Silversun Pickups - Widow's Weeds (2019)

It Doesn’t Matter Why is alvast een uitstekend nummer! Ben benieuwd naar de rest!

Dat geldt ook voor het nummer Freakazoid!

De twee singles zijn weer heerlijk zeg. Freakazoid is echt een topper. Deze band stelt nooit teleur.

Het kwartet Silversun Pickups ontstond in 2002 in Los Angeles, echter onder de toepasselijke naam A Couple of Couples. De toenmalige band bestond toen daadwerkelijk uit twee koppels, die een relatie hadden.

Intussen is Widow’s Weeds hun vijfde studioalbum, opnieuw uitgebracht op hun eigen label. Hun bekendheid vergaarde ze praktisch volledig op eigen kracht. Vooral in eigen land is hun aanhang erg groot, ze verkochten reeds meer dan een miljoen geluidsdragers en werden meer dan 210 miljoen keer gestreamd. Ze hadden in alternatieve lijsten de nodig hits, waaronder Panic Switch.

Voor het nieuwe album ging men in zee met producer en goede vriend Butch Vig (Nirvana, Smashing Pumpkins, Sonic Youth). Hij draagt samen met mixer Billy Bush eraan bij dat de band met Widow’s Weeds een zelfverzekerd, extrovert album hebben afgeleverd, waarop ieder instrument in de mix duidelijk te horen is.

Toch ging tijdens het opnemen niet alles van een leien dakje, de vader van Joe Lester overleed en frontman Brian Aubert had niet te verklaren mentale problemen. Bovendien moest het album in twee blokken opgenomen worden, vanwege de toerverplichtingen van producer Vig met Garbage.

Toch klinkt het album als een bijzonder homogeen geheel. Opvallend is dat na een afwezigheid van een paar albums de strijkers weer zijn teruggekeerd. Door de aanwezigheid van Vig als producer is het niet vreemd dat af en toe de invloed van Smashing Pumpkins doorklinkt.

Vrijgegeven nummers It Doesn't Matter Why en Freakazoid werden terecht al zeer positief ontvangen, de overige liedjes doen er zeker niet voor. Tijdens het componeren luisterde Aubert veel naar filmscores, wat zijn weerslag kreeg in Simpatico. Door hem omschreven als "the closest we'll get to a James Bond song.".

Widow’s Weeds gaat over wedergeboorte en vernieuwing, en heeft een intens indie-rock geluid meegekregen. Of in Aubert’s eigen woorden : "This was the first album where we were open. We were exposed. I see how that can be scary to people, but for us we really thrived on that.". Met Widow’s Weeds gaat men volgens mij niet alleen de trouwe fans aangenaam verrassen, maar zeker ook veel nieuwe zieltjes winnen.

Hoor nog niet meteen een nieuwe, pak 'm beet, Lazy Eye, Panic Switch, Growing Old is Getting Old of een Ragamuffin op deze nieuwe worp, alhoewel Songbirds misschien wel een groeier is die richting op.
Over het algemeen een fris transparant album, maar het laat (nog) niet een onuitwisbare indruk achter. Neon Wound en eerder genoemde Songbirds zijn voorlopig de kartrekkers van deze plaat. Na pas twee draaibeurten onthoud ik me nog wel even van een stem.

Wederom sterke plaat van de Pickups. De plaat luistert lekker weg en ze nemen hun tijd om de songs te laten ontplooien zodat de plaat minder druk klinkt dan hun vorige. En ze blijven meester in verrassende tempowisselingen. Toch wel een blijvertje.

Prima sound, maar die stem moet je wel liggen. Vind ik dus echt jammer!

Weer even wennen aan die hoge stem, maar als dat gelukt is luister je alweer naar prachtige melodieuze rock. Freakazoid is helemaal schitterend. Wat me opvalt bij heel veel SSPU nummers dat als het in de tweede deel van de song wat in dreigt te dutten er vaak een heel fraaie overgang is waardoor het nummer weer een lift krijgt. Genieten weer!

