menu

Orville Peck - Pony (2019)

mijn stem
3,79 (24)
24 stemmen

Verenigde Staten
Country / Rock
Label: Sub Pop

  1. Dead of Night (3:59)
  2. Winds Change (2:59)
  3. Turn to Hate (4:56)
  4. Buffalo Run (3:38)
  5. Queen of the Rodeo (3:17)
  6. Kansas (Remembers Me Now) (3:35)
  7. Old River (1:01)
  8. Big Sky (3:32)
  9. Roses Are Falling (3:05)
  10. Take You Back (The Iron Hoof Cattle Call) (3:27)
  11. Hope to Die (4:29)
  12. Nothing Fades Like the Light (3:46)
totale tijdsduur: 41:44
zoeken in:
avatar van Lura
4,5
geplaatst:
Pony van Orville Peck lag een tijd onderaan de stapel van te recenseren albums, omdat ik niks heb met artiesten die gebruikmaken van gimmicks. Uiteindelijk won toch mijn nieuwsgierigheid en gelukkig maar blijkt nu.

Orville Peck is niet zijn echte naam, het gaat hier om Daniel Pitout geboren in Zuid-Afrika, maar nu woonachtig in Toronto. Zijn muzikale wortels liggen in de punk en rock. Hij is vooral bekend als drummer van de noise-punkband Nu Sensae en de alternatieve rockband Eating Out.

Verder werkte hij met de bands Shannon & the Clams, Groovy Temple en Terror Bird. Daarnaast is hij een van de oprichters van de AIDS Music Day Project, waarmee men door middel van muziek en kunst het publiek bewust wil maken voor de gevaren van HIV en AIDS.

In 2017 begon hij country muziek te maken onder de naam Oliver & Friends. Tot zijn belangrijke muzikale invloeden rekent Peck onder andere Merle Haggard, Willie Nelson, Loretta Lynn en Dolly Parton. Het gevarieerde repertoire op Pony kan grotendeels tot de alternatieve country gerekend worden.

Als je Peck hoort zingen vraag je je meteen af waarom hij niet eerder in dit genre is gaan zingen. In opener Dead of Night hoor je duidelijk de invloed van Roy Orbison in de zang. De video van dit liedje is overigens duidelijk geïnspireerd door David Lynch.

In Turn to Hate probeert hij Lloyd Cole naar de kroon te steken. En zo lijkt Buffalo Run op een nooit eerder uitgebrachte track van Joy Division. Maar af en toe waan je je net zo goed in een nachtclub in de jaren vijftig.

Hij zingt vooral over mensen aan de zelfkant van de maatschappij en hun liefdesperikelen. Peck schreef op twee na alle liedjes zelf, Kansas en Winds Change schreef hij samen met Duncan Hay Jennings. Met Pony bewijst Peck dat hij een grote aanwinst is voor het alternatieve countryrock genre.

avatar van erwinz
4,5
geplaatst:
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Orville Peck - Pony - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Orville Peck - Pony
Orville Peck grijpt op fraaie wijze terug op muziek uit de jaren 50, maar sleept er net zo makkelijk invloeden uit de new wave bij op dit fascinerende debuut

Wat een fascinerende plaat is dit. Het gitaarwerk neemt je het ene moment mee terug naar de rockabilly en country uit de jaren 50, maar trekt je het volgende moment zomaar de hoogtijdagen van The Smiths in. Stokoude rootsmuziek gaat hand in hand met donkere new wave, zonder dat het ook maar een moment vervreemd. In vocaal opzicht is Pony nog indrukwekkender, want crooner Orville Peck kan alle kanten op. Van honingzoete country tot aardedonkere new wave; alles wat Orville Peck op zijn debuut Pony aanraakt verandert in goud. Prachtplaat.

In eerste instantie werd mijn aandacht vooral getrokken door de felrode cover met de opvallende afbeelding, maar deze cover maakte me uiteindelijk nieuwsgierig genoeg om eens te luisteren naar het debuut van de mij totaal onbekende Orville Peck.

Deze Orville Peck staat op de cover van zijn debuut Pony afgebeeld als gemaskerde cowboy, wat bijdraagt aan alle mysterie rond zijn persoon.

