Death Angel - Humanicide (2019)

Album nummer negen met alvast een eerste kennismaking, het titelnummer: DEATH ANGEL - Humanicide (OFFICIAL VISUALIZER) - YouTube.

Jet intro geeft zoveel hoop maar je weet al dat die gallop er aan komt. Toch zit deze nieuwe track wel lekker afwisselend in elkaar. Thumbs up!

Ik vind 'm ook best fijn! De laatste paar platen vond ik maar zo zo maar ben door dit nieuwe nummer toch wel weer benieuwd naar de rest van het album.

Ik hoop dat het solowerk bij de andere nummers wel wat beter is, maar voor de rest belooft dit weer net zo'n verslavend album te worden als hun vorige.

Ik vond de Evil Divide juist weer niet zo geweldig en hoop op wat meer inspiratie van de band.
Maar het verwachtingspatroon is niet heel hoog na 10 jaar dezelfde line-up, studio en producer!

Hoewel er al 10 jaar lang niet gesleuteld is aan de opstelling van de band, de opname staf en de playground betekent het niet automatisch dat het album weer hetzelfde klinkt als de voorganger zo blijkt. De drums zitten weer normaal in de mix en de gitaren zijn met Dasty wat vetvrij gemaakt. Just the way I like it. Tel daarbij op dat Osegueda ook af en toe weer probeert te zingen (revelation song) naast het schreeuwen en de leads niet lang op zich laten wachten dan heb je mij wel om. Maar die piano aan het einde van Immortal Behated zag ik toch niet aankomen. Prima release.

Death Angel beheerst het kunstje om pakkende thrash songs te schrijven en uit te voeren gewoon extreem goed. De laatste 10 jaar klinken alle platen min of meer hetzelfde en er is dus al heel lang geen vernieuwing meer te bekennen, maar dat is verder helemaal niet erg. Gewoon blijven doen waar je goed in bent. De paar minpuntjes zijn voor mij hier de midtempo nummers, waar ik over het algemeen niet erg warm voor loop bij deze band (The Art of Dying werkte destijds ook niet echt bij mij) en het debiele ge-woohoo halverwege de plaat had ook achterwege mogen blijven.

Nog iets wat verder niks met de muziek te maken heeft: ik ben bepaald geen fan van die spuuglelijke computergegenereerde hoezen met de al eerder gebruikte wolven erop. Dat gaat me er in dit geval overigens wel van weerhouden dit album op vinyl aan te schaffen.

Een solide worp: 3,5*.

Na 1 luisterbeurt kan ik niet anders zeggen dan dat dit weer een topplaat is van Death Angel, ik ben hoodzakelijk trash metal liefhebber en al jaren fan van deze band, meningen verschillen natuurlijk !!

Dat ge-oowoohoo waar HammerHead aan refereert is dat niet dezelfde als bij Thown to the wolves?

Verhip ja, een referentie naar Thrown to the Wolves in een nummer dat The Pack heet. Wel een stel brak huilende wolven dan.

Death Angel vind ik de laatste jaren vooral heel veel van hetzelfde. Altijd kwaliteit maar gewoon teveel dezelfde nummers. Nu hoor ik eindelijk weer eens wat meer variatie in tempo en ook weer wat meer gezongen stukken. Minder voorspelbaar in ieder geval.

Humanicide laat zonder meer een gedreven en agressief Death Angel horen. Maar ten opzichte van het bloedstollende Ultra Violence of het vernuftige Act III biedt het album maar tamelijk generieke kost. Niet slecht maar ook niet goed genoeg om mij op het puntje van de stoel te krijgen. Killing Season was de laatste Death Angel die ik kocht. Die klonk nog lekker spartaans. Dit gaat mij het ene oor in en het andere weer uit.

Ik sluit me aan bij Edwynn, al heb ik ook de latere platen van D.A. nog braaf gekocht. The Dream Calls For Blood vond ik nog wel de moeite, maar bij The Evil Divide trad voor mij de verzadiging ook op. Het voegde weinig toe aan wat we van deze band kennen en werd door mij al niet vaak meer gedraaid.

Na beluistering van Humanicide online sla ik deze verder maar eens over. Het album kent een te hoog 'been there, done that' gehalte. Dan zijn er genoeg andere recente releases waar ik de voorkeur aan geef.

The Dream Calls For Blood vind ik ook beter. Deze en de voorganger zijn niet meer dan aardig. Geen miskoop maar zeker niet onmisbaar.

Ik vind Humanicide de beste van de 2010's releases van Death Angel. Immortal Behated is een fantastische 2019 top track die niet op de vorige drie albums gepast zou hebben en weer terug doet denken aan het decennium ervoor.

