The Call - Reconciled (1986)

Na diverse cds van The Call, nog wel te vinden deels was ik meer dan happy dat MoV met Collected kwam, op zelfs oranje vinyl. Die staat dus hier. Maar juist vandaag deze Reconciled 2e hands vinyl in werkelijk prima staat gevonden. En gekocht. Eenmaal thuis meteen op en back in time. Dijk van een plaat van een band van een basdist van een zanger. Everywhere I go, met Jim SM Kerr knalt er al lekker in maar dan komt het nog steeds magische I still believe. Wat een prijsnummer nog steeds. En die bas, wow ja. Wereldnummer toen, nu, 4 ever. En dat alles van een band die veel te weinig erkenning kreeg, zeker ook in commercieel oogpunt. Michael Been helaas veel te vroeg van ons heen gegaan, fenomenale bassist en zanger. Sadly missed jazeker. Maar los van genoemde nummers is dit een zeer consistent album geworden op akelig hoog niveau ja. Hun beste voor mij, al blijft die keuze of course persoonlijk jazeker.

Ook ik leerde The Call kennen bij de VARA, dat I Still Believe (Great Design) frequent draaide op hun dinsdagen op Hilversum 3. De band werd gepositioneerd als een Amerikaans antwoord op Ieren, Welshmen, Schotten en Engelsen als U2, The Alarm, Big Country en Silent Running. Verschil waren de toetsen, zo leerde ik toen ik Reconciled uit de fonotheek had gevist. Jim Goodwin speelt sferische partijen, wat in combinatie met de gitaar van Tom Ferrier een heerlijk geheel smeedt. De plaat heeft bovendien een prachtige hoes, zeker op elpeeformaat.

Dankzij Plaatboef Rotterdam staat ie nu hier. Opvallend is dat de nummers die destijds op cassette belandden, nog altijd mijn favorieten zijn. Bijzonder toch, hoe opgenomen liedjes in mijn geheugen staan gegrift, lang nadat die cassettes zijn weggegooid.
Op de A-kant zijn dat behalve de single: Everywhere I Go en The Morning. Op de B-kant Oklahoma, With or Without Reason, het magnifieke Sanctuary en het eveneens prachtige Even Now.
Chameleon Day beklaagde zich in 2011 over de simplistische drumpatronen; eenvoudig zijn ze zeker, ik vind ze juist bij deze new wave passen. Het stoort me dus zeker niet, ook al doet Scott Musick vooral met zijn basdrum erg weinig.

Wat verder opvalt zijn de teksten waarin hoop, angst en geborgenheid om voorrang streven, passend bij de passievolle stem van frontman Michael Been. Die in Sanctuary bijvoorbeeld: hier wordt een donkere toekomst beschreven maar uiteindelijk stemt het verhaal hoopvol.
Dat Jim Kerr en Peter Gabriel bescheiden gastrollen vervullen, was indertijd goed voor de publiciteit. Dat hielp kennelijk, want Reconciled bleek alweer hun vierde album en voor het eerst maakte Nederland (Europa?) kennis met de groep.
I Still Believe (met passend-fraaie singlehoes) vind ik van de hoogtepunten eigenlijk nog de minste, maar het is de enige die je nog weleens op (Nederlandse) radio hoort. In maart - april 1986 drie weken #2 in de Verrukkelijke 15, van de eerste plek afgehouden door Talk Talk met Living in Another World en Cliff Richard & The Young Ones met Living Doll.

De rest van mijn favorietjes op Reconciled is sneller dan de Verrukkelijke 15-hitsingle en al dat uptempo werk is dus bijzonder aangenaam aan dit album, mede dankzij de repetitieve drumpartijen. Nu eens zien of ik opvolger Into the Woods nog eens tegenkom in een platenbak: die vond ik nóg beter.