Arch / Matheos - Winter Ethereal (2019)

Na acht lange jaren, de nieuwe: Arch / Matheos reveals details for new album, ‘Winter Ethereal’ | Metal Blade Records - metalblade.com. En met de eerste tonen: Arch / Matheos "Straight and Narrow" (OFFICIAL VIDEO) - YouTube.

Can't wait.

Quote van Metalblade:

"This lineup comprises both present and former Fates Warning drummers and bassists – Joey Vera, Bobby Jarzombek, Joe Dibiase and Mark Zonder – plus other noted musicians, such as the legendary Steve Di Giorgio (Death, Testament, Charred Walls Of The Damned), Cynic‘s Sean Malone, and renowned drummer Thomas Lang."

Veelbelovend.

Yes! Wat zie ik hier naar uit. En de line-up is alvast om te likkebaarden....

Met Fates Warning heb ik een aan/af-relatie, dat verhaal heb ik al vermeld bij een paar albums, maar nog nooit heb ik zo uitgekeken naar een album van Fates Warning, versie 1 met John Arch en versie 2 met Ray Alder, of deze Arch / Matheos. Opvallend is bij mij de speelduur: negen nummers in 68 minuten. Het kortste nummer wordt als eerste voor ons, de leeuwen, gegooid en ik vraag me onmiddellijk af wat de rest van de album voor moois zal bevatten. Waar blijft Jim Matheos die riffs halen?

Ondertussen is deze uit en is er een tweede video beschikbaar: Arch / Matheos "Tethered" (OFFICIAL VIDEO) - YouTube. Nog te vroeg voor een goed oordeel, maar het bevalt me enorm.

Wie, wat, waar, wanneer?

Jammer dat deze songs niet voor Fates Warning zijn bewaard. Wat bezielt een gitarist om met een ex zanger een plaat op te nemen in precies dezelfde stijl als de band waar hij in zit? Ik heb geen idee, ik weet wel dat Arch een vermoeiende stem heeft. Een soort Yngwie Malmsteen maar dan op zang.

Leuk gevonden! Ik heb er 1 luisterbeurt op zitten, songs moeten nog landen maar ik voel dat dat goed gaat komen.

Wat een line up!

Acht jaar hebben we er op moeten wachten, de tweede samenwerking buiten Fates Warning om van John Arch en Jim Matheos. Wat hebben deze muzikanten er weer een wonderschoon werkstuk van gemaakt! Met name de lange tracks Vermilion Moons, Wrath of the Universe en Kindred Spirits doen je op het puntie van je stoel zitten. De machtige stem van John en de prachtige tegendraadse gitaarpartijen van Jim zijn om van te smullen. Ook gastmuzikanten als o.a. Frank Aresti en Mark Zonder zorgen met hun bijdrage voor een waar luistergenot, bijv. de fraaie gitaar soli in Kindred Spirits. Dit is progressieve metal van het beste soort!

Mijn review op Zware Metalen

In 2003 verraste John Arch, na zich zeventien jaar lang uit de muziekwereld te hebben teruggetrokken om fulltime als meubelmaker aan de slag te gaan, met de geweldige EP A Twist Of Fate. Hierop liet hij ondanks de vele jaren van muzikale inactiviteit horen dat zijn markante stem nog niets aan kracht had ingeboet. Dit album markeerde ook de start van een hernieuwde samenwerking met Jim Matheos. Deze kreeg een vervolg in 2011 met het fantastische Sympathetic Resonance, dit keer onder de noemer Arch / Matheos. Acht jaar later vinden de heren de tijd rijp voor de opvolger Winter Ethereal.

Waar Sympathetic Resonance werd opgetrokken uit nummers die eigenlijk door Matheos waren geschreven voor een toekomstig Fates Warning-album, zijn de nummers dit keer speciaal voor Winter Ethereal geschreven. Toch klinkt het nieuwe album meer in het verlengde van het recente werk van Fates Warning dan de voorganger, ware het niet dat John Arch er met zijn unieke stem op onnavolgbare wijze een eigen draai geeft aan de nummers. Het kost Arch naar eigen zeggen steeds meer moeite om zijn stem, na een lange periode van inactiviteit, weer op niveau te krijgen. Het is hem desondanks weer gelukt om een uitstekende prestatie af te leveren voor dit album.

