Richard Thompson - Sweet Warrior (2007)

ben erg benieuwd naar dit album. Ik vind zijn werk met linda erg mooi. Ook een boeiend levens verhaal heeft deze man

Ben al even benieuwd als jij, helaas pindakaas nog niets gehoord van deze plaat ???

Nou ik wel hoor! Mijn eerste indruk is bijzonder goed, wordt vast en zeker een geweldig album . Binnenkort mijn uitgebreide mening.

Het is uiteraard weer een mooie CD geworden (echte slechte CD's maakt Richard eigenlijk nooit). Kritiekpuntje is wel dat de CD wat aan de lange kant is. De CD zou aan kracht hebben gewonnen door een aantal nummers achterwege te skippen. Namelijk de nummers midden op de CD (7 t/m 10), die toch wat bleek afsteken tegen vooral de laatste 4 nummers. Richard heeft het beste dit keer duidelijk voor het laatst bewaard. 'She sang angles to rest' is een prachtige verstilde ballad (denk aan Front parlour ballads), 'Johnny's far away' een aanstekelijk nummer met tragisch-komische tekst en het afsluitende Sunset song is alles wat je van een aflsuitend nummer mag verwachten. Het absolute hoogtepunt is wat mij betreft 'Guns are the tongues'. Een lang nummer (meer dan zeven minuten) met een geweldige opbouw en een goede tekst.

Meng een beetje folk, een scheutje country en een dosis pop en je krijgt een superlekker plaatje. Deze ingrediënten bevat het nieuwste album van de Britse singer en songwriter Richard Thompson. Je zult misschien zijn naam herkennen - en dat zou ook niet gek zijn want deze man gaat al lang mee in de muziekwereld. De man staat bekend om zijn meest veelzijdige muziek, uiteenlopend van vrolijke countryliederen tot droevige popnummers. Thompson heeft zelfs nog in de folkrock band Fairport Convention gezeten (en was tevens de oprichter daarvan) die in de jaren '70 een belanrijke rol speelde in de Britse muziekwereld. Hij stapte echter een paar jaar na de oprichting alweer op en maakte in 1972 zijn solodebuut met het album Henry The Human Fly. Daarna ging het allemaal in een rap tempo. Hij trouwde met Linda Peters en nam daar maar liefst zes platen mee op, waaronder het erg succesvolle Shoot Out The Lights in 1982. Ruim dertig albums verder zijn we beland bij zijn nieuwste album Sweet Warrior dat eind deze maand moet uitkomen. Om eerlijk te zijn moet ik met plaatsvervangende schaamte vertellen dat dit mijn eerste ''Thompson'' album wordt en ik wist dan ook niet wat ik mocht verwachten van deze Sweet Warrior. Het was dan ook een hele verrassing toen ik dit nieuwe plaatje voor het eerst hoorde. Lekker frisse popmuziek met een diverse kijk op andere genres als de eerder genoemde folk en country en zelfs elementen van jazz en rock 'n roll zijn aanwezig. Dat maakt van dit nieuwe album een groot feest - en eentje waar ik echt van kan genieten. Deze levensgenieter leeft werkelijk voor muziek en is niet uit op een hoop geld, zo blijkt, gezien dit album wederom onder een onafhankelijke platenmaatschappij wordt uitgegeven. Overigens een grote stap die de man gezet heeft. Duidelijk de goede stap, want ook Sweet Warriors is weer het beluisteren waard. De nummers zijn snel bij de hoorn te vatten en liggen gewoon lekker in het gehoor.

In korte tijd heeft dit album me echt gegrepen en nooit meer los gelaten. Alle nummers luisteren lekker weg en verbergen daarnaast een diepzinnig verhaal. Deze Sweet Warrior is een van de frisse releases van dit jaar en is daarmee een lekker tussendoortje te noemen naast alle toppers die al zijn uitgekomen dit jaar. Thompson weet na zoveel jaar nog steeds te overtuigen en weet met een arsenaal aan instrumenten een geweldig mooie en frisse plaat te leveren. Voor nu zet ik in op een misschien kleine 4*, maar dat zal hoogstwaarschijnlijk nog uitgroeien tot meer.

uitstekend album ! Nu 3 x gedraaid ... begin met 3.5

Vorig jaar RT nog live in het Paard gezien, een goed concert met veel humor en een strakke band. Sowieso een wereldgitarist Mr. Thompson.

Nogmaals; een prachtig album. Heerlijk s'zomers en vrolijk, een geweldige combinatie van sterke songs. Het nodigt me zeker uit, langzaam de muziek van deze man te ontdekken en ik wacht dan ook met smart op zijn mogelijk volgende albums. Persoonlijke favorieten van dit album blijven Needle & Thread, I'll Never Give It Up en Dad's Gonna Kill Me. Ook Guns Are The Tongues blijkt na wat meer draaien een geweldig nummer te zijn. Al met al goede redenen op dit album een tandje hoger te beoordelen. Van 4* gaat dit album op naar de 4.5* met uiteraard potentie voor de vijf. Een geweldige plaat, die zeker nog vaak mag worden gedraaid.

