Silversun Pickups - Widow's Weeds (2019)

Het kwartet Silversun Pickups ontstond in 2002 in Los Angeles, echter onder de toepasselijke naam A Couple of Couples. De toenmalige band bestond toen daadwerkelijk uit twee koppels, die een relatie hadden.

Intussen is Widow’s Weeds hun vijfde studioalbum, opnieuw uitgebracht op hun eigen label. Hun bekendheid vergaarde ze praktisch volledig op eigen kracht. Vooral in eigen land is hun aanhang erg groot, ze verkochten reeds meer dan een miljoen geluidsdragers en werden meer dan 210 miljoen keer gestreamd. Ze hadden in alternatieve lijsten de nodig hits, waaronder Panic Switch.

Voor het nieuwe album ging men in zee met producer en goede vriend Butch Vig (Nirvana, Smashing Pumpkins, Sonic Youth). Hij draagt samen met mixer Billy Bush eraan bij dat de band met Widow’s Weeds een zelfverzekerd, extrovert album hebben afgeleverd, waarop ieder instrument in de mix duidelijk te horen is.

Toch ging tijdens het opnemen niet alles van een leien dakje, de vader van Joe Lester overleed en frontman Brian Aubert had niet te verklaren mentale problemen. Bovendien moest het album in twee blokken opgenomen worden, vanwege de toerverplichtingen van producer Vig met Garbage.

Toch klinkt het album als een bijzonder homogeen geheel. Opvallend is dat na een afwezigheid van een paar albums de strijkers weer zijn teruggekeerd. Door de aanwezigheid van Vig als producer is het niet vreemd dat af en toe de invloed van Smashing Pumpkins doorklinkt.

Vrijgegeven nummers It Doesn't Matter Why en Freakazoid werden terecht al zeer positief ontvangen, de overige liedjes doen er zeker niet voor. Tijdens het componeren luisterde Aubert veel naar filmscores, wat zijn weerslag kreeg in Simpatico. Door hem omschreven als "the closest we'll get to a James Bond song.".

Widow’s Weeds gaat over wedergeboorte en vernieuwing, en heeft een intens indie-rock geluid meegekregen. Of in Aubert’s eigen woorden : "This was the first album where we were open. We were exposed. I see how that can be scary to people, but for us we really thrived on that.". Met Widow’s Weeds gaat men volgens mij niet alleen de trouwe fans aangenaam verrassen, maar zeker ook veel nieuwe zieltjes winnen.

Weer even wennen aan die hoge stem, maar als dat gelukt is luister je alweer naar prachtige melodieuze rock. Freakazoid is helemaal schitterend. Wat me opvalt bij heel veel SSPU nummers dat als het in de tweede deel van de song wat in dreigt te dutten er vaak een heel fraaie overgang is waardoor het nummer weer een lift krijgt. Genieten weer!

Ook worp numero vijf van Silverun Pickups is weer een uiterst degelijk rockalbum vol goed uitgewerkte songs. Toch boeit Widow's Weeds wat minder dan hun vorige albums. Compositioneel is het misschien wel weer een tikje interessanter dan Better Nature dat over de gehele linie iets poppier en oppervlakkiger aandeed ('oppervlakkig' voor SSPU-begrippen welteverstaan, echt plat en oninteressant zal hun muziek nooit worden), maar de liedjes beklijven wat minder.

Slappe hap is het nergens. Sterker nog: Eigenlijk is Widow's Weeds behoorlijk stevig en het bevat niet meer ballads dan ik van ze gewend ben. Wel hoor ik hierop meer zeurderige zanglijntjes dan me lief is. Bag of Bones, Simpatico en titeltrack Widow's Weeds zijn de meest sprekende voorbeelden. Dat ik de twee singles niet razend boeiend vind helpt ook niet direct mee, want dat heeft mijn eerste indruk flink beïnvloed.

De traditie van sterke openingstracks schrijven zet Silversun Pickups hier gelukkig voort: Neon Wound is verrukkelijk en combineert hun klassieke alternatieve rocksound met een elektronische touch. Het andere prijsnummer is voor mij Songbirds, het meest vinnige rockanthem van het tiental. Ook Don't Know Yet en Straw Man kunnen mij goedkeuring wegdragen, de rest is op zijn minst solide te noemen.

Al met al kom ik wat gereserveerd over, maar ik ben toch best te spreken over dit album. De heren en dame van Silversun Pickups zijn sterren in het schrijven van boeiende rockcomposities en daar gaan ze dertien jaar na meesterwerk Carnavas nog altijd mee door. Het is allemaal niet zo geniaal en beklijvend als hun beste werk, maar voor een rockliefhebber als ik is het absoluut goed te genieten.

De zoveelste band die ik hier op MusicMeter ontdek en vervolgens blijkt dat de desbetreffende band,Silversun Pickups in dit geval al dik vijftien jaar bezig is en zo'n vijf albums op hun naam hebben staan.
Daar wordt ik soms wel een beetje moedeloos van,er is aan releases gewoon te veel moois en interessants (of zou dat kunnen zijn) om het allemaal bij te houden/beluisteren.
Ook dit vijfde album van de uit Los Angeles afkomstige Silversun Pickups heb ik weer opgepikt uit de rotatielijst en mijn belangstelling werd in eerste instantie gewekt door intro van het uitstekende openingsnummer Neon Wound waar ik zowel Der Mussolini van D.A.F als Going up van Echo & the Bunnymen voorbij hoorde komen.Vervolgens wisten de Silversun Pickups mijn interesse ook vast te houden met een sterk tweede nummer.
Ik las ergens dat de band in hun begintijd nogal eens met de Smashing pumpkins werden vergeleken en daar kan ik me wel iets bij voorstellen maar op Widow's Weeds valt dat denk ik wel erg mee.
Het niveau van het album gaat na de eerste drie songs wel wat omlaag,wat slappe nummers waarbij de zang van Brian Aubert (sowieso al een punt van discussie,had ik begrepen) ook iets begint te irriteren.
Gelukkig pikt de band aan het slot de draad weer op met het sterke Songbirds en We Are Chameleons.
Dat alles concluderend maakt van Widow's Weeds een goed maar geen super album en mij nieuwsgierig naar hun eerder werk.