The Jeff Healey Band - See the Light (1988)

Een sterk blues- album met eigenlijk alleen maar goede nummers.
Ik vind dit zijn beste album hoewel de opvolger van deze zeker ook de moeite waard is .
''Blue Jean Blues'' vind ik echt een waanzinnig goed nummer.
3,5*

Ja Blue Jean Blues is een goed cover.

Van ZZ TOP, maar een prachtig nummer...

Samen met "Hell To Pay" zijn beste album. Sterke bleusrock songs, die met verve door deze blinde guitarist en zijn band worden gespeeld. "Angel eyes" was een grote hit in Amerika, maar deed hier niet zoveel. Het album echter wel. Na een album of 5 verdween Jeff Healey uit het zicht.

Het heeft nooit geklikt tussen vriend Jeff en mij. Prima kunstje hoor, als blinde je gitaar bespelen als een lap-steel-maar-dan-met-je-vingers maar hoor er geen extra waarde uit voort komen. Zijn gecomprimeerde gitaar geluid is bovendien heel erg vemoeiend, zijn stem is niet boven mate en z'n ritmesektie speelt veels te beschaafd voor het soort muziek wat ze neer willen zetten. How, ik heb gesproken !

Ik ben het met Droombolus eens dat de ritmesectie inderdaad wel wat minder beschaafd had mogen zijn. Verder vind ik Healey's zang veel te soft en te 'mooi' voor blues, maar Jeff Healey is een fantastische gitarist en dat is hier ook absoluut te horen. Het gitaarspel is schitterend en maakt de rest eigenlijk helemaal goed.

Was, vrees ik. Hij overleed vorig jaar ........

Owja typfoutje Kanker in z'n benen ofzo toch? Vreselijk, eerst al blind daardoor...

Ow, wist niet dat deze beste man, vorig jaar overleden is. Nou dan draai ik dit album i.i.g als een hommage aan hem.
Het doet inderdaad braaf aan, maar destijds vond ik dit samen met Still got the blues, heel aangenaam om te luisteren, waar Gary Moore in zijn geheel wat minder netjes aandeed.
Hij had ook een klein rolletje in Road House die "klassieker" met Patrick Swayze, destijds met mijn toenmalige vriendinnetje in de bioscoop gezien...pfff..
Mooie cover van John Hiatt's Angel eyes...hoewel ik die ruwere stem van Hiatt prefereer.
Verder goed gitaarspel, waar hij van zijn ritmesectie dan ook de ruimte voor krijgt.

Veel gitaarlicks die Healey speelt zijn voor een gewone gitarist nauwelijks te doen, omdat hij met zijn gitaar vlak op schoot speelde. Daardoor kon hij, naast vier vingers, ook zijn duim gebruiken om noten en akkoorden op de hals te spelen. Dat maakte combinaties en afstandsoverbrugging mogelijk die voor een gewoon gitarist niet haalbaar zijn.

dat lijkt me overdreven

je maakt mij niet wijs dat een gewone gitarist niet hetzelfde kan spelen als ene blinde met de gitaar op zijn schoot

dat healy daarmee een uniek geluid wist te produceren is een ander verhaal, mede het gevolg van zijn afwijkende techniek

Dat is het natuurlijk ook...


Nee dat zal best niet.


Prima noemen we het een uniek geluid.

Blijft een lekkere en onpretentieuze plaat. Zijn stem is niet echt bijzonder te noemen, en de drummer is af en toe nogal een houthakker, maar het gitaarspel is heerlijk, de keuze van nummers is goed tot zeer goed, en als geheel ademt het album een frisheid en een zin om eens een lekker knallende plaat te maken die mij nog altijd aanspreken.

Vooral de wat stevigere nummers zijn goed, zeker qua gitaarspel. Nummers als Confidence Man en vooral See The Light steken er behoorlijk boven uit. Daar staan weer wat mindere nummers tegenover. Zo vind ik Angel Eyes een stuk minder leuk, maar dat is natuurlijk weer heel persoonlijk!

