Symphony X - Paradise Lost (2007)

Naar aanleiding van dit album Paradise Lost maar eens op mijn - uit de hand lopende - nog (her)lezen-lijst gezet. Ongeveer twee jaar geleden heb ik het al eens gelezen, toen viel het me nog zwaar, maar ik houd hoop voor de tweede kans Ik vind het altijd fijn om een conceptalbum te kunnen vergelijken met het verhaal dat erachter zit. Als het album een soortgelijk gevoel opwekt als het verhaal kan ik echt uren non-stop ernaar luisteren, misschien erbij lezen en dan wordt het een prachtige samenvloeïng van geluid, verhaal en visuele inbeelding. Hooggespannen verwachtingen, dus.
Verder ken ik van Symphony X alleen delen van Divine Wings of Tragedy en dat beviel me zeer goed.
Dus... laat op 26 juni Lucifer maar vallen.

Komt over twee maanden uit... hm, dat heb ik bij dit album al enkele malen eerder gehoord.

Symphony X is een band geweest waar ik helaas nooit de charme van in heb kunnen zien. Sterker nog: ik vond het altijd een van de vreselijkste band op aarde . Toen ik hoorde dat ze in het voorprogramma zouden staan van Dream Theater was dat echt een rechte klap. Toch heb ik geprobeerd de band een herkansing te geven met hun nieuwste album.....

En verrek! Het is een bijzonder fijn album! Voornaamste reden is dat vooral die vervelende power metal invloed aardig weg lijkt te zijn. Sterker nog: het lijken wel trash metal riffs die ik in dit album hoor. Tuurlijk zitten er nog wel wat power metal invloeden in, maar de riffs zijn nu heftig, snel en doen hier en daar zelfs aan The Haunted denken. Tevens hoor ik een hoop Dream Theater invloeden, wat op zich ook niet zo'n ramp is. Wat ook een pluspunt is, is dat ik de zanger ook niet heel veel hoor, veel lijkt erg instrumentaal te zijn. Ik ben echt bijzonder aangenaam verrast door dit album

Fantastische plaat: lekker stevig, progressief, veel solo-werk en een heerlijke sound.

En wat weten deze mannen goed hoe ze zo'n plaat moeten openen met Oculus Ex Inferni. Topwerk dit!

5*

Hmm, ik vind Russell Allen juist één van de beste zangers in dit genre. Misschien zelfs wel daarbuiten. Ik ben in ieder geval benieuwd geworden...bol mag wel opschieten.

Ik was eigenlijk nog niet zo verdiept in Symphony X, maar ik moet zegge dat ik voor mezelf deze band nu echt voorgoed op de kaart heb gezet. Ik heb al hun albums, en ze allemaal een paar keer geluisterd. En dit is het enige album waarbij echt ieder nummer mij gewoon aanpakt en door de kamer sleurt als een bitch!!!!! Vooral Domination pompt egt de speakers uit als een dolle stier. De klere aan Sonata Arctica, en de klere aan silent force en die andere bullcrap. Dit is wat ik wilde horen!!! Eigenlijk zijn Symph en dream theater niet geheel met elkaar te vergelijken, maar ik moet zeggen dat dit album mij meer aanspreekt dan het nieuwe album van DT, Systematic Chaos. Een 4,5, omdat ik er nog steeds niet helemaal uit ben of ik intens moet genieten van die brulaap van een zanger.

Metalhead88 heb je The Odyssey wel goed beluisterd?

Het gelijknamige nummer wat erop staat is 1 van de mooiste nummers die ik ooit gehoord hebt.

Zekerste weten dat ik die geluisterd heb. En dat nummer is inderdaad moeilijk weg te krijge uit het hoofd, 24 minute genieten gewoon.

Geweldig album en wat heeft Russel toch een geweldige strot.
Ga ze maar eens live aanschouwen in het voorprogramma van DT.

Eindelijk binnen... en ik moet zeggen, ik ben werkelijk diep onder de indruk! Wat een geweldige zanger is die Russel Allen toch ook!! Persoonlijk vind ik al zijn zangstijlen fantastisch, van super agressief in 'Domination' tot super mooi en vol emotie in 'Paradise Lost'. En ja, een goeie zanger is niks zonder goeie composities en daar ontbreekt het op Paradise Lost gelukkig helemaal niet aan! Het titelnummer en 'Eve of Seduction' zijn mijn favorieten van dit moment. Hulde, hulde, 5*.

Hm, blijkbaar maar weinig mensen die Symphony X kennen, zal hopelijk wel anders zijn als ze in het voorprogramma van DT hebben gestaan. Top Band! Wat heeft die zanger een strot, 1 van de betere zangers op deze aardbol.

