menu

Orville Peck - Pony (2019)

mijn stem
4,17 (3)
3 stemmen

Verenigde Staten
Country / Rock
Label: Sub Pop

  1. Dead of Night (3:59)
  2. Winds Change (2:59)
  3. Turn to Hate (4:56)
  4. Buffalo Run (3:38)
  5. Queen of the Rodeo (3:17)
  6. Kansas (Remembers Me Now) (3:35)
  7. Old River (1:01)
  8. Big Sky (3:32)
  9. Roses Are Falling (3:05)
  10. Take You Back (The Iron Hoof Cattle Call) (3:27)
  11. Hope to Die (4:29)
  12. Nothing Fades Like the Light (3:46)
totale tijdsduur: 41:44
zoeken in:
avatar van Lura
Pony van Orville Peck lag een tijd onderaan de stapel van te recenseren albums, omdat ik niks heb met artiesten die gebruikmaken van gimmicks. Uiteindelijk won toch mijn nieuwsgierigheid en gelukkig maar blijkt nu.

Orville Peck is niet zijn echte naam, het gaat hier om Daniel Pitout geboren in Zuid-Afrika, maar nu woonachtig in Toronto. Zijn muzikale wortels liggen in de punk en rock. Hij is vooral bekend als drummer van de noise-punkband Nu Sensae en de alternatieve rockband Eating Out.

Verder werkte hij met de bands Shannon & the Clams, Groovy Temple en Terror Bird. Daarnaast is hij een van de oprichters van de AIDS Music Day Project, waarmee men door middel van muziek en kunst het publiek bewust wil maken voor de gevaren van HIV en AIDS.

In 2017 begon hij country muziek te maken onder de naam Oliver & Friends. Tot zijn belangrijke muzikale invloeden rekent Peck onder andere Merle Haggard, Willie Nelson, Loretta Lynn en Dolly Parton. Het gevarieerde repertoire op Pony kan grotendeels tot de alternatieve country gerekend worden.

Als je Peck hoort zingen vraag je je meteen af waarom hij niet eerder in dit genre is gaan zingen. In opener Dead of Night hoor je duidelijk de invloed van Roy Orbison in de zang. De video van dit liedje is overigens duidelijk geïnspireerd door David Lynch.

In Turn to Hate probeert hij Lloyd Cole naar de kroon te steken. En zo lijkt Buffalo Run op een nooit eerder uitgebrachte track van Joy Division. Maar af en toe waan je je net zo goed in een nachtclub in de jaren vijftig.

Hij zingt vooral over mensen aan de zelfkant van de maatschappij en hun liefdesperikelen. Peck schreef op twee na alle liedjes zelf, Kansas en Winds Change schreef hij samen met Duncan Hay Jennings. Met Pony bewijst Peck dat hij een grote aanwinst is voor het alternatieve countryrock genre.

avatar van erwinz
4,5
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Orville Peck - Pony - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Orville Peck - Pony
Orville Peck grijpt op fraaie wijze terug op muziek uit de jaren 50, maar sleept er net zo makkelijk invloeden uit de new wave bij op dit fascinerende debuut

Wat een fascinerende plaat is dit. Het gitaarwerk neemt je het ene moment mee terug naar de rockabilly en country uit de jaren 50, maar trekt je het volgende moment zomaar de hoogtijdagen van The Smiths in. Stokoude rootsmuziek gaat hand in hand met donkere new wave, zonder dat het ook maar een moment vervreemd. In vocaal opzicht is Pony nog indrukwekkender, want crooner Orville Peck kan alle kanten op. Van honingzoete country tot aardedonkere new wave; alles wat Orville Peck op zijn debuut Pony aanraakt verandert in goud. Prachtplaat.

In eerste instantie werd mijn aandacht vooral getrokken door de felrode cover met de opvallende afbeelding, maar deze cover maakte me uiteindelijk nieuwsgierig genoeg om eens te luisteren naar het debuut van de mij totaal onbekende Orville Peck.

Deze Orville Peck staat op de cover van zijn debuut Pony afgebeeld als gemaskerde cowboy, wat bijdraagt aan alle mysterie rond zijn persoon.

Volgens zijn bandcamp pagina opereert hij nu vanuit Nevada, maar is hij afkomstig uit “the badlands of North America”. In deze badlands maakte hij waarschijnlijk kennis met invloeden uit de country, rock ’n roll en rockabilly uit de jaren 50 en 60, want deze invloeden vormen vaak de basis van de muziek van de Amerikaanse muzikant.

Pony opent met fraaie ruimtelijke gitaarlijnen, die al snel gezelschap krijgen van de mooie stem van Orville Peck, die een volleerd crooner blijkt te zijn. Pony stapt onmiddellijk in de voetsporen van de eerste albums van Chris Isaak, die de mosterd natuurlijk ook uit het verre verleden haalde, en voegt er in de hoge noten nog een vleugje Roy Orbison aan toe.

Het mooie van Pony is dat Orville Peck niet blijft hangen bij country en rock ’n roll uit de jaren 50 en 60, maar er uiteenlopende invloeden bij sleept. Pony klinkt hier en daar als Morrissey die de country en rock ’n roll heeft ontdekt of als Lloyd Cole die op zoek is gegaan naar de oorsprong van de rockabilly. Pony kan hierdoor omslaan van een traditioneel aandoende rootsplaat of croonerplaat in een album dat inspiratie haalt uit de 80s new wave of zelfs uit de shoegaze of gothrock uit de jaren 90.

Door alle invloeden zet Pony van Orville Peck je vaak op het verkeerde been, maar het debuut van de Amerikaanse muzikant overtuigt op indrukwekkende wijze. Het is fraai hoe stokoude invloeden uit de country en rockabilly in een keer om kunnen slaan in een eigentijdser geluid, bijvoorbeeld door opeens elektronica of juist een banjo toe te voegen of door de gitaren opeens totaal anders te laten klinken.

Gitaarloopjes die het ene moment nog uit de Sun Studio’s in de jaren 50 lijken te komen, worden opeens voorzien van zonnestralen zoals Johnny Marr dat kon in zijn beste dagen of herinneren aan de hoogtijdagen van Lloyd Cole & The Commotions.

Het is nog veel mooier hoe Orville Peck met zijn stem alle kanten op blijkt te kunnen. Het ene moment haalt hij de hoge noten van Roy Orbison, het volgende moment kruipt hij in de huid van een jonge Elvis, niet veel later steekt hij Morrissey naar de kroon lijkt het, net als bij David Eugene Edwards in zijn beste dagen, of de duivel hem op zijn hielen zit, of klinkt hij net zo poppy als Erasure zanger Andy Bell of net zo soulvol als Allison Moyet.

Constant word je heen en weer geslingerd tussen met name de jaren 50 en 80, maar het klinkt geen moment onlogisch. Orville Peck slaat op indrukwekkende wijze een brug tussen genres en tijdperken, maakt indruk met een bijzonder fraaie en trefzekere instrumentatie en imponeert met een stem die alle songs op zijn debuut naar een hoger plan tilt.

In eerste instantie klinkt het vooral leuk en origineel, maar hoe vaker ik naar Pony luister, hoe meer ik er van overtuigd raak dat Orville Peck een hele mooie en ook hele bijzondere plaat heeft gemaakt, die een ieders aandacht verdient. Erwin Zijleman

Gast
geplaatst: vandaag om 01:56 uur

geplaatst: vandaag om 01:56 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.