dit is Whitesnake eigen vanaf hun prille begin: vind je één of meer nummers tegenvallen? Loop niet weg, ze gaan het nog flikken. Dat lukt dan inderdaad met de trage shuffle van Heart of Stone en het vrolijke, uptempo Get Up. Ronduit prachtig is het akoestische miniatuur After All, waar Aldridge even niets hoeft te doen. Slotlied Sands of Time is met z'n dikke zes minuten helaas niet de gedroomde finale, ondanks een groove die geïnspireerd lijkt door Kashmir van Led Zeppelin.
Dan zijn er in blessuretijd de aardige bonussen Can't Do Right for Doing Wrong met daarin prominent een elektrische piano; de ballade beklijft niet. If I Can't Have You rockt vierkant.

Met de zang van de hoorbaar ouder geworden Coverdale heb ik geen moeite, in de studio slaat hij zich er prima doorheen. Totdat hij gaat knijpen in de laatste bonus. Hoekstra is met Reb Beach een prima gitarist, al wordt de grote variatie in gitaargeluiden van Good to be Bad en vooral Forevermore gemist. Kom ik nog altijd uit op een dikke 7.