Het is allemaal net te glad voor een echt lekkere blues plaat. Ik vind dat veel blueszangers geen emotie in hun stem hebben. Hierdoor wordt het allemaal wat clichématig. De nummers waar Jeff het mist zingt zijn daardoor ook het lekkerst. Zeker See the light!

Jeff Healey, de man die zijn elektrische gitaar bespeelde alsof het een lap steel was. Door zijn blindheid leerde hij zichzelf op die manier gitaar spelen. Volstrekt uniek als je het mij vraagt. Zijn geluid was daarmee niet direct uniek, maar wel herkenbaar. ”See the Light” is een stevig bluesalbum met een rocksausje. Healey gaat geregeld flink tekeer op zijn gitaar, al moet ik wel zeggen dat de ballads aan de brave kant zijn, maar desalniettemin zeer genietbaar. Het instrumentale ”Nice Problem to Have” laat goed horen hoe bluesy Jeff Healey kan klinken gebruikmakend van zijn unieke techniek. Ook de bewerking van ZZ Top’s ”Blue Jean Blues” is er eentje om van te smullen. Maar het prijsnummer blijft wat mij betreft de titeltrack. Heerlijke wah-wah effecten op zijn gitaar maakt het een heerlijk stuwend bluesrocknummer. ”See the Light” is niet nieuw, het is een aanvulling binnen het bluesrock genre, maar het is wel een album dat ontzettend lekker klinkt en dat is voor mij voldoende. Healey is helaas niet meer onder ons, maar ”See the Light” is wat mij betreft wel een hoogtepunt uit zijn oeuvre en een mooie nagedachtenis aan een gitarist met een unieke techniek. R.I.P.

Sinds lange tijd weer eens op m'n draaitafel gelegd. Ik ben nooit een uitgesproken van Jeff Healey geweest maar het verhaal rondom de man (blind en zijn bijzondere techniek) geven zijn muziek toch wel een bijzonder plekje in de bluesrock geschiedenis. See THE Light is in mijn oren een redelijk commercieel album wat echter wel ruimschoots de talenten van Jeff aan bod laat komen. Soms scheurend en soms hartverscheurend. Gericht op een groot publiek maakt het naar mijn smaak iets te 'braaf' maar wel goed verteerbaar.

See The Light is eigenlijk een soort van soundtrack voor de knokfilm Road House. Een alleraardigste bluesrockplaat met de nodige poppy tonen. Healy's interpretatie van ZZ Tops Blue Jean Girl mag er zonder meer zijn. Verder wordt er lekker op los gepingeld door de blinde gitarist. De zang is wat ondermaats, maar de arrangementen vragen niet echt om stembanden van elastiek. Iets meer ruwheid was overigens welkom geweest.

Je moet hem niet te vaak horen want wegens gebrek aan avontuur gaat de plaat snel vervelen. Op één of andere manier lijd ik deze beter dan Still Got The Blues van Gary Moore. Misschien de leuke herinneringen die ik eraan heb.

Blue Jean Blues. De titel Blue Jean Girl klinkt meer als iets voor Frankie Avalon .........

Blue Jean Blues, My Little Girl... was een beetje confuus denk ik.

Blue Jean = Bowie uit het jaar vóór dit album!

Geen verkeerde plaat . Inderdaad een soort veredelde soundtrack bij Road House .Het is wat mak allemaal maar de manier van spelen maakt een hoop goed. Lekker album , geen hoogvlieger 3 sterren

Alleraardigst album...destijds grijs gedraaid. Doet me nu ietsje minder. Maar dikke voldoende hoor.

Confidence man, Blue Jean Blues, Angel Eyes, See the Light...toch niet het minste.

Fijn bluesrock album.

Het blijft nog steeds een goed album en een fantastische artiest.
Ooit in 2003 nog naar Healey's in Toronto geweest en in de pauze van een jam sessie nog met hem een biertje gedronken aan de bar. Hij vertelde nog dat hij regelmatig in Nederland was geweest. Was een leuke avond. Zonde dat hij er niet meer is.