Billy Woods & Kenny Segal - Hiding Places (2019)

Ik wil heel even stil staan bij de ruimschootse ontwikkeling die de abstracte/experimentele hiphop scene dit decennium heeft doorgemaakt. Abstracte hiphop is ooit ontstaan als tegengeluid vanuit de underground richting conventionele hiphop, waar opscheppen over macht en geld de norm was. Deze vorm van hiphop richt zich meer op sociale constructies en existentiële vraagstukken. Daarnaast wordt er meer geëxperimenteerd met flows en metaforen. Een stroming waar artiesten zoals Madvillain en cLOUDDEAD lang de frontrunner van waren en in retrospect hun tijd al ver vooruit mee bleken te zijn.

In dit genre is “Hiding Places” van Billy Woods en Kenny Segal het nieuwste aanwinst. Even voorstellen: Kenny Segal is een Amerikaanse hiphop producer met een klassieke muziekopvoeding. Hij heeft veel samengewerkt met een aantal grootheden binnen de hipsterhop scene, zoals Milo, Open Mike Eagle en hiphop duo Armand Hammer. De Amerikaanse rapper Billy Woods is onderdeel van Armand Hammer en wie enigszins bekend is met deze samenwerking van Billy en Elucid, weet dat ze houden van piekfijne productie, keiharde beats en snijdende teksten.

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen: “Hiding Places” is een waanzinnig sterk en meeslepend album. De sfeer die Segal in zijn producties weet op te wekken zijn van ongekend hoog niveau. Het is duister en bombastisch, met subtiele tempowisselingen en interessante twists en turns in de achtergrond instrumentatie. Schreeuwende gitaarsamples worden afgewisseld met luie, maar uit elkaar barstende beats. De flows van Billy zijn onorthodox, enigszins monotoon, maar speelt perfect in op de sfeer van het album. De dwingende manier waarop Billy zijn bars dropt, klappen er keihard bovenop, met een flinke dosis beleving. De thematiek van het album is ook zeer interessant. Op een tot de verbeelding sprekende wijze rapt Billy over het leed en geweld in de wereld, terwijl hij alles observeert vanuit zijn verscheidene schuilplaatsen.

“Checkpoints” is een groots voorbeeld van de lofzang in de vorige alinea. Synths en de distorsie in de bass die een onheilspellende atmosfeer onderstrepen, de ambitieuze en knallende beat en dan vervolgens Billy die er met veel bravoure overheen dondert. “Steak Knives” is ook een nummer die compromisloos zijn verhaal naar voren brengt.
Nummers zoals “A Day in a Week in a Year” en “Bigfakelaugh” tonen het bereik van Woods/Segal en bewijzen dat ze gedurende de loop van het album niet steeds hetzelfde truukje herhalen. Een ingetogen sound, lyrics vol humor, het past allemaal in het met veel kunde en creativiteit gecreëerde muzieklandschap.
Op persoonlijke favoriet en perfecte afsluiter “Red Dust” rapt Billy over een enorme haat die hij voor iemand voelt en de wereld vol geweld waar hij in leeft. Het refrein is een van de meest verslavende van 2019. De slowjam-achtige instrumentals van Kenny op Red Dust zijn ook weer subliem.

Hiding Places wat mij betreft dé hiphop release van 2019, elke luisterbeurt is weer genieten en ik vermoed dat ik dit album in de toekomst nog vaak een draaibeurt zal geven.