Volgens zijn bandcamp pagina opereert hij nu vanuit Nevada, maar is hij afkomstig uit “the badlands of North America”. In deze badlands maakte hij waarschijnlijk kennis met invloeden uit de country, rock ’n roll en rockabilly uit de jaren 50 en 60, want deze invloeden vormen vaak de basis van de muziek van de Amerikaanse muzikant.

Pony opent met fraaie ruimtelijke gitaarlijnen, die al snel gezelschap krijgen van de mooie stem van Orville Peck, die een volleerd crooner blijkt te zijn. Pony stapt onmiddellijk in de voetsporen van de eerste albums van Chris Isaak, die de mosterd natuurlijk ook uit het verre verleden haalde, en voegt er in de hoge noten nog een vleugje Roy Orbison aan toe.

Het mooie van Pony is dat Orville Peck niet blijft hangen bij country en rock ’n roll uit de jaren 50 en 60, maar er uiteenlopende invloeden bij sleept. Pony klinkt hier en daar als Morrissey die de country en rock ’n roll heeft ontdekt of als Lloyd Cole die op zoek is gegaan naar de oorsprong van de rockabilly. Pony kan hierdoor omslaan van een traditioneel aandoende rootsplaat of croonerplaat in een album dat inspiratie haalt uit de 80s new wave of zelfs uit de shoegaze of gothrock uit de jaren 90.

Door alle invloeden zet Pony van Orville Peck je vaak op het verkeerde been, maar het debuut van de Amerikaanse muzikant overtuigt op indrukwekkende wijze. Het is fraai hoe stokoude invloeden uit de country en rockabilly in een keer om kunnen slaan in een eigentijdser geluid, bijvoorbeeld door opeens elektronica of juist een banjo toe te voegen of door de gitaren opeens totaal anders te laten klinken.

Gitaarloopjes die het ene moment nog uit de Sun Studio’s in de jaren 50 lijken te komen, worden opeens voorzien van zonnestralen zoals Johnny Marr dat kon in zijn beste dagen of herinneren aan de hoogtijdagen van Lloyd Cole & The Commotions.

Het is nog veel mooier hoe Orville Peck met zijn stem alle kanten op blijkt te kunnen. Het ene moment haalt hij de hoge noten van Roy Orbison, het volgende moment kruipt hij in de huid van een jonge Elvis, niet veel later steekt hij Morrissey naar de kroon lijkt het, net als bij David Eugene Edwards in zijn beste dagen, of de duivel hem op zijn hielen zit, of klinkt hij net zo poppy als Erasure zanger Andy Bell of net zo soulvol als Allison Moyet.

Constant word je heen en weer geslingerd tussen met name de jaren 50 en 80, maar het klinkt geen moment onlogisch. Orville Peck slaat op indrukwekkende wijze een brug tussen genres en tijdperken, maakt indruk met een bijzonder fraaie en trefzekere instrumentatie en imponeert met een stem die alle songs op zijn debuut naar een hoger plan tilt.

In eerste instantie klinkt het vooral leuk en origineel, maar hoe vaker ik naar Pony luister, hoe meer ik er van overtuigd raak dat Orville Peck een hele mooie en ook hele bijzondere plaat heeft gemaakt, die een ieders aandacht verdient. Erwin Zijleman

avatar van deric raven
4,5
Wat clips toegevoegd, geweldig album.

avatar van aERodynamIC
4,5
Toen deric raven me op dit album wees wist ik gelijk al wel dat ie gelijk zou gaan krijgen dat dit wat voor mij zou kunnen zijn. Allereerst hebben we een behoorlijk gelijkende muzieksmaak en zijn korte aanmoediging 'Crooner met jaren 80 invloeden in een country jasje' was genoeg.

In zo'n geval ga je op zoek, en het eerste wat je ziet is de hoes: ik kreeg gelijk een Prince-associatie die in de jaren '90 nog wel eens hoofddeksels droeg met daarvoor een kralengordijn. Orville doet het met een cowboyhoed. Een beetje een stijlmerk. Een beetje gekkigheid is altijd leuk natuurlijk.

