Baroness - Gold & Grey (2019)

De nieuwe Baroness, de laatste in de kleurenseries, volgens de band zelf. De single - Borderlines - klinkt in ieder geval al heel erg Baroness en daar ben ik blij mee. Op de een of andere manier is het, ondanks de herkenbare melodieen, wat spartaanser. Wat kaler lijkt het qua productie (voor zover je iets kunt beoordelen op basis van een single op een streaming platform).

Inderdaad klinkt goed,borderlines. Toch verwacht ik een album meer in de trend van purple en green/yellow dan red en blue.

Borderlines klinkt heel erg goed!

Eerste video is beschikbaar: BARONESS - Seasons [OFFICIAL] - YouTube.

Ja ik ook maar ik hoop van niet... Red en Blue zijn mijn favorieten die andere 2 vind ik veel minder.

In zijn geheel te beluisteren via NPR:
NPR Choice page

bizarre scores op Metacritic 98/100 , na zeven reviews. Ik ga dit weekend wel even luisteren

Eerste rondje van de plaat is bezig. Wat helaas direct opvalt is dat de mastering (vinyl) wederom veel te luid is, net als op Purple. Niet vreemd aangezien hetzelfde team verantwoordelijk is voor de mix en de mastering.

Het zal een artistieke keuze zijn. Ik kan me tenminste niet voorstellen dat je dit anders een tweede keer laat gebeuren.

Over de nummers zal ik me uitlaten als de plaat is ingedaald ?.

Klinkt inderdaad keihard, zelfs als je het stil afspeelt. Maar ik vind dat wel bij Baroness passen. John Baizley roept ook meer dan zingen, als uiting van rauwe emotie. Zolang het detail maar niet verloren gaat.

Welke vinyl versie heb je namsaap? Ik kocht de transparant red and blue vinyl. Dat 'rood' is echter het oranje dat ook in de hoes terugkomt en zo ook het (petrol)blauw. Pakt mooi uit.

Heb dezelfde uitgave. De kleuren van het vinyl matchen mooi het het - wederom - prachtige artwork van het album.

Denk dat de overstuurdheid van de sound inderdaad een keuze is. Niet eens in de mastering gedaan zo te horen, mss al in de mix om maximale controle uit te oefenen, het is niet overal evenveel aanwezig.
Qua muziek ben ik wel blij. mensen die en Blue or Red verwachten kunnen deze overslaan, dit gaat veel verder dan Purple. Het lijkt alof ze het experiment dat ze met Green /Yellow probeerden - meer verscheidenheid in de nummers - nu wel succesvol hebben doorgezet.
Maar zoals zo vaak: dit is een subjectief oordeel. Dat ik het mooi vind betekt niet dat ee ander dat ook hoeft te vinden. De kwaliteit van de liedjes vind ik hoog, een uitschiet als Shock Me of Chlorine & Wine ontbreekt na 3 keer beluisteren nog, maar het kan best dat wanneer alles langzaam indaalt er meerdere tussen zitten.

Het dynamisch bereik varieert circa 2 a 3 (bizar) tot 10 en 11( prima). het verschilt per track dus.

Het hogere dynamische bereik wordt gehaald op de interludes zoals Anchor's Lament en Blanket Of Ash. Zodra de band voluit gaat, keldert het dynamisch bereik.

Mocht er nog twijfels zijn, in dit interview geeft John duidelijk aan dat de productie precies is zoals hij het wilde hebben:
Baroness: "Wir sind die Diener unserer Songs" – laut.de – Interview

(4e vraag van onderen als je niet het hele ding wilt lezen)

Songmateriaal een 4,5. Productie een 1. Man man, wat doet dat afbreuk aan het luisterplezier... leuk hoor; die eigenwijze creatievelingen die wat anders willen, maar verneuk de muziek niet met zo'n beroerde productie.

Cold blooded angels; mooiste nummer. Album ligt duidelijk in het verlengde van de laatste albums.

De groene gele en paarse dus... zitten er wel harde nummers tussen?.
Dan vind ik Baroness op hun best eigenlijk...

Het heeft me enige tijd gekost om dit album te kunnen waarderen. Waar Purple me overrompelde en vanaf de eerste seconde greep, is dit album toch een stuk subtieler. Aanvankelijk stoorde de productie, met name de vervormde drums, me enorm. Klonk Purple al erg overstuurd, dan is de band met Gold & Grey nog een stap verder gegaan. Niet op elk nummer klinkt dit even geslaagd.

Qua nummers is het album helaas wat wisselvallig. Hoogtepunten zijn voor mij Front Towards Enemy, Tourniquet, Blankets Of Ash, Cold Blooded Angels, Broken Halo en Borderlines. Daarentegen halen nummers als I'm Already Gone en I'd Do Anything het gemiddelde niveau aardig naar beneden. Ook de vele intermezzo's voegen mijns inziens niet veel toe aan het album en halen teveel de vaart eruit.

Score: 81/100

Misschien een minder mooie hoes dan voorganger Purple maar muzikaal gezien vind ik Gold and grey,de nieuwe plaat van de uit Georgia afkomstige band Baroness toch een stap voorwaarts.
Dat had overigens wel even tijd nodig want het grootste deel van de nummers blijft niet 1-2-3 hangen en ook moest ik wel even wennen aan de productie.
Maar nu ,na een aanzienlijk aantal draaibeurten komen de sterke nummers als Cold-Blooded Angels,Seasons,Broken Halo en Borderline steeds meer bovendrijven en winnen ze ook steeds meer aan kracht en Kwaliteit.En ook het geluid begint me steeds meer te bevallen.Het geeft Baroness in ieder geval iets eigens en herkenbaars.
Dat geldt min of meer ook voor de zang van John Baizley,geen geweldige vocalist maar die lange uithalen geven het kwartet wel iets origineels.
De eigenzinnige (hard)rock van Baroness levert met Gold & Grey dan ook een sterk album op,ééntje dat nog weleens een lange adem zou kunnen hebben.

Ik vind de hoes van Purple juist de minste van allemaal. Muzikaal wel sterk. Maar dat is Gold & Grey op een wat andere manier ook.

Wat ik van Baroness heb gehoord, heeft me op z'n hoogst half overtuigd. Een paar jaar geleden zag ik ze echter, enigszins als buitenbeentje, spelen op een metalfestival. Dat deden ze met zoveel enthousiasme dat ik dit album toch een kans wilden geven.
Maar, helaas. Het is net hetzelfde als eerder. Sommige nummers bevallen me wel goed, maar als geheel vind ik dit album vooral een verzameling losse ideeën. Een paar oorwurmen, vaker ene oor in, andere uit. I'm Already Gone, Throw Me An Anchor en Cold Blooded Angels zijn de nummers die er voor mij uitspringen.