Chris Robinson Brotherhood - Servants of the Sun (2019)

Geen onaardig album dit,met ook nog een best een origineel geluid.Een combinatie van kwaliteitspop en bluesy soft rock waarop blijkt dat Chris Robinson nog steeds een prima zanger is.Iets wat ie vooral op Let It Fall en The Chauffeur's Daughter laat horen.
Wel had voor mij de (scheurende) rock gitaar een wat prominentere rol in de sound mogen krijgen want nu klinkt Servants of the Sun wel erg lichtvoetig en heb ik er na een half uur wel even genoeg van.
Misschien dat een aantal draaibeurten dit album nog wat opwaarderen maar voorlopig hou ik het bij ruim voldoende.Een aantal lekkere heavy rockers hadden wat dat betreft wonderen kunnen doen bij de nieuwste van de Chris Robinson Brotherhood .

Ik heb een beetje het punt bereikt dat ik zo iets heb van 'ja, leuk' maar ook niet veel meer dan dat.

Opzich ben ik een groot liefhebber van Chris Robinson en zijn Brotherhood, maar krijg sterk de indruk dat ze nu bezig zijn met het herhalen van zetten.. maar dan wat minder. Ik heb altijd al geroepen dat ze erg dicht langs the Grateful Dead anno 1974-1977 schuren, 100% bewust want Chris en Neal zijn grote Deadheads, maar bv. 10x Estimated Prophet maar dan net steeds weer een tikkeltje anders.. tja, geloof ik wel.

Maakt het geen slechte plaat, maar we kennen het wel nu.

Ik kan mij meer vinden in deze omschrijving van frolunda. CBR kiest hier juist bewust meer voor een poppy bluesy geluid. Dus ben ik het minder met Ducoz eens, die het als ik het goed zeg 'meer van hetzelfde vindt'.

Daar is the Chris Robinson Brotherhood gelukkig weer wat mij betreft. Dit keer met een plaat die veel meer een pop geluid heeft, en dat is toch prima voor de broodnodige afwisseling. Natuurlijk en gelukkig horen we nog genoeg blues en vleugjes country door alle muziek heen. Die muziek is weer uitermate verzorgd: Chris zingt erg goed, de band speelt uitstekend met dit keer een nog iets grotere rol voor de synthesizer. Soms hoor je zelfs wat Steely Dan geluiden, zoals op Venus In Chrome.

De songs zijn goed, gelijk al de eerste drie: de fraaie opener Some Earthly Delights, het mooie Let It Fall en het lekkere Rare Birds. Vermeldenswaard is zeker ook nog The Chauffeur's Daughter. Verder was ik nog zo gelukkig om een exemplaar van het 'Red/Orange Arctic Swirl' vinyl te pakken te krijgen. Dat ziet er toch weer mooi uit!

Des te vaker ik dit album draai, des te beter ik 'm vind. Ik ben dus wat verbaasd over de vrij lage waardering hier. Op andere sites scoort het album een stuk beter.

Gitarist Neal Casal is gisteren overleden. Zelfmoord zo blijkt. Triest, triest nieuws.

Toevallig gisteren dit album gekocht R. I. P.

Gewoon weer een heel typisch CRB album geworden dit. Ik mis toch een klein beetje iets extra's in een paar nummers. Kabbelt nu af en toe iets te veel voor mijn zin. Eens zien wat er met de band gaat gebeuren na het overlijden van Neal Casal en de (tijdelijke) reünie van The Black Crowes

Geen onaardige plaat. Ik blijf er bij dat de CRB probeert 'Terrapin Station' van de Grateful Dead steeds weer opnieuw uit te vinden. Gooi daar een flinke scheut Garcia uit de 70s bij.. en we zijn er wel. Geen probleem, maar t trucje kennen we nu wel.

Estimated Prophet (2014 Remaster) - YouTube (neem bijvoorbeeld de instrumentatie in het refrein en de synthesizer solo..)
Grateful Dead - "Terrapin Station" Terrapin Station (1977) - YouTube
Jerry Garcia Band - Rubin And Cherise - YouTube

Om een paar voorbeelden aan te dragen..

Goede laatste (voorlopig?) plaat van CRB. Voor mij blijven Big Moon Ritual en Barefoot in the Head de beste CRB albums. Al eerder gezegd: de plaat heeft een poppier geluid. Zo vind ik de nummers Dice Game, Venus in Chrome en Stars Fell on California heerlijke nummers. Maar voor mij is A Smiling Epitaph het allermooiste nummer. En ook wel één met een dubbel gevoel vanwege de voortijdige dood van Neal Casal.

Ik heb altijd gevonden dat de CRB heel erg naar de Dead hangt, zoals hierboven te lezen valt. Of dat nou zo erg is? Nee, eigenlijk alleen maar fijn dat er 'nieuwe' bands zijn die die legacy en het jammen voort zetten, maar dan net wat anders.

Ik baal nog altijd wel stevig dat ik tot 2 keer toe NIET naar de CRB in Paradiso ben geweest. De ene noodgedwongen akoestische show omdat een deel van de band door slecht(sneeuw) weer elders in Europa achter was gebleven en niet naar ons nederige landje kon overkomen. De ander was een normale show; ik denk dat komt wel een keer, nou niet meer dus. Tot zo ver.

Deze 'Servants of the Sun' vond ik destijds bij het uitkomen een lichtgewicht. CRB had een nieuwe keyboardspeler aangetrokken en daarmee veranderde het geluid van de keys daarmee ook erg en daar kon ik niet aan wennen. De jams zoals ze tot aan 'Phosphorescent Harvest' te horen zijn, spraken mij derhalve ook meer aan. De wat ingetogenere CRB die daarna ten tonele kwam vond ik welliswaar ook goed, maar niet per se waarom ik naar de groep luisterde. Deze 'Servants of the Sun' was weer meer een stap terug naar het geluid van voor de wat meer americana georiënteerde platen.

Invloeden komen van 'all over the place', maar groepen als Little Feat, Grateful Dead, Moby Grape, ik hoor er ook Spirit in terug(Zoek 'Space Child' maar eens op) en natuurlijk the Black Crowes... liggen voor de hand. We krijgen een fijne, zonnige mix van country rock met een snufje psychedelica, maar vooral een proggy mid 70s geluid dat zo typerend was voor de West Coast zo tussen 1974 en 1977. Prima plaat die ik toch wel weer eens wat vaker mag gaan opleggen.