Tangerine Dream - In Search of Hades (2019)

Tangerine Dream-fans hebben dit jaar echt wat om naar uit te kijken. Onlangs verscheen de derde volume in de The Official Bootleg Series-reeks en half juni komt dan deze waanzinnige boxset uit waar niemand minder dan Steven Wilson (zelf groot fan van Tangerine Dream) voor wat betreft de nieuwe stereo- en 5.1-mixes verantwoordelijk is :

Tangerine Dream 'In Search of Hades' box set announced with new SW remixes - Steven Wilson - stevenwilsonhq.com

Vanzelfsprekend kan ik niet wachten totdat mijn exemplaar zijn weg naar de deurmat gevonden heeft. Ik ben zéér benieuwd.

Je bent echt een trouwe T.D.fan CorvisChristi.Ik mag dat wel.Vandaag stuitte ik toevallig op deze nette box via de Britse Uncut Magazine reviews sectie.Daarna direct research gedaan natuurlijk.Ik sta nog te twijfelen om tot aankoop over te gaan.Moet geloof ik via de import kanalen worden besteld.

Een fan mag je me zeker noemen, The Eggman . Ik moest deze dus hoe dan ook hebben, zeker ook vanwege al het unieke materiaal wat erop terug te vinden valt.

Mocht je deze alsnog willen bestellen, wees er dan snel bij, want van wat ik ervan begrepen heb, is het een gelimiteerde uitgave.

Bestellen in Nederland is nog mogelijk via kroese-online.nl: Tangerine Dream | In Search Of Hades (limited 16cd + 2bluray Boxset) | Kroese Online - kroese-online.nl

Via de website van Groove is de boxset ook nog voorradig.

Ik ben nog van plan om uiteindelijk een uitgebreide review te plaatsen, maar dat laat nog even op zich wachten totdat ik deze indrukwekkende release op me in heb weten te werken. Maar het is een aanrader van de bovenste plank.

Dag CorvisChristy, Ik was er al bang voor. Ook die Heaven and Earth King Crimson box set is een limited edition. Zie je zo vaak tegenwoordig. Geval wie het eerst komt... Maar zag dat die Tangerine D aardig aan de prijs was en ik heb nog zo'n premonition dat de belastingdienst een evt voorschot gaat terug claimen dusss... Aah moeilijk dit. Troost, heb natuurlijk alle reguliere albums hier op het zwarte goud. Maar goed die extras heh. Moet het nog laten inwerken. Kijk intussen uit na jouw bevindingen over deze lijvige uitgave waneer de tijd rijp is. Dank voor de respons.

Ik ken dat...prijzige lokkertjes, maar dan ook nog eens de moeite waard. Frustrerend zo nu en dan. Ik ken dat. Maar uiteraard moet je je niets verplicht voelen . Mijn review volgt in ieder geval zeker nog.

Kan ik me in ieder geval nog op jouw review verheugen.Heb inmiddels post van mijn vrienden van de belastingdienst gehad en ik wordt nou niet echt gematst.Probeer deze box onderwijl beetje uit mijn gedachten te verdringen.Misschien kom ik deze ooit nog een keertje tweedehands tegen.Zucht...

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Tangerine Dream - In Search Of Hades: The Virgin Recordings, 1973-1979 - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Tangerine Dream - In Search Of Hades: The Virgin Recordings, 1973-1979
Lijvige box-set van de Duitse elektronica pioniers Tangerine Dream blijkt een schatkist vol moois die de popmuziek tot op de dag van vandaag beïnvloedt

Tangerine Dream heeft een stapel platen om bang van te worden op haar naam staan en timmert nog steeds aan de weg. Een van de eerste creatieve pieken van de band ligt tussen 1973 en 1979 toen Tangerine Dream was ingelijfd door het Virgin label. Het is een periode die is verzameld op de fraaie box-set In Search Of Hades. Het is een box-set die goed laat horen hoe Tangerine Dream in de jaren 70 pionierde met elektronische muziek, maar de band opereerde in meerdere genres en was in ieder genre zijn tijd- en soortgenoten ver voor. De Duitse band stond in haar Virgin jaren garant voor fascinerende muziek waarin je steeds weer nieuwe dingen hoort. Het kost wat, maar dan heb je ook wat.

De Duitse band Tangerine Dream debuteerde in 1970 en heeft sindsdien een bijna onwaarschijnlijke stapel albums afgeleverd. Het zijn albums die in