Top 40 Seventies (2019)

Leuke aanvulling op deze en al net zo goedkoop uit de koopjesbak te vissen. Het is weer zo'n dubbelaar die ik van begin tot eind kan meezingen en ik stel me zo voor dat de activiteitenbegeleider van het tehuis, waar ik over pakweg twintig jaar ga aankloppen, met mij een makkie zal hebben. De CD erin en meezingen maar. Prakkie erachteraan, schone luier om en klaar ben ik.
Historisch allemaal heel belangrijk en misschien wel blijvender in de geheugencellen gestampt dan de 'betere' rockmuziek die ik probeerde aan te hangen in die jaren.

Want ach, wat is beter. Toch wel een paar favorieten:

John Miles - Music
The Sweet - Block Buster
Electric Light Orchestra - Livin' Thing
Albert Hammond - Don't Wanna Die in an Air Disaster
Sailor - A Glass of Champagne
Lou Reed - Walk on the Wild Side
Simon & Garfunkel - Bridge Over Troubled Water
Ellen Foley - We Belong to the Night
Dolly Parton - Jolene
Bob Dylan - Knockin' on Heaven's Door
Meat Loaf - You Took the Words Right Out of My Mouth
The Walker Brothers - No Regrets
The Mash - Suicide Is Painless (Theme from M*A*S*H)

Mwah, dat krijg ik ook nog wel op één schijfje, denk ik. Nog makkelijker, voor de zuster.

Die vraagt zich tegen die tijd ongetwijfeld af wat ze moet beginnen met dat zilveren schijfje wat jij haar aanreikt...
Of misschien is dan de CD-revival net begonnen, wie weet. Ben je op je ouwe dag opeens hartstikke hip!

We zijn ongetwijfeld leeftijdsgenoten, want voor mij geldt hetzelfde. Ik heb een flink aantal van deze nummers zelfs nog op een klein zwart schijfje. Die plaatjes één voor één opzetten, dat lijkt me voor die toekomstige zuster helemaal geen doen, hoe hip het vinyl tegen die tijd ongetwijfeld ook is. Volgens mij is daar tegen die tijd trouwens best een markt voor hoor, een seventies-disco in het verzorgingshuis...

Zonder gekheid: ik werd er vandaag ook een beetje mee geconfronteerd, met de naderende ouderdom. Ik reageerde op een advertentie in een lokale krant van een oudere man die zowel vinyl als CD's verkocht. Mooi spul, zowel qua titels als qua kwaliteit, ik heb aardig wat van hem overgenomen.

Maar de achterliggende reden was even schrijnend als indringend: hij was al behoorlijk op leeftijd en vond het tijd worden om zijn collectie van de hand te doen. Voor wat extra inkomsten voor zijn nazaten, maar ook een beetje vanuit het idee dat die niet weten wat het waard is en het hele spul misschien naar een opkoper of naar de kringloop brengen.

Tja, het bepaalt je toch een beetje bij je eigen sterfelijkheid: hoe kijk ik zelf naar mijn collectie als we pakweg 20, 30 jaar verder zijn? Vooropgesteld dat we zo'n hoge leeftijd allemaal mogen beleven...

Om met dat laatste te beginnen: het is al prachtig als jij en ik er over 25 jaar nog zijn. Mijn bouwjaar is trouwens 1962 en ik denk dat jij daar dichtbij zit. We hebben dat zelf niet in de hand.

Ja, mooi verhaal van die overgenomen collectie. Het is allemaal ook wel heel betrekkelijk, die verzamelwoede. In het verpleeghuis waar ik regelmatig kom zie je nog van die grote stereomeubels, echt oud of retro, met een platenwisselaar. Ik gok erop dat er tzt nog CD-spelers zijn en oudere zusters die daar mee om kunnen gaan.

Niet iets om naar uit te kijken trouwens. Het is fijn om nu in gezondheid 40-50 jaar terug te kijken op muzikale herinneringen. Natuurlijk zijn die door de jaren heen bijgekleurd. De glans van nostalgie. Maar ik verlang niet naar het eeuwfeest van mijn jeugdcollectie.

