Patti Smith - Dream of Life (1988)

Misschien wel Patti's meest toegankelijke, commerciële album.. maar, toegankelijk, commercieel, of weet ik wat allemaal.. het staat Smith niet in de weg om weerom enkele mooie pop/rock pareltjes af te leveren.

Getuige hiervan zijn de potige strijdkreet "People Have the Power", het bloedmooie "Paths That Cross", de titeltrack "Dream of Life" en "The Jackson Song".

Lekkere rockpower van deze al toch wat rijpere dame.
Staan een paar uitstekende nummers op.
Voor mij het eerste nummer en Where duty calls.

The Jackson Song blijft toch een prachtig breekbaar liedje.
De openingstrack is en blijft een echte klassieker.
De oudere albums zijn wel beter vind ik.

Patti vond zeker dat ze met haar tijd mee moest gaan. Jammer, want de productie is toch wel gedateerd. Het zit gelukkig niet bomvol synths en drumcomputers, maar een typische geliktheid uit de jaren 80 is wel te bespeuren. Een dergelijke productie doet ook het rauwe randje van Patti Smith teniet.

Haar manier van zingen strijkt me hier soms ook een beetje tegen de haren in. Het blijft een hele degelijke plaat, maar het is niet mijn favoriet.

Het is het allemaal net niet. Ik mis het vuur dat zowel haar vroege als haar late werk wel kenmerkt. Dat vuur bespeur ik alleen in het openingsnummer, maar zo'n hippycredo dissoneerde toch wel een beetje in 1988 - en nu nog steeds, En dan zo'n Jackson Song - tja, het klinkt wel mooi, maar het mooie ligt er zo duimendik bovenop dat het bij mij niet meer werkt: iets:te makkelijk mooi, zeg maar,.

Where Duty Calls komt toch aardig in de buurt van de vroegere Patti. Dat het wat gelikter klinkt kan eigenlijk bijna niet anders in 1988. We mogen al lang blij zijn dat Stock, Aitken en Waterman of Nile Rodgers de productie niet hebben gedaan.

Er zijn maar weinig nummers waarbij Patti hier haar echte, gebruikelijke niveau haalt.
Where duty calls is inderdaad één van de weinige uitzonderingen, samen met Going Under.

Over haar hele carriere bekeken, vind ik Dream of Life één van Smith's mindere albums. In haar geval is het dan nog alleraardigst maar niet meer dan dat.

Dream Of Life markeerde een terugkeer aan het front van Smith, na 9 jaar (Wave was van 1979). Zij heeft zich in de jaren '80 bezig gehouden met de opvoeding van haar kinderen Jackson en Jesse. In die 9 jaar tijd is de Patti Smith Group "ontbonden" en ontpopt echtgenoot Frederick Smith (bekend van MC5) zich hier als de componist van Patti.

Wat ik achteraf niet zo'n goed idee vind, hoewel Patti daar zelf, ter nagedachtenis, waarschijnlijk anders over zal denken. Frederick Smith overleed in 1994 en het zou tot 1996 (Gone again) duren voordat Patti met een opvolger zou komen.

Ik denk eerlijk gezegd, dat Patti beter zelf kan schrijven en als het even kan met de bijna altijd aan haar zijde gebleven gitarist Lenny Kaye. Maar Kaye moet op Dream of Life wijken voor Frederick Smith, het enige album van Patti waar Kaye op ontbreekt.

En dat zou voor mij hier wel eens het grootste gemis kunnen zijn. De donkere rock, de stevigheid en de rijmalerij in een dreiging van naderend onweer van Patti ontbreken behoorlijk en eigenlijk zetten Smith en Smith met Dream of Life een album neer dat maar net iets beter is dan een standaard rockalbum.

Later wordt de koers wat mij betreft ten goede weer gekeerd maar waarschijnlijk heeft Dream of Life in 1988 wel geleid tot enige teleurstelling voor de vele oude Patti Smith Group liefhebbers.

Op de geremasterede versie uit 1996 staat overigens nog de aardige bonustrack Wild leaves.