De eerste klanken deden me erg denken aan jaren '80 acts: waarom hoor ik hier Alison Moyet in?! (edit: ik zie na dit schrijven dat Erwin dit ook zo ervaart, het ligt dus niet aan mij). Maar ook bands als The Church, Lloyd Cole & the Commotions. The Triffids of The The loeren om de hoek (ongetwijfeld nog wel wat, waar ik nu even niet zo snel op kom). En ja, die gaan er in als koek bij mij. Het koste me dan ook geen enkele moeite om Pony te omarmen.
Zelf omschrijft hij zijn muziek overigens als 'Psychedelic outlaw cowboy croons love and loss from the badlands of North America.'

Jaren '80 met een country-sausje dus, maar de term country vind ik best nog een gevaarlijke, want het is meer dan dat. Dat is juist ook zo bijzonder hieraan: het is zo duidelijk als wat, maar ik ervaar het anders.
Het is muziek waar ik altijd een zwak voor heb: een beetje dramatisch, opvallend qua presenteren, een donker randje en een bijzondere stem.

Misschien net even een wat te grote act (dan ga ik twijfelen aan de oprechtheid ervan: wat is echt en wat is aangedikt voor de show), maar ik hou hier enorm van! En dat is het een queer-artiest is..... daar kwam ik ook pas achter toen het album in volle rotatie ging. Het enige waar ik toen aan dacht was 'het zal weer eens niet waar zijn; ik zoek het nooit bewust op, maar kom er altijd op uit'. Zullen we de term gay-cowboy maar niet gaan gebruiken? Orville Peck is een zeer fijne ontdekking met een wat mij betreft tijdloos debuut album waarin aspecten zijn verwerkt waar ik echt enorm van houd. De rest is bijzaak.

avatar van Venceremos
3,0
Yeehaa, zweepslagjes en Good/Bad/Ugly gefluit in Take You Back. Mij te gimmicky.

avatar van deric raven
4,5
Het is veel meer dan dat.

avatar van Venceremos
3,0
Een diskwalificatie in mijn boek. Zulke vreselijke clichés zijn het equivalent van autotune.

De rest van het album geloofde ik ook niet; deed me denken aan collega-poseurs als CW Stoneking of Daniel Romano die ik eerst wél goed vond maar in die val trap ik niet meer.

avatar van deric raven
4,5
Als ik naar een poseur wil luisteren, dan draai ik Seasick Steve. Waarbij ik mij steeds meer afvraag of hij ook de frontman van Metallica is.
Volgens mij is Orville Peck best onzeker, en verschuilt hij zich daarom achter een masker.

avatar van Venceremos
3,0
Dat laatste kan zeker zo zijn. Met die wetenschap in mijn achterhoofd zal ik het met andere oren beluisteren binnenkort.

avatar van Poles Apart
3,0
deric raven schreef:

Volgens mij is Orville Peck best onzeker, en verschuilt hij zich daarom achter een masker.

Zoals die onzekere gasten van Slipknot bedoel je?

avatar van Joshua68
Meet Sub Pop's new signing Orville Peck, the masked cowboy
Hier een interview met Peck. Ook aantal vragen over zijn masker.

avatar van deric raven
4,5
Poles Apart schreef:
(quote)

Zoals die onzekere gasten van Slipknot bedoel je?


Heeft wel weinig meer met dit album te maken, maar ik denk het van wel.
De stoere houding valt helemaal weg als ze zich zonder masker presenteren. De kracht zit hem bij SlipKnot absoluut in de presentatie. Corey Taylor was zeker in hun beginperiode in de interviews degene die het woord tot zich nam. De rest bleef zwijgen. Het masker mag gezien worden als alter ego. Prince liet ook het liefste de muziek voor zich spreken; de door Aero aangehaalde vergelijking, zegt ook iets over de persoon. Er is een leven op het podium, en een leven privé. Ik heb foto's gezien van Orville Peck zonder masker, en dan is de uitstraling een stuk zachtaardiger. Vrouwen gebruiken make-up om zich achter te verschuilen, en beter voor de dag te komen.

avatar van aERodynamIC
4,5
Oh, ik geloof wel dat het een gimmick is hoor. Alleen heb ik daar niet zo veel moeite mee.

avatar van Poles Apart
3,0
geplaatst:
De plaat waar deze me na beluistering het meest aan doet denken is deze: The King - Gravelands (1998).