Echt verslaafd nu. De kenmerkende Silversun Pickups drive in het al aangehaalde It Doesn't Matter Why komt tot een hoogtepunt in het middenstuk (2:48), man, kippenvel. Wat een stem.
Andere favoriet is inderdaad Freakazoid, wat een trip, helemaal mijn straatje. Hulde.
Pinkpop 2020 wellicht?

De opener is ook godsallemachtig heerlijk.

Zo! Lekker plaatje hoor. Ik voel niet vaak meer de neiging om hier in te loggen en iets te typen over een album. Deze Silversun mag er zeker zijn. Pas 1 luisterbeurt gehad maar ik zou op het eerste gehoor zeggen dat ze hun beste sinds Carnavas hebben afgeleverd. Lekker tempo en drive door de hele plaat heen. Voelt urgenter dan het meeste van hun vorige werk, dat soms geforceerd probeerde te experimenteren met het authentieke Pickups geluid. Hier lijken ze dat een beetje los te hebben gelaten. Ze zijn lekker zichzelf en dat is heel prettig voor het luisterend oor.

Snap het wel maar dat is misschien ook juist een reden waarom je gaat luisteren. Geeft het wel een unieke sound.

Langzaamaan kruipt dit album onder de huid. Melancholische rock à la Placebo en The Smashing Pumpkins, die ook een vergelijkbare zang hebben. Je moet daarvan houden idd, anders is het niet te luisteren. Manchester Orchestra doet het mij ook aan denken trouwens. Kende Silversun Pickups al wel van oude nummers als Panic Switch en het geniale Lazy Eye, maar daarna ben ik ze een beetje uit het oog verloren. Dit smaakt in ieder geval naar meer, die oude albums ook maar eens gaan checken.

Ik denk dat dit de eerste plaat van Silversun Pickups word waar ik waarschijnlijk meerdere luisterbeurten voor nodig heb. De broeierige sfeer van de voorgaande platen is hier niet te vinden. Sommige songs zijn beetje te glad geproduceerd bijv. (It Doesn't Matter Why). Van Freakazoid en Straw Man (beetje aan de korte kant) word ik wel weer blij van!

Same here. Vind het soms gewoon saai. Nergens verrassend of dwingend. De songs voegen weinig toe aan de SP-catalogus. Ze kunnen beter.

It Doesn't Matter Why kan zich voor mij nu meten met hun beste singles.

Hopelijk volgt er nog een EU tour later dit jaar of komend voorjaar, want het typische Silversun Pickups-geluid komt live volgens mij nog veel intenser over.

Heel wat jaartjes terug stonden ze in het voorprogramma van Placebo in Ahoy. Ik kwam veel te laat aankakken en heb ze toen helemaal gemist. Achteraf pas ontdekt wat een fijne band het is, dus ben erg benieuwd naar hun live performance.

Ben overigens erg verbaasd over hoe slecht deze plaat het doet onder de critics en op RYM.

Deze band voor het eerst bij Jools Holland gezien in z'n show in 2007. Wat een verfrissing was dat toen zeg. Nu merk je dat sommige bands waaronder dus Silversun Pickups hun tijd wel gehad hebben...

Silversun Pickups is zo'n band die ik altijd wel kon waarderen, maar tot nu toe was er niet echt een album dat me helemaal voor ze wist te winnen. Maar ik denk dat ze die nu wel gemaakt hebben. Dit is echt heel goed. Met als voorlopige favoriet Freakazoid.

Ook worp numero vijf van Silverun Pickups is weer een uiterst degelijk rockalbum vol goed uitgewerkte songs. Toch boeit Widow's Weeds wat minder dan hun vorige albums. Compositioneel is het misschien wel weer een tikje interessanter dan Better Nature dat over de gehele linie iets poppier en oppervlakkiger aandeed ('oppervlakkig' voor SSPU-begrippen welteverstaan, echt plat en oninteressant zal hun muziek nooit worden), maar de liedjes beklijven wat minder.

Slappe hap is het nergens. Sterker nog: Eigenlijk is Widow's Weeds behoorlijk stevig en het bevat niet meer ballads dan ik van ze gewend ben. Wel hoor ik hierop meer zeurderige zanglijntjes dan me lief is. Bag of Bones, Simpatico en titeltrack Widow's Weeds zijn de meest sprekende voorbeelden. Dat ik de twee singles niet razend boeiend vind helpt ook niet direct mee, want dat heeft mijn eerste indruk flink beïnvloed.