#Wandelaar # gaucho

Mannen!

De duivel is oud en met een beetje redeneren kan toch al gauw worden betoogd dat de jaren 60 en 70 redelijk onverslaanbaar zijn met betrekking tot hitgevoeligheid en leuke singles/muziek voor de jeugd.

Het is niet voor niets, dat er nog heel erg veel bekend is uit die tijd en dat komt niet alleen omdat wij met z'n drieën er nog steeds enthousiast over kunnen schrijven.

De jaren '60 en '70 waren om veel meer redenen erg interessant en de muziek is van bijpassend gehalte. Niet alleen de singles op een prima verzamelaar als deze maar ook heel erg veel albums/artiesten zijn natuurlijk allesbepalend geweest voor wat we ook nu nog aan nieuw werk te horen krijgen.

Met het volgen van dit alles hebben we niet zulke hele rare keuzes gemaakt in die tijd. Spannend was het wel.

Overigens, het komt niet zo snel ter sprake, maar ik zou ook bij deze verzamelaar graag de geweldige geluidskwaliteit eens onder de aandacht willen brengen.

Even afgezien van nummers die je ook op albums van artiesten kunt horen, wat bij verzamelaars met hitsingles uit de Top 40 maar weinig voorkomt, vaak bleef het beperkt tot één hit, kom je deze (opgewaardeerde) geluidskwaliteit niet snel tegen.

Sixties en seventies muziek op YouTube en andere sites richten zich vaak op originele beelden en hebben vaak een krakkemikkig geluid. Maar ik moet bekennen, dat ik het online sowieso vaak veel minder vind klinken dan wanneer ik de originele verzamelaar als cd afspeel.

Nu komt deze cd uit 2019 maar ik heb het ook al bij oudere verzamel cd's, bijvoorbeeld bij "Het gevoel van de Seventies" (staat niet om de site) dat dan uit 1997 komt.

Rond die tijd kocht ik (heel) veel verzamelaars die geduldig allemaal liggen te wachten om ooit nog weer eens afgespeeld te worden. Vooral gekocht omdat je natuurlijk de singles van weleer vaak behoorlijk grijs hebt gedraaid. Maar verzamelaars raakten uit de mode omdat natuurlijk Youtube e.a. die functie ging overnemen.

Maar het is nu 2020 en ik vind nog steeds dat een goede verzamelaar over de seventies op cd beter klinkt dan alles wat ik online kan vinden.
Dus wie echt in de oude singles van de seventies geïnteresseerd is, raad ik aan om verzamelaars als deze te kopen.

En wie zich afvraagt hoe dat nog kan, met terugwerkende kracht: oudere verzamelaars (jaren '90 en '00) liggen voor enkele dubbeltjes bij kringloopwinkels of kofferbakmarkten.

Hans!
musician

Wat een prachtig betoog bij deze voordelig geprijsde hitverzamelaar.

En ik kan je volledig volgen. Ook ik heb meerdere verzamelboxjes met die gloedvolle hits uit de jaren '60 en '70 staan. Niet alles daarop is van het allergrootste belang en skippen is noodzakelijk in de meeste gevallen.

De beste staan niet eens op MuMe. Ik denk dan aan die serie van TimeLife die rond het jaar 2000 uitkwam en die ik nieuw in folieverpakking tegenkwam in zo'n warenhuis van het verleden.

En zo heb ik dan mijn eigen verleden in prachtige audiokwaliteit (je noemde het al) bij elkaar gescharreld. Met terugwerkende kracht.

En ieder detail van al die nummers zit in mijn hoofd gebeiteld. Dat waren nog eens plaatjes zeg.

Direct herkenbaar vanaf de eerste drie noten. Zo moest het ook wel om op de radio een kans te maken. Liedjes maken, een vak apart, dat in genoemde twee decennia uitmuntend werd verstaan.

