Symphony X - Paradise Lost (2007)

Lekker klinkend album, vol uptempo en licht progressieve powermetal. Vooral het ruige gitaarwerk is heerlijk. De songs zakken naarmate het album vordert een beetje in, maar het niveau blijft gelukkig vrij constant. Natuurlijk is er hier een daar een wat oubollig refreintje (je stelt je de gefohnde wapperende haren van de band er in gedachten bij voor), maar goed, dat hoort nu eenmaal bij dit soort muziek. Iets beter dan het vorige album, maar niet veel.

Wat een dijk van een cd weer van Symphony X. Na het mooie intro Oculus Ex Infirni knalt Set the World on Fire vet de boxen uit. Russell Allen zingt de pannen weer van het dak, dan weer ruig, dan weer ingetogen en Michael Romeo zorgt voor spetterend gitaarwerk. De eerste nummers zijn ongelofelijk sterk met The Walls of Babylon en het prachtige titelnummer als hoogtepunten. In eerste instantie had ik niet zo in de gaten hoe goed deze cd was maar na enkele maanden viel het kwartje en ben ik laaiend enthousiast.

Paradise Lost was in 2007 een van mijn favoriete albums van het hele jaar. Het album kreeg een welverdiende 88/100 van me in mijn recensie voor metalfan.nl (http://www.metalfan.nl/reviews.php?id=3759) en heeft tot de dag van vandaag een speciaal plekje in mijn hart.

Het album borduurt voor op de hardere koers die de band heeft ingezet vanaf The Odyssey, maar slaagt erin om vooral in te spelen op een veel belangrijker iets: goede nummers. Ja, het is nu meer duistere, technische power metal dan prog metal te noemen en dat bevalt me prima. Op een album als dit valt het me extra op dat technische foefjes en miljoenen solo's alleen werken als ze gepaard gaan met echt goed songmateriaal en dat is voor mij zeker bij de eerste vier albums niet non stop het geval geweest. Buiten V is dit zodoende het tweede album voor me waar ik geen moment nadenk over het skippen van songs.

De titeltrack is werkelijk fenomenaal. Symphony X is sowieso een band die qua ballads altijd top notch werk levert, maar zelfs The Accolade en The Accolade II hadden me nog niet eerder zo in vervoering gebracht als het geval is bij deze track. Hele mooie en subtiele baspartijen ondersteunen een dromerige en melancholische track waar Allen's zachtere stem een heel mooi contrast biedt met de eerdere schreeuwpartijen. Prachtige solo ook! Hiertegenover staan met tracks als Domination, Serpent's Kiss en Seven een paar van de agressiefste tracks die de band heeft neergezet. In tegenstelling tot wat by The Odyssey het geval was, zijn dit echter wel tracks waar de melodielijn en de song centraal blijven staan.

Met de afsluitende klanken van het fenomenale Revelation (Divus Pennae Ex Tragoedia) achter de rug, besluit ik ook dat Paradise Lost wat mij betreft (so far in deze luistermarathon) de absolute koppositie bekleed. Totaal niet vreemd dat de band ook pas echt bekend werd vanaf dit album. Wat mij betreft is het sinds ik de review bijna tien jaar geleden schreef alleen maar beter geworden.

Tussenstand:
1. Paradise Lost
2. V - The New Mythology Suite
3. Twilight In Olympus
4. The Divine Wings of Tragedy
5. The Odyssey
6. The Damnation Game
7. Symphony X

Dit album begint best goed. Het heeft vlotte riffs, echte songs en afwisseling dat ertoe doet. Alleen de moderne productie staat me wat tegen, evenals het soms groovende gitaargeluid. Maar daar valt goed mee te leven. De titeltrack is een aardige ballad, maar biedt een welkom rustmoment. Daarna zakt de aandacht weg en betrap ik mezelf er voor het eerst op naar de klok te kijken. Op de tweede helft hoor ik toch veel songs die redelijk saai zijn. Ze zitten allemaal in hetzelfde spectrum wat sfeer en snelheid betreft. Het afsluitende The Sacrifice (fraaie ballad) en Revelation trekken dat toch weer enigszins recht, maar voorlopig blijf ik voor V net iets meer bewondering houden. Er staan uiteindelijk toch een aantal prima tracks op deze plaat. Dat het geheel wat meer power metal klinkt, is uiteraard geen bezwaar.


Tussenstand:
1. V - The New Mythology Suite
2. Paradise Lost
3. Twilight In Olympus
4. The Divine Wings of Tragedy
5. The Damnation Game
6. Symphony X
7. The Odyssey

Vandaag heb ik mijn platencollectie verrijkt met een eerste persing van dit album om deze vervolgens de rest van de dag helemaal grijs te draaien (of roze in dit geval). Dit was voordat Underworld uitkwam altijd mijn favoriete SX-album.

Die status heeft het vooral te danken aan de zang van Russell Allen op dit album, die zijn stem enorm veelzijdig gebruikt en nog niet zo 'gritty' zingt als op Iconoclast. Mooie voorbeelden daarvan zijn het titelnummer en The Walls Of Babylon.