Voor mij iets te veel het ene oor in en het andere gauw weer uit. Eens met Venceremos.

avatar van Germ
geplaatst:
Om dit weg te zetten als gimmick alleen omdat de beste man een masker draagt is te kort door de bocht, want dit is een erg sterke plaat.

Orville Peck brengt een heel interessante mix van country, new wave, postpunk en brengt dit veelal croonend. Smakelijk ingrediënten dus voor een uitstekende plaat.

Voor een stem is het nog te vroeg, maar de eerste luisterbeurt is zeer positief!

avatar van Venceremos
3,0
geplaatst:
Zie boven, nergens noem ik het masker.

avatar van OscarWilde
3,0
geplaatst:
Dit zou op papier iets voor mij moeten zijn. Vorig jaar was Make way for love van Marlon Williams mijn album van het jaar. Ik zag ook Orbison en The Smiths passeren, maar het werkt voor mij niet. Ik voel niet de authentieke klik. Weet ook niet goed waar het aan ligt. Stem is wel goed, maar om de een of andere reden vind ik het geheel niet werken.

avatar van Lura
4,5
geplaatst:
OscarWilde schreef:
Dit zou op papier iets voor mij moeten zijn. Vorig jaar was Make way for love van Marlon Williams mijn album van het jaar. Ik zag ook Orbison en The Smiths passeren, maar het werkt voor mij niet. Ik voel niet de authentieke klik. Weet ook niet goed waar het aan ligt. Stem is wel goed, maar om de een of andere reden vind ik het geheel niet werken.

Het blijft muziek, ik had juist hetzelfde vorig jaar bij het album van Marlon Williams, weet ook niet waaraan het ligt.

avatar van aERodynamIC
4,5
geplaatst:
Benieuwd of we deze artiest een keer live kunnen gaan meemaken in Nederland. Lijkt me leuk.

avatar van deric raven
4,5
geplaatst:
Mij ook, ben benieuwd of hij het live waar kan maken.

avatar van musicfriek
5,0
geplaatst:
Germ schreef:
Orville Peck brengt een heel interessante mix van country, new wave, postpunk en brengt dit veelal croonend. Smakelijk ingrediënten dus voor een uitstekende plaat.

Dit. Voor mij tot nu toe beste album van 2019. Wat een stem heeft deze man, echt prachtig. Hope to Die is gisteren op video verschenen en wederom erg indrukwekkend.

En wat ik tot nu toe op YT heb gezien zijn zijn liveshows ook geweldig

avatar van aERodynamIC
4,5
geplaatst:
Hij doet wat Europese optredens. London Calling in Amsterdam op 26 oktober en in België op 31 oktober het Filter Festival in Antwerpen.
Ik wacht wel op een cluboptreden van hem.

avatar van Gladius
geplaatst:
net bevestigd op TakeRoot!

Edit: man , wat een stem. Op sommige nummers meen ik gewoon Elvis te horen!

avatar van musicfriek
5,0
geplaatst:
Lura schreef:
Orville Peck is niet zijn echte naam, het gaat hier om Daniel Pitout geboren in Zuid-Afrika, maar nu woonachtig in Toronto.
En hier staat als land Verenigde Staten, ik ben in de war nu Bandcamp geeft weer Nevada aan, dan zou het hier dus kloppen.

Ben momenteel helemaal gek van Buffalo Run, wat een opbouw, ga helemaal los op dit nummer

avatar van Molemen25!
2,5
Ik ben het eens met Venceremos dat het allemaal veel te gekunsteld is en daarom niet overtuigd. Buffalo Run is gewoon een brute plagiaat van U2 I will follow.

avatar van NERD
aERodynamIC schreef:
Hij doet wat Europese optredens. London Calling in Amsterdam op 26 oktober en in België op 31 oktober het Filter Festival in Antwerpen.
Ik wacht wel op een cluboptreden van hem.


London Calling is gewoon in Paradiso. Ben benieuwd.

Gast
geplaatst: vandaag om 18:34 uur

geplaatst: vandaag om 18:34 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.