Dit is echt een heel vet album. Prachtig geproduceerd, met veel sterke nummes, enorm goed gitaarwerk. De hele band klinkt erg hecht, en zeer gedreven. Symphony X laat het progressieve wat achter blijven bij het heavy gevoel, dat de meeste nummers hebben, maar schuwt gelukkig de melodie niet.

Ik heb het album in een prachtig uitgevoerde vinyl versie (2 x 180 grams orange vinyl), die erg goed klinkt. Prachtige art-work trouwens.

Twee maand geleden vroeg ik me af wat mn favoriete album van 2007 zou worden. Dream Theater, Rush of Symphony x?
Ik heb tot mn eigen verbazing, en heel veel plezier, volledig voor Symphony moeten kiezen, omdat er gewoon niet van onderuit gegaan kan worden.
WAT EEN PLAAT!! Een band die al zo een fantastische sound had, slaagt erin om hun sound te perfectioneren tot dit. Ik vind dit zonder twijfel de beste plaat van Symphony X. Voorheen was ik wel fan van sommige nummers van Symphony X, maar een volledige cd kon ik nooit beluisteren. Bij de nieuwe plaat komen er tranen in mn ogen als ze gedaan is. Kon ze maar eeuwig duren. Als Symphony X zulke platen zal blijven maken in de toekomst zullen de vaandeldragers Dream Theater mogen oppassen, en dit werd zonet getypt door de grootste Dream Theater-fan van Oost Vlaanderen, misschien zelf Belgie.

Nog een ding vergeten:

Als iemand mij kan overtuigen dat Russel Allen NIET de beste zangstem ter wereld heeft scheer ik mij volledig kaal.

Nou, hij schreewt wel vaak iets te veel naar mijn smaak en als hij gevoelig zingt op ballads raakt dat me nooit echt helaas. Geen slechte zanger en hij past uitstekent bij de muziek van Symphony X, maar er zijn echt wel betere zangers.

Misschien is het in de metal wel gelijk bijzonder als een zanger aangenaam klinkt, anders kan ik niet verklaren waarom juist Allen zo geprezen wordt steeds.

Maar ik denk niet dat dit jouw hoofd kaal zal krijgen

Aangezien ze in het voorprogramma van Dream Theater spelen en aangezien dit album hier zo geprezen wordt heb ik hem ook eens binnengehaald.
Het eerste instrumentale nummer bouwt op en beloofde veel. Dan het tweede nummer, het begint erg goed en overweldigd je zoals dat moet maar na een tijd is dat over.

Het power-metal gehalte ligt mij nog altijd te hoog bij de meeste nummers. Het soleer van gitaar en synth is superrap maar het is wel zo voorspelbaar en op den duur eentonig. Waarschijnlijk ook omdat de begeleiding maar blijft doorgaan in dezelfde maatsoort en er weinig maatwisselingen of tempowisselingen te bespeuren zijn. Sommige gitaarloopjes klinken echt wel geniaal, begrijp me niet verkeerd maar in het geheel vind ik er niet zoveel bijzonders aan. Ik kan wel begrijpen dat mensen dit goed vinden, maar geef mij toch maar systematic chaos

Mja, geen slecht woord over Systematic Chaos en zeker niet over Dream theater, maar Paradise Lost gaat er toch volledig boven qua genialiteit vind ik. Waar Symphony X een enorme sprong vooruit maakt, maakt Dream Theater een stap achteruit. In het begin vond ik Systematic Chaos fantastisch, dit uiteraard omdat ik een enorme fan ben, en twee jaar heb moeten wachten, maar nu twee maand later, boeit het album me helemaal niet echt meer. Ik heb er niet het gevoel bij dat ik nu nog steeds heb bij bvb. Octavarium. Maar bij Paradise Lost wordt het album bij elke luisterbeurt steeds beter, wat bij Systematic in mijn ogen vlug afbouwde. Dit weerhoudt me natuurlijk niet om 4 oktober vanvoor te staan

Alleen wat een waardeloze bonus dvd. Dat kan je eigenlijk niet maken om zo aan te bieden. Slecht geluidskwaliteit en het beeld is helemaal waardeloos.

Erg sterk album van Symphony X, vooral door de betere productie en de overweldigende stijl. Maar dat is ook hét probleem van deze plaat: Het is min of meer constant beuken, ik hoor weinig echt mooie CLEANE Russell Allen zang, en de productie is echt gigantisch LOUD. Na een tijdje treed er bij mij gehoorvermoeidheid op, gewoon omdat het album zo kneiterhard gemasterd is. Desondanks deze fout geef ik het album de 4,5 sterren die het ruimschoots verdiend. 9 oktober zit ik in Ahoy!, bijna net zoveel om Symphony X als om Dream Theater.