Opener Vermillion Moons is een afwisselend progressief epos van negen minuten dat dankzij de herkenbare tegendraadse gitaarpartijen van Jim Matheos en de vocale acrobatiek van John Arch direct vertrouwd klinkt. In het eerste deel gaat het gaspedaal af en toe flink naar beneden, maar het nummer wint halverwege aan kracht als het tempo flink naar beneden gaat en John Arch op indrukwekkende wijze laat horen hoe ingetogen hij kan zingen. Hoe het nummer daarna naar een climax gaat is indrukwekkend. De toon is daarmee ook gezet voor de rest van het album en in de navolgende nummers Wanderlust en Solitary Man wordt het niveau van de opener dan ook niet gehaald.

Het agressieve Wrath Of The Universe brengt de luisteraar weer naar het puntje van de stoel. De wijze waarop Matheos alle gitaarpartijen met elkaar verweeft is een lust voor het oor en John Arch klinkt bevlogen als nooit tevoren. Op Tethered krijgt de luisteraar even tijd om weer op adem te komen. Deze ballad had niet misstaan op een album van Dream Theater uit betere tijden en doet je afvragen hoe goed deze band misschien had geklonken als John Arch was aangenomen na zijn sollicitatie. Hierna geeft de band gas met de eerste single Straight And Narrow om daarna via het zware Pitch Black Progress en Never In Your Hands toe te werken naar de machtige afsluiter Kindred Spirits waar de heren gedurende dertien minuten alle registers open trekken.

Voor het inspelen van het album hebben de heren, net als op de voorganger, huidige en voormalige collega’s van Fates Warning ingevlogen. Daarnaast spelen Steve DiGeorgio (Death, Testament, Charred Walls Of The Damned en nog een karrevracht aan andere bands), Sean Malone (Cynic, Gordian Knot) en Thomas Lang ook mee.

Winter Ethereal is een heerlijk progressief metalalbum dat de liefhebbers van het eerdere werk van Arch en Matheos, al dan niet onder de noemer Fates Warning, zeker zal bekoren. Het niveau van Sympathetic Resonance wordt niet gehaald. Dat moet echter niet als diskwalificatie van Winter Ethereal worden opgevat, aangezien het niveau op de voorganger wel erg hoog was.

Voltreffer, ik ben het met namsaap eens dat het niveau van de voorganger niet gehaald wordt maar dan net niet IMHO. Wat een heerlijk album! Jim Matheos is weer lekker bezig om nog maar te zwijgen van Arch. Lekker eigenzinnig, boeiend, met een top cast aan muzikanten. Was wat mij betreft leuk geweest als Paul Masvidal ook nog een paar solo’s had ingespeeld, misschien voor het volgende album want dit smaakt naar meer!

Heerlijk weer/nog steeds die stem van John Arch en die o zo aparte zanglijnen die hij weer eruit perst. Je moet er zoals altijd bij hem weer even je best voor doen.

[quote]namsaap schreef:
Mijn review op Zware Metalen

Weer een mooie recensie namsaap, ben eigenlijk best benieuwd wat je te zeggen hebt over: Artificial Silence - Negative Space (2018)

De line-up op deze plaat is belachelijk goed: zoveel technisch kunnen en ervaring op één plaat, het is een wonder dat het geen egotripfestijn is geworden. Ondanks dat de muzikanten op deze plaat zowat alles kunnen spelen op hun instrument, hoor je ze in dienst van de song spelen. Dit is een ijzersterke moderne progressieve metalplaat met zeer dynamische composities. John Arch heeft een zangstijl die mij sporadisch ligt, maar zijn stem is echt fenomenaal. Je kunt horen dat ook hij nog meer in zijn mars heeft, maar Arch houdt het ook smaakvol, ook al neemt hij wel vaak de voorgrond.

