Symphony X - Paradise Lost (2007)

Dit album begint best goed. Het heeft vlotte riffs, echte songs en afwisseling dat ertoe doet. Alleen de moderne productie staat me wat tegen, evenals het soms groovende gitaargeluid. Maar daar valt goed mee te leven. De titeltrack is een aardige ballad, maar biedt een welkom rustmoment. Daarna zakt de aandacht weg en betrap ik mezelf er voor het eerst op naar de klok te kijken. Op de tweede helft hoor ik toch veel songs die redelijk saai zijn. Ze zitten allemaal in hetzelfde spectrum wat sfeer en snelheid betreft. Het afsluitende The Sacrifice (fraaie ballad) en Revelation trekken dat toch weer enigszins recht, maar voorlopig blijf ik voor V net iets meer bewondering houden. Er staan uiteindelijk toch een aantal prima tracks op deze plaat. Dat het geheel wat meer power metal klinkt, is uiteraard geen bezwaar.


Tussenstand:
1. V - The New Mythology Suite
2. Paradise Lost
3. Twilight In Olympus
4. The Divine Wings of Tragedy
5. The Damnation Game
6. Symphony X
7. The Odyssey

Las regelmatig dat de cd wat te metal-achtig zou zijn. Heb een aantal albums aangeschaft en meerdere malen geluisterd en kom voor mij tot de conclusie dat SX nog nooit zo goed heeft geklonken! Vanaf het intro is het power metal geblazen, met vocalen die me wat aan de legendarische Ronnie James Dio ten tijde van dehumanizer doen denken. Heb het niet zo op de galloperende rifjes normaal gesproken maar dit is niet meer normaal. Minste deel vind ik het refrein van het verder magistrale titelnummer. Domination en Serpents kiss zijn de favorieten maar dat kan met deze complexe muziek over een maand anders zijn. Veruit het beste Sx album.

Vandaag heb ik mijn platencollectie verrijkt met een eerste persing van dit album om deze vervolgens de rest van de dag helemaal grijs te draaien (of roze in dit geval). Dit was voordat Underworld uitkwam altijd mijn favoriete SX-album.

Die status heeft het vooral te danken aan de zang van Russell Allen op dit album, die zijn stem enorm veelzijdig gebruikt en nog niet zo 'gritty' zingt als op Iconoclast. Mooie voorbeelden daarvan zijn het titelnummer en The Walls Of Babylon.

Veel beter dan ik me herinner. Ik heb deze al jaren niet meer gehoord en destijds stelde deze me ietwat teleur na The Odyssey.

Ik snap eigenlijk niet waarom. Sterke plaat en het zakt werkelijk nergens in.