Ik volg Richard al sinds hij zijn solo-carriere begon, begin jaren 80.
Slechte platen maakte hij nooit, maar Sweet Warrior is niet een hoogtepunt in zijn oevre vind ik. Ondanks een stel uitstekende songs zoals Dad's gonna kill me (over de britse soldaten in Irak) , Gun's are the tongues (over een zelfmoordterrorist als ik het goed begrijp)
Het folky Johnny's far away doet mij het verlangen naar een echte pure folkplaat van Thompson....please Richard..
Ook mooi zijn de verstilde nummers als She sang angels to rest en Sunset songs. Kan hij erg goed, met akoustische bas en gitaar.
Too late to come fishing is ook een echte Thompsonsong, met bijtende tekst. verbittering over de liefde is een van zijn favoriete thema's. Veel liefdespijn heeft de man al doorstaan.

Maar toch.....als ik moet kiezen grijp ik toch eerder naar de cd's Mock Tudor en Rumor and Sigh die nog beter laten horen hoe goed Thomson kan componeren en zingen.
Poppy red, mr Stupid,francesca, Sneaky boy zijn echt mindere songs. Inderdaad is de cd wat te lang, en had hij die er beter af kunnen laten.

Dat gitaarspel maakt hem trouwens wel uniek, Fingerpicking en met die heel eigen klank. Ik vraag me af waar die vandaan komt?

Ik verhoog hem nu toch met een hele ster. Ik heb hem nu vaker gedraaid en hij bevalt me erg goed. Ook Poppy Red en Francesca zijn toch echt wel goeie songs De laatste met een dansbaar reggaeritme.
Deze kan zich zeker meten met Richard's beste cd's. De man leeft weer helemaal voor mij.

ik ben nog nooit teleurgesteld door de heer thompson , hij maakt altijd goede songs met scherpe teksten en bovenal kan hij formidabel gitaar spelen , alleen zijn zang is iets minder , maar de composities maken veel goed !

Richard Thompson gitaarspel behoort tot mijn topfavorieten. Een heel herkenbaar geluid, dat her en der leunt tegen die van Knopfler, of misschien zelfs wel eerder andersom. Zijn stem is niet zijn sterkste troef, maar door de tonatie in zijn zang, hoor je de oorspronkelijkheid erin en dat maakt het ook goed te verteren.
Dit album herbergt verschillende stijlen en laat horen dat Thompson zich goed voelt in elk van deze.
Mocht hij nog ergens een dezer dagen in dit landje komen, dan wil ik er graag bij zijn.

Hij is op 9 februari 2011 in Tivoli, Utrecht. Misschien doet ie ook nog andere optredens in het land, dat weet ik niet. Check de concertagenda.

hmm toch een beetje tegenvaller na al die jaren

ben een groot fan van Richard Thompson. ook op dit album valt er weer volop te genieten van 's mans unieke akoestische en elektrische gitaarspel en is hij goed bij stem.

het is de kwaliteit van zijn composities en dat heeft dus niets met zijn gitaarspel te maken, waardoor ik dit een iets minder album vind, dat niet het niveau haalt van albums als "Amnesia", "Rumor & Sigh" of "Mock Tudor".

mijn voorkeur gaat naar het wat rustiger werk, zoals het tedere "Take Care the Road You Choose", het folky "Johnny's Far Away", het ingetogen "Guns Are the Tongues" en de ballads "She Sang Angels to Rest" o.a. ingekleurd met een strijkkwartet en het bijzonder fraaie, sobere "Sunset Song" met de man op akoestische gitaar en accordeon.

van de meer energieke, robuuste, elektrische (folk) rock nummers bevallen "Needle and Thread" , "I'll Never Give It Up" en met name het prijsnummer van dit album "Dad's (= Baghdad) Gonna Kill Me" het beste.

"Mr. Stupid", "Poppy Red", "Bad Monkey" en "Sneaky Boy" ervaar ik voor 's mans doen als wat ondermaatse songs, maar dat is uiteraard mijn persoonlijke beleving, waar niemand het mee eens hoeft te zijn.

onder de muzikanten op dit album bevinden zich o.a. oudgediende Danny Thompson (double bass) en de Amerikaanse folk/blue grass muzikante Sara Watkins, bekend van Nickel Creek, The Watkins Family Hour en haar solo albums. zij speelde fiddle op tracks 5,12 en 13.

Album werd geproduceerd door Richard Thompson & Simon Tassano
Recorded at House of Blues Studio, Encino, California
All compositions written by R.T.