De traditie van sterke openingstracks schrijven zet Silversun Pickups hier gelukkig voort: Neon Wound is verrukkelijk en combineert hun klassieke alternatieve rocksound met een elektronische touch. Het andere prijsnummer is voor mij Songbirds, het meest vinnige rockanthem van het tiental. Ook Don't Know Yet en Straw Man kunnen mij goedkeuring wegdragen, de rest is op zijn minst solide te noemen.

Al met al kom ik wat gereserveerd over, maar ik ben toch best te spreken over dit album. De heren en dame van Silversun Pickups zijn sterren in het schrijven van boeiende rockcomposities en daar gaan ze dertien jaar na meesterwerk Carnavas nog altijd mee door. Het is allemaal niet zo geniaal en beklijvend als hun beste werk, maar voor een rockliefhebber als ik is het absoluut goed te genieten.

De zoveelste band die ik hier op MusicMeter ontdek en vervolgens blijkt dat de desbetreffende band,Silversun Pickups in dit geval al dik vijftien jaar bezig is en zo'n vijf albums op hun naam hebben staan.
Daar wordt ik soms wel een beetje moedeloos van,er is aan releases gewoon te veel moois en interessants (of zou dat kunnen zijn) om het allemaal bij te houden/beluisteren.
Ook dit vijfde album van de uit Los Angeles afkomstige Silversun Pickups heb ik weer opgepikt uit de rotatielijst en mijn belangstelling werd in eerste instantie gewekt door intro van het uitstekende openingsnummer Neon Wound waar ik zowel Der Mussolini van D.A.F als Going up van Echo & the Bunnymen voorbij hoorde komen.Vervolgens wisten de Silversun Pickups mijn interesse ook vast te houden met een sterk tweede nummer.
Ik las ergens dat de band in hun begintijd nogal eens met de Smashing pumpkins werden vergeleken en daar kan ik me wel iets bij voorstellen maar op Widow's Weeds valt dat denk ik wel erg mee.
Het niveau van het album gaat na de eerste drie songs wel wat omlaag,wat slappe nummers waarbij de zang van Brian Aubert (sowieso al een punt van discussie,had ik begrepen) ook iets begint te irriteren.
Gelukkig pikt de band aan het slot de draad weer op met het sterke Songbirds en We Are Chameleons.
Dat alles concluderend maakt van Widow's Weeds een goed maar geen super album en mij nieuwsgierig naar hun eerder werk.

Na drie briljante platen vond ik nummer 4 uitermate matig. Beetje flauw om nummer 5 dan zo lang links te laten liggen, en naar nu blijkt ook onterecht! Het klinkt allemaal weer als een klok en vooral met het openingstrio hebben ze mij absoluut weer aan boord!!! Jammer dat de plaat daarna wat inkakt, maar alleen al It Doesn't Matter Why (met de zeer geinige lyrieken) rechtvaardigt een fysieke aanschaf. Bliej dat ze d'r weer bunt!

Weer heel blij met een nieuw album. Mij maakt het niet uit dat het geen 180 graden anders is. Het herkenbare geluid van deze ondergewaardeerde band is simpelweg goed. Dit album vind ik overigens wel beter dan het vorige.

Plaat begint ijzersterk met 2 favorieten achter elkaar. Kakt halverwege wat in om weer erg sterk te eindigen met We Are Chameleons . Twijfel tussen 4 - 4,5.
De tijd zal het leren.

Zo jammer dat ze, voor zover ik weet, nog maar 1 x in ons land optraden. Live geweldig !

Helemaal mee eens! Ondanks dat ze iedere plaat een klein beetje minder worden (ook deze Widow's Weeds vind ik weer wat minder inspirerend dan Carnavas of Swoon) vind ik ze nog steeds razend boeiend. Ze touren sowieso heel weinig buiten de VS, dus als ze weer een keer in Nederland komen ga ik er echt werk van maken om ze te kunnen zien.

Als iemand daar iets over leest, mag daar dan hier een berichtje over?