Death Angel - Humanicide (2019)

Death Angel beheerst het kunstje om pakkende thrash songs te schrijven en uit te voeren gewoon extreem goed. De laatste 10 jaar klinken alle platen min of meer hetzelfde en er is dus al heel lang geen vernieuwing meer te bekennen, maar dat is verder helemaal niet erg. Gewoon blijven doen waar je goed in bent. De paar minpuntjes zijn voor mij hier de midtempo nummers, waar ik over het algemeen niet erg warm voor loop bij deze band (The Art of Dying werkte destijds ook niet echt bij mij) en het debiele ge-woohoo halverwege de plaat had ook achterwege mogen blijven.

Nog iets wat verder niks met de muziek te maken heeft: ik ben bepaald geen fan van die spuuglelijke computergegenereerde hoezen met de al eerder gebruikte wolven erop. Dat gaat me er in dit geval overigens wel van weerhouden dit album op vinyl aan te schaffen.

Een solide worp: 3,5*.

Niet geweldig, wel oké, net als alle eerdere albums eigenlijk van deze sympathieke, hardwerkende band. Het album begint lekker met een paar felle uptempo stampers, maar op gegeven moment is de vaart en daarmee ook de rek eruit. Halverwege begint het songmateriaal wat slapper te worden, waarna het niet helemaal meer goed komt. Ook de beoogde live-kraker The Pack wil niet helemaal beklijven.