Het initiatief kwam van John Arch en de zanglijnen komen ook van hem. Het zou nogal vreemd zijn als Ray Alder dat gaat zingen en er dan de naam Fates Warning op wordt geplakt.

Naar mijn mening is het trouwens niet precies dezelfde stijl, al is het natuurlijk beide progressieve metal. Maar de laatste albums van Fates Warning doen het meest herinneren aan Parallels en Inside Out. Gemiddeld wat kortere nummers waarin vaker het refrein te horen is. Arch / Matheos is wat betreft avontuurlijker, ook door de acrobatische zang van Arch.

Naar mijn idee laat Jim Matheos met beide zangers gewoon twee verschillende periodes van Fates Warning herleven in een hedendaags jasje. Als je een album in de lente uitbrengt met de titel Winter Ethereal spelen commerciële doeleinden duidelijk geen hoofdrol, maar Matheos maakt met deze samenwerking alle fans van Awaken the Guardian erg blij denk ik. Mij in ieder geval wel.

Door enkele jaren geleden Awaken the Guardian integraal live te spelen heeft Jim Matheos weer een berg inspiratie opgedaan zo te horen. Met wat een heerlijke en eindeloze reeks van prachtige gitaarriffs en - solo's wordt dit album gevuld. En John Arch, die vind ik beter klinken dan ooit.

Winter Ethereal ligt mij eigenlijk meteen (nog) beter dan Sympathetic Resonance, omdat daar de focus meer ligt op groove en een vet modern gitaargeluid. Daarmee komt de melancholische muziek van deze heren minder tot zijn recht.

10/10 Album of the Month (Deaf Forever), Album of the Month (Rock Hard). Ik ben akkoord. Dit album is gewoon perfect.

Dit zijn voor mij ook de twee voornaamste kenmerken van dit prachtalbum: focus blijft op de songs en op de melodieën, John Arch die alles uit kast zou kunnen halen maar ook zijn kracht doseert. Ongeveer halverwege het jaar is het nog vroeg om grote uitspraken te doen maar momenteel ligt deze op kop om mijn album van het jaar te worden. Ja, inderdaad. Ikke die vroeger zo worstelde met Fates Warning...

Op mijn vakantieadres deze weer eens paar keer de revue laten passeren, prachtig album. Verdient meer aandacht.

Zagato, idem hier op 937 meter hoogte en terug van een lange wandeling. Ik ging in mijn vakantie eens muziekloos genieten, maar deze ligt nu op met zicht op mijn geliefde Alpen. Momenten van vreugde, momenten van verrassing nog altijd na al die luisterbeurten maar ook vele momenten van intens genieten: "die" zanglijn, "die" gitaarriff, "die" gitaarsolo. Momenten van ontroering ervaar ik ook en nog altijd dat "gevoel" dat de heren op die album op gelijk welk moment op dit album de bocht konden missen en neerstorten, maar het lijkt wel dat ze het adagio volgen van samen sterk. Ik laat John Arch al het spreken doen op dit album, want zelf blijf ik sprakeloos achter bij het einde van het album.

Uit op 10 mei 2019 op het roemrijke Metal Blade label is dit tweede album van John Arch en Jim Matheos er de hoofdoorzaak van dat ik maar met moeite door mijn - zo recent niet meer - aangekocht torentje Fates Warning cd’s geraak. Beide heren zijn bekend van Fates Warning “Mk. 1”, respectievelijk als ex-zanger en gitarist vanaf het begin. Hun samenwerking in de jaren tachtig levert drie albums op, waaronder Awaken the Guardian uit het gouden Metal jaar 1986 waarna John Arch de muziekwereld vaarwel zegt. Of toch niet helemaal want…

In 2003 neemt hij de EP Twisted Fate op, er volgen nog het studioalbum Sympathetic Resonance (Arch / Matheos) en het livealbum Awaken the Guardian Live (Fates Warning). Van de EP herinner ik me niet veel meer, Sympathetic Resonance was al een sterke prestatie maar voor mij slaat Winter Ethereal momenteel alles.