Lekker klinkend album, vol uptempo en licht progressieve powermetal. Vooral het ruige gitaarwerk is heerlijk. De songs zakken naarmate het album vordert een beetje in, maar het niveau blijft gelukkig vrij constant. Natuurlijk is er hier een daar een wat oubollig refreintje (je stelt je de gefohnde wapperende haren van de band er in gedachten bij voor), maar goed, dat hoort nu eenmaal bij dit soort muziek. Iets beter dan het vorige album, maar niet veel.

Voor de liefhebber, zover ik weet is het concert op vrijdag15 feb.2008 nog niet uitverkocht. Plaats Hellendoorn, club De Lantaarn.
Als regelmatige bezoeker kan ik zeggen dat De Lantaarn een toegankelijke van oudsher bluesclub is waar het geluid en podium goed voor elkaar is. Capaciteit ong. 500. Hellendoorn heeft echter geen treinstation.
Het voorprogramma is Circus Maximus.Zie websiteDe Lantaarn.
Als liefhebber van Porcupine tree, Pain of salvation en King Crimson
kan ik ook Paradise Lost aanraden.

Gisteren 15 feb. op weg naar het dorp Hellendoorn om naar het uitverkochte Symphony X en 2 supports te gaan kijken. Duitse Dreamscape opende met iets teveel bas, hierdoor gingen de toetsen verloren, enthousiaste zanger had het naar zin samen met de goede gitarist. Circus Maximus instrumentaal voldoende en beter geluid maar de zanger vond ik schel hoog zingend niet boeiend voor de ong. 35min. Tijd voor de imposante, zowel stem en lengte, Russel Allen en band. Veel nrs van Paradise lost waarvan de uptempo mij het beste bevielen. de ballads kwamen niet goed genoeg over door dosering zang en gitaar. De gitarist is top maar ruimte in de songs is af en toe ook nodig. Masquerade werd gespeeld en het publiek bleef beheerst maar wel enthousiast, veel Duitsers en enkele Belgen hadden een mooie avond. Het totaalpakket prijs/kwaliteit was zeker goed en de kans op een slecht geluid en organisatie is bij de Lantaarn zeker veel minder dan bij een Ahoy of ander grote zaal. Goede zet door de Lantaarn voor het concertleven in Oost-Nederland.

Damn, waarom hebben niet meer bands zulke goede, doordachte songs, geweldige zanger(s)(essen), en vooral ook die perfecte mix tussen vette (melodische) metal/rock en sfeervolle stukken tussenin!
Dit is helemaal mijn smaak: meer van dat, graag!
Hoewel ik hun albums nooit beu zal geraken, toch geraakt mijn honger maar niet gestild. Daarom een "oproepje": iemand luistertips toevallig - andere bands die S X benaderen?
Hoewel mijn smaak wel ruimer is dan prog/power/gothic metal (zie ook mn persoonlijke top 10), toch wil ik vooral in dat genre meer bands leren kennen.
Ik kan bvb ook Dream Theater, Opeth, Sonata Arctica, Riverside, Porcupine Tree, Nightwish, After Forever... best wel smaken.

Heel lekker album trouwens (Paradise Lost)
Jammer van die low-quality DVD die bij de limited edition zat. Hebben die gasten trouwens al een andere DVD uitgebracht?

Artension schiet me zo te binnen, hoewel dat iets minder metal is als Symphony X.
Verder vind ik persoonlijk Magnitude 9 (of Magnitude Nine) een zeer goede band in deze stijl

ook maar eens een kans gegeven

bij de eerste tonen dacht ik, weer zon verlate malmsteen kloon, weinig origineel

maar, gespeeld met de strakheid van een ministry, toch onverwachte wendingen en een heel lekker clean maar vet geluid, begin ik dit langzaamaan te waarderen

De band Evergrey uit zweden speelt melodieus met goede zanger en is live een topper, de nrs. van hun platen kunnen zeker tippen aan Symphony X alleen iets minder technisch. Nevermore is ook een favoriet van mij , dit is wel behoorlijk stevig; tip de cd Dead heart in a dead world, artwork is ook een pluspunt.
Russel Allen doet mee op Star One dvd van Arjan Lucassen en dit is een symfoproject met veel gastzangers/essen.

Juist ja: Ayreon nog zo één van mn favorieten (vergeten te vermelden) al staan die Star One-DVD alsook de 2 Flight of the Migrator-albums nog steeds op mn verlanglijstje...
Samen met jullie tips (waarvoor dank! keep them coming )
weet ik weer waaraan mn centjes te spenderen de komende dagen/weken

Tja, persoonlijk vind ik sowieso al in het genre Jorn Lande (o.a. oud-Masterplan) een veel betere zanger. Deze dus, hier mooi naast jouw idool

lekker album ! Fantastisch dat gitaarwerk ook weer, Michael Romeo kan het nog steeds!

Géwéldíg en ik voel dat dit nog gaat groeien
Naast de goede songs ook een fantastisch intro zelden zo'n goede gehoord