Possessed - Revelations of Oblivion (2019)

Ik moet toegeven dat ik deze morgen twee keek om het te geloven, maar de nieuwe van het legendarische Possessed komt eraan: POSSESSED - Revelations Of Oblivion - AVAILABLE AT NUCLEAR BLAST RECORDS! - media.nuclearblast.de.

Een nieuwe van Possessed, ik ben benieuwd wat dat gaat geven. De hoes doet wel erg denken aan Meliora van Ghost.

hahaha dat was precies mijn reactie maar dan toen ik hem bij de nieuwe releases in Spotify zag staan.

Het eerste nummer 'No More Room in Hell' stemt mij in iedere geval hoopvol. Heerlijke beukende thrash, die eigenlijk gewoon verder gaat waar de eerste twee platen ophielden maar wel overgoten met een modern, eigentijds sausje. Wat me vooral opvalt is dat er in dat ene nummer meer diversiteit en verschillende riffs zitten dan op beide voorgangers bij elkaar. En Possessed bestaat tegenwoordig uit veel betere muzikanten (lijkt het, ik weet niet wie er meedoen), kortom 10 mei staat in de agenda!

Is het niet gewoon Sadistic Intent maar dan met Jeff Becerra die brult?

Bij dit soort comeback albums is het zaak om eerst in alle rust vast te stellen wie er allemaal overleden zijn.

Ik doel hier niet alleen op bandleden maar ook op fans.

Jeff Becerra trad al geruime tijd regelmatig op met Sadistic Intent onder de Possessed banier. In rolstoel en alles. Dat het ooit eens nieuwe muziek ging opleveren leek mij logisch. Al weet ik ff niet wie er nu wel of niet in de band zitten.

Shadowcult werd al live gespeeld: POSSESSED - "Shadowcult" (OFFICIAL LIVE VIDEO) - YouTube.

Een album onder de naam Possessed uitbrengen en niet teleurstellen is een hele prestatie en deze mannen hebben het geflikt. Het is niet alleen de stem van Jeff Becerra maar ook de muziek die als Possessed klinkt. Zonder daarbij al te veel in het verleden te blijven hangen.

Een nieuwe Possessed: klinkt heel aardig; een vrij simpele, snelle, rauwe thrashplaat in het verlengde van Seven Churches met een wat modernere 'feel' en productie. Hakt lekker weg, maar voegt verder ook weinig essentieels aan deze legendarische debuutplaat toe. Ik hoor eerlijk gezegd niets dat door anderen de afgelopen 2 decennia niet al beter is gedaan. Elk nummer klinkt ook ongeveer hetzelfde heb ik het idee.

Leuk om een paar keer te luisteren, maar ik zal hier niet onmiddelijk voor naar de platenzaak rennen. Goed wie weet groeit ie nog.

In het interview met Becerra in Aardschok lees ik dat het de bedoeling was een album te maken dat aansluit bij de vorige albums. Dat is wat mij betreft goed gelukt. Het voegt twaalf nieuwe nummers toe die het waard zijn onder de naam Possessed te worden uitgebracht. Meer of minder moet men er niet van verwachten denk ik.

Maakt het iets uit of het aansluit op de eerdere albums? Misschien. Dit is daarnaast ook gewoon een album die op zijn eigen merits beoordeeld kan worden. Het is wat dat betreft een moderne energieke beukende thrash plaat met gierende soloos en een volle productie. Becerra is daardoor beter te verstaan dan op het debuut uit 1416. De heerlijke veelal absurdistische demonische teksten worden dan ook met volle overgave op je af gespuwd. De moderne productie haalt natuurlijk het underground gevoel van weleer weg maar daarvoor in de plaats krijg je wel het gevoel dat thrash nog niet helemaal ten dode is opgeschreven. Maar ja er is sowieso No More room in Hell.

Video voor Graven: POSSESSED - "GRAVEN" (OFFICIAL MUSIC VIDEO) - YouTube.

Blijkbaar heeft de onverwoestbare Jeff Becerra weer een nieuwe set muzikanten om zich heen verzameld.om onder de alom beruchte banier waarop in vers geronnen maagdenbloed de naam 'Possessed' is gekalkt, opnieuw ten strijde te trekken. En dat die letters er milimeters dik op zitten, mag extra geïllustreerd worden. Want Possessed doet wat we van Possessed mogen verwachten maar wat ik nooit had durven dromen. Namelijk een plaat afleveren die niet meer uit de speler te verbannen is.

Want Revelations Of Oblivion nestelt zich wel heel eenvoudig en aangenaam op je trommelvliezen. Natuurlijk met een fikse dosis nostalgie maar ook met een scherpe hedendaagse productie. En ja, dan kan het allemaal wel niets toevoegen aan die ene voltreffer die Seven Churches nu eenmaal is. Maar deze plaat kan veelplezier bieden aan diegenen die de oude school een warm hart toedragen. Dat komt door de ijzersterke nummers en natuurlijk ook het enthousiasme van de immer herkenbare Jeff Becerra.

Zeker in het licht van de nogal teleurstellende Beyond The Gates en Eyes Of Horror uitwerpselen ben ik uitermate in mijn nopjes met Revelations Of Oblivion.

The Eyes Of Horror nogal teleurstellend, die mening deel ik niet. Verder zijn we het wel eens over Revelations of Oblivion.

Zonet weer eens beluisterd en wat elke keer positief opvalt is de productie. Tegenwoordig lijkt muziek vaak je speakers te willen opblazen, ook als je op een uiterst beschaafd volume afspeelt. Hoeft voor mij niet. Dit album klinkt oldschool op een kwaliteitsvolle manier.

Ja, de productie maakt Possessed enerzijds gestructureerder. Maar tegelijkertijd heeft men zich niet vergrepen aan het streven naar ultieme perfectie waar menig producer zich met de techniek van nu mee in de val laat lokken. Zo blijft de bekende oerkracht overeind staan.

Het is echt een plaat die ik met plezier op replay zet.

Kzal Eyes Of Horror nog eens op de draaitafel leggen. Ik vond om te beginnen Swing Of The Axe op Metal Massacre oneindig veel beter dan de versie hierop. Maar dat zal ik tzt bij het betreffende EP nog wel eens uitleggen.

The Eyes of Horror was mijn instapper en vond ik vooral vroeger goed toen het grijsgedraaid werd. Dat was toen. Nu is het tijd om mijn oren eens te tormenteren met deze nieuwe Possessed, geformeerd rondom een veteraan die er mee verder wil. Larry Lalonde ging destijds andere muziek maken en van beide Mikes (Torrao en Sus) werd niets meer vernomen. Dus de 'We Want Mike Torrao Back in Possessed' (Facebook) gedachte opzij zetten en Becerra en consorten de ruimte gunnen; heb Revelations of Oblivion gewoon besteld (CD).