Niet geweldig, wel oké, net als alle eerdere albums eigenlijk van deze sympathieke, hardwerkende band. Het album begint lekker met een paar felle uptempo stampers, maar op gegeven moment is de vaart en daarmee ook de rek eruit. Halverwege begint het songmateriaal wat slapper te worden, waarna het niet helemaal meer goed komt. Ook de beoogde live-kraker The Pack wil niet helemaal beklijven.

Dat is exact mijn beleving bij het album. Begint erg goed en veelbelovend maar na een aantal songs kakt 'ie behoorlijk in.

Zo'n nieuwe van Death Angel waarop niks vernieuwend te horen is dreigt bij mij na enkele keren beluisteren al snel vergeten te worden. En dat zou dan toch wel weer zonde zijn, want Humanicide is drie kwartier puur thrash plezier.

Immortal Behated staat al een tijdje fier aan kop van de langstzittende songs in de playlist van 2019 . De rest van het album verteer ik toch ook nog uitstekend. Verwacht je nieuwe kunststukjes in dit genre dan help ik graag zoeken. Ben je echter toe aan kwaliteits thrash dan zit je bij deze laatste worp van Death Angel prima op je plek.

Titeltrack gehoord, tweede keer als ik mij niet vergis. Klinkt zoals zoveel hedendaagse thrash. De aanvankelijke ontwikkeling van DA (van 'The ultra-violence' naar 'Frolic...' en daarna 'Act III') is nada overgebleven. Een soort van terug naar de roots met een inwisselbare 'moderne' productie, met een bijpassende fluthoes. Natuurlijk kan ik nog het vakmanschap op de instrumenten inzien en is het ook geen slecht nummer, maar ik zit mijn tijd te verdoen als ik bedenk dat ik ook plaat 2 en 3 (en soms 1) weer even op kan zetten. En dat gaat op voor veel indertijd legendarische '80s metal bands. Geen cijfer, want ik heb de hele plaat niet gehoord (gaat waarschijnlijk ook niet gebeuren), maar op dit nummer gebaseerd zou het een zesje zijn (op een schaal van 1 tot 10, welteverstaan).

Nee, deze sluit niet aan bij DA deel 1 inderdaad maar wel bij de comeback vanaf 2004. The Art of Dying en The Killing Season zijn voor mij veel meer the go to platen als ik zin heb in een potje Death Angel thrash. Maar ja, dat geldt dus voor mij.

TAoD en TKS zijn inderdaad niet zo mijn ding. De 3 ertussenin ken ik zo goed als helemaal niet (misschien wel eens een track geprobeerd).

Dat klopt inderdaad. Dat is ook het euvel dat ik met dat soort bands heb.

Zit net de titeltrack nog weer even te luisteren en ik vraag me af hoeveel verschil in stijl en kwaliteit (incl. productie) er nu eigenlijk echt zit tussen Tenet (die ik krap 4,5* durf te geven) en dit... misschien moet ik de wens om die oude, avontuurlijke DA terug te horen eens loslaten en deze hele plaat nog es een kans geven.

Bij deze CD bekroop me heel nadrukkelijk het gevoel dat ik het nu wel allemaal gehoord heb van Death Angel. De energie en het fanatisme zijn er zeker, maar het is op een uitzondering na bij elk nummer volle kracht vooruit en rammen maar. Puur op de muziek zou ik hier willen zeggen: stilstand is achteruitgang. Maar het blijft natuurlijk wel een sympathieke band en in dit geval wil ik ze nog niet helemaal opgeven.

Ik moet mijn mening toch enigszins bijstellen. Het drumgeluid / -werk is niet meteen om over naar huis te schrijven (een kaartje mag best), de zanger schreeuwt regelmatig wat al te opzichtig, maar het gitaarwerk in grotendeels om te smullen en houdt het meermeermeer dan interessant.

Een 'Frolic...' of een 'Act III' is dit bepaald niet(!), maar energiek en lekker is het wel.

Mijn aanvankelijke zesje schuift onbescheiden omhoog naar een degelijke 7,5*, maar ik wil 'm wat vaker horen voor een definitief cijfer.

Voor metalbegrippen redelijk toegankelijke en voorspelbare plaat. Op dit moment houd ik de moderne Death Angel niet meer uit elkaar.

Is het daarom slecht? Nee, Eefje Visser dat is pas slecht. Een 3,5* dus, want het is ruim voldoende, en ik ben blij dat sommige muziek gewoon blijft bestaan, wat de hypes ook voorschrijven.

0,1 punt aftrek voor de afzichtelijke hoes, 0,1 bonuspunt voor de uitstekende plaatlengte.

Het heilige vuur is nog steeds niet gedoofd. Wederom een goed album van een gretige band.