Ik draai ze nog graag.

musician, Wandelaar, laat ik jullie bijvallen in de lofzang op de nederige verzamel-CD. Want hoewel eigenlijk niet meer van deze tijd, verdient hij het wel eens om in het zonnetje gezet te worden.

Ik heb er zelf ook een heleboel. De allerbeste kocht ik destijds bij verschijnen voor relatief veel geld, maar de laatste jaren pak ik er steeds meer voor een habbekrats mee op rommelmarkten en in kringloopwinkels. Juist die prijzen maken aanschaf van zo'n kleinood des te aantrekkelijker.

Een goede verzamel-CD is zijn gewicht in goud waard (ook al is dat soortelijk gewicht niet veel ). Neem nou deze, om maar even on-topic te blijven. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om een regulier album van bijvoorbeeld Raffaella Carra, Amanda Lear, Billy Swan of Eruption aan te schaffen. Maar die afzonderlijke singles hebben over het algemeen wel kwaliteiten: ze komen snel to-the point en zijn hitgevoelig. En juist de hits (en tips) uit de jaren zestig en zeventig (en in iets mindere mate de jaren tachtig) hebben dan nog de eigenschap dat ze vaak vanuit vakmatig oogpunt toch wel muzikale kwaliteit bieden. Al was het maar omdat ze veelal zijn ingespeeld door een echte band, door studiomuzikanten of in elk geval met gebruikmaking van 'echte' instrumenten.

Natuurlijk speelt ook nostalgie hierbij een grote rol, waardoor je ook de mindere nummers beter gaat waarderen. Omdat je ze hoe dan ook goed kent, of omdat ze je terugvoeren naar een tijd waarin je nog onbevangener van muziek en van het leven kon genieten.

Een goed samengestelde verzamelaar is vergelijkbaar met een goede playlist op Spotify of YouTube. Met dit verschil dat de geluidskwaliteit meestal beter is, in elk geval beter dan op YouTube, waar ik zelf nooit voor langere tijd naar zou luisteren (maar veel anderen doen dat wel, heb ik begrepen). Bovendien zijn ze meestal dusdanig gemasterd dat ze geluidstechnisch een beetje op elkaar aansluiten, zodat je een eenduidige sfeer krijgt. En als de verpakking er ook nog eens aardig uitziet, is dat een bonus.

Verzamel-CD's heb je helaas in alle soorten en maten. Soms is het rommel van labeltjes die afwijkende uitvoeringen, opnieuw opgenomen nummers, live-versies of weet ik wat bij elkaar geharkt hebben. Maar als het goed gedaan is - en zoiets kun je doorgaans wel aan een club als Sony Music toevertrouwen, ze putten tenslotte uit hun eigen catalogus en in dit geval ook uit die van andere maatschappijen - vormen de originele opnamen één lange trip down memory lane.
En het besef dat ik die nummers in eigendom heb - in tegenstelling tot de muziek op YouTube en Spotify, waar je toch regelmatig 'verkeerde' versies hoort langskomen of titels gewoon komen te vervallen - maakt dat ik er graag nog een paar dubbeltjes of euro's voor neertel. Bovendien herbergen ze soms pareltjes die je sowieso niet op streamingplatforms tegenkomt. Ook dat is een extraatje dat verzamel-CD's kunnen bieden.

Eigenlijk vind ik CD's bij uitstek het medium voor verzameld werk, meer dan LP's. Verzamel-LP's bevatten vaak teveel muziek op een plaatkant (meer dan 20 minuten), wat de geluidskwaliteit niet ten goede komt. En die 75 à 80 minuten van een CD zijn ideaal voor een afwisselend repertoire van 15 tot 20 nummers op een rij (hier zelfs 21 per CD). Je kunt er een aardige bibliotheek (discotheek) van bekende en minder bekende hits mee opbouwen, die bovendien niet veel ruimte vergt. Vooropgesteld dat ze de originele versies bevatten en dat ze niet veel kosten.