Wel eens met Mucician maar muziek is voor Patti Smith ook een blauwdruk van haar leven op dat moment.
Tijdens dream of life was Patti Smith allang niet meer de felle en soms behoorlijk agressieve criticaster van alles wat er om haar heen gebeurde.
Ze had zich teruggetrokken uit de muziekwereld, haar laatste plaat Wave was alweer 9 jaar oud. Ze leek van de aardbodem verdwenen. In de tussentijd was ze moeder geworden, getrouwd, geen drugs meer, ze had New York ingeruild voor een boerderij ver van de bewoonde wereld. Verbouwde haar eigen groenten, was helemaal selfsupporting. En plots was daar dream of life. Vergeleken bij haar eerdere werk klonk de plaat tam en soms zelfs bezadigd. Niets geen woede, maar liedjes waarin ze de liefde voor man en kind bezong. De felheid had plaatsgemaakt voor liefde en bezinning.
Pas toen haar man overleed en ze een harde periode in haar leven tegemoet ging keerde de woede weer terug in haar muziek, één thema kwam daar bij, melancholie en leegte.

Treurig gestemde plaat, die heel erg anders is dan het werk uit haar begin periode. Dat hoor je hier niet. Wel mooie liedjes met een traan.

DjFrankie op "Patti"ontdekkingsreis

Ja Rudi S ben nu met Easter bezig

Easter vind ik een mooi album.

scoort bij mij ook een half punt extra.

Haar laatste Banga, is ook zeker de moeite waard.

Erg fijn album dit. Ik hoorde onlangs "People have the Power" op de radio en ik vond het geweldig. Dat nummer straalt zo'n kracht uit. Dit was het eerste album dat ik daarna van Patti kocht, vanwege de aanwezigheid van "People". Maar de rest van het album bevalt me ook erg goed. Zo goed dat ik de rest van haar oeuvre daarna ook heb aangeschaft.

Dit muziekalbum uit '88 behoort tot haar betere werken. Het ligt wat beter in het gehoor dan vroeger werk. Toegankelijker m.i.

Patti Smith heb ik vanaf het begin van haar muzikale loopbaan gevolgd, Een eigenzinnig musicus met groot gevoel voor pathetiek en sfeer. in de eerste jaren leverde dat indrukwekkende albums op met Singles die nadien altijd overeind bleven staan als een markeringspunten in de tijd (Because the Night, Frederick, Dancing Barefoot).

Haar eerste schreden voerden haar ook naar CBGB, de duistere club in New York waar meerdere New Wave acts hun oorsprong vonden (o.a. Talking Heads, The Ramones, Television, Blondie). Binnen deze categorie nam Patti Smith zich een speciale plaats toe, ze was fel, redelijk aanmatigend en arrogant, stelde zich soms boven de anderen. Dat leverde soms fricties op die in de loop verjaren wel verdampten.
De artiesten uit die pittige tijd in de jaren zeventig delen toch het New York met de macabere, desolate sfeer die er toen hing, maar die ook aanzette tot grote creativiteit.

Later trok dat wel bij, haar leven is zeker geen 'path of roses' geweest en zij is in staat gebleken om haar droevige periodes om te zetten in hoogstaande artistiek zeer verantwoorde albums. Waarvan het vaak genoemde Gone Again, misschien wel het meest treffende is. Maar soms ging de aangeboden zwaarmoedigheid mij wel tegen staan en nam ik het materiaal gedoseerd tot mij.

Dit ervaar ik als een van haar 'lichtere' albums, zeker niet oppervlakkig, allesbehalve zou ik willen zeggen. Maar een aantal nummers op het album straalt een positiviteit uit, die we niet vaak tegen komen bij La Smith. People Have The Power, vind ik een uiterst krachtige song, met een stevig statement, het nummer verveelt mij nooit. Verder op dit album twee parels die vaak onderbelicht blijven in haar oeuvre: Paths That Cross, echt indrukwekkend en The Jackson Song, geschreven als lullaby voor haar toen kleine zoontje, maar een nummer met eeuwigheidswaarde.

Patti Smith, 77 inmiddels, kan terugkijken op een indrukwekkende collectie albums die ze heeft gemaakt en ik hoop dat er nog toevoegingen bijkomen. Want het blijft een bijzondere bloem langs de kant van de muzikale weg.