Grootste reden hiervoor is de heer John Arch zelf, sinds 15 mei 2019 rijdend op tram zes. Dat op zich maakt al indruk maar er zijn nog zangers en zangeressen die op rijpere leeftijd nog zo indrukwekkend voor de dag komen. Bij hem zit er wel een hiaat vanaf 1986 tot 2003, met daarna opnieuw acht jaren stilte. Bekijk ook eens de lange periode tussen Sympathetic Resonance uit 2011 en Awaken the Guardian Live uit 2017 met opnames uit 2016. Arch en Matheos vinden de tijd rijp voor een nieuw album en wat mogen wij onze beide handjes kussen voor deze verstandige beslissing.

John Arch is natuurlijk niet de enige reden waarom ik tonnen plezier beleef aan dit album. Natuurlijk is er die muziek met een overvloed aan fikse en ingetogen riffs, aan snelle nummers en tragere nummers maar ook een “specialleke” in de vorm van Tethered, beginnend met een rustig gitaarintro en opbouwend naar een prachtig nummer met een zweverige gitaarsolo. Een volgende favoriet is al heel snel het slotnummer Kindred Spirits geworden, waar Arch nogmaals zijn zangkunsten etaleert met mooie teksten barstensvol emotie. Er is nog zoveel meer maar ik wil niet alles verklappen: de afwisselende opener natuurlijk, de prachtige meeslepende gitaarriff met veel synergie tussen muziek en zang in Wanderlust, de groovende chorus in Solitary Man, het ultraheavy en tekstueel beladen Wrath of the Universe. Never in Your Hands loopt voor mij iets ten echter tegenover de rest van het album, maar bevat dan die prachtige versnelling met vlammende gitaarsolo’s met onder andere dank aan ene Frank Aresti. Indrukwekkend vind ik het spektakel qua dubbele en afwijkende gitaarlijnen, wel vallen me de vaak sombere teksten op.

Ik houd natuurlijk rekening met de dik drie maanden die nog komen, maar er zal nog heel veel moeten gebeuren voor dit album als mijn huidige favoriet voor de topplaats in 2019 het niet haalt. Dit is progressieve Metal, met fantastische melodielijnen, met wervelende zanglijnen, met spraakmakende muziek en met veel emotie en spanning ingespeeld door een keur aan ervaren, deskundige muzikanten. Meer van dit graag, heren Arch en Matheos, neem jullie tijd maar liefst geen acht jaren meer want de tijd vliegt snel en jullie potentieel blijft ontzagwekkend.

Mooi stukje Sir Spamalot! Kleine opmerking, de EP van John Arch heet A Twist of Fate.

Dat klopt natuurlijk, John Arch - A Twist of Fate (2003). Zo zie je dat je nooit genoeg keren kunt nalezen, checken en verbeteren.

Sinds heel lang weer eens een nieuw album gekocht op cd!! Arch klinkt beter als ooit tevoren en ook de productie is geweldig evenals de band. Waar Matheos als solist niet altijd even geslaagd uit de verf kwam lukt hem dat nu wonderbaarlijk goed. Niet dat dat op de vorige FW albums een groot gemis was want FW en ook deze AM collaboratie hebben geen muzikale krachtpatserij nodig, De nummers staan sterk genoeg als compositie! Wat een schrijvers talent. Eerst een paar keer via spotify geluisterd maar toch gekocht. Voor al diegenen die 20 jaar lang FW onterecht hebben genegeerd (waaronder ik mezelf ook reken) laat het niet weer gebeuren, wie weet of je over 20 jaar nog tijd hebt om al dit moois te beluisteren! 4.5 punten.

Er is hier al veel over gezegd waar ik weinig aan toe te voegen heb. Zelf bevalt deze mij beter dan Sympathetic Resonance. Dat zit hem voor mij vooral in de meer organische sound die de van FW bekende melancholische atmosfeer versterkt.

Na een paar tegenvallende albums dit jaar (Tool, Leprous) zou dit wel eens het album van het jaar voor mij kunnen zijn.

Waanzinnig mooi album!! Uitzonderlijk hoge klasse!! Ken weinig bands die dit niveau halen. Wuthering Heights alleen.