Editors - The Blanck Mass Sessions (2019)

Moeilijk, een album dat ik in de ene versie ken (en waardeer) opeens in een andere versie (mix) beluisteren en er een mening over vormen zonder mijn oordeel over het origineel mee te laten spelen. Op popmatters.com staat een weloverwogen en genuanceerde recensie, en daarin wordt dit album "an improvement on the already strong Violence" genoemd, met op minstens drie nummers "notable improvements in style and mood", hoewel tegelijkertijd "the differences are subtle". Het hart van die recensent gaat uiteindelijk toch meer uit naar de Blanck Mass-versie omdat die "illustrates originality without compromise."
        Ook ik hoor wel wat verschillen, met name wat meer elektronische percussie en een donkerder sfeer, en dat geeft ook wel aan hoe groot de invloed kan zijn van een producer, of moet ik zeggen: van een remixer? Counting spooks bijvoorbeeld is van een onderhuids broeiend psychologisch drama veranderd in een doordenderende paranoia-thriller, en het lange instrumentale einde van Violence klinkt op de oorspronkelijke plaat warm en omgeven door synthesizergolven, terwijl er in de versie van Blanck Mass eerder sprake is van een Robert Miles-achtige trance en kaalheid – in feite verlengt Blanck Mass op die manier de weg die de Editors van The back room naar In dream hebben afgelegd, en het is aan de luisteraar om te beslissen of hij of zij op die duisterder weg een reisgezel wil zijn. Voor mezelf sprekend ben ik dik tevreden met de oorspronkelijke Violence, en de meerwaarde van deze Blanck Mass sessions is te klein om de aanschaf te rechtvaardigen – met de oorspronkelijke Violence nog op de plank zal deze nieuwe versie gewoon te weinig uit de kast komen, en daar kan één nieuw (en niet bijzonder sterk) nummer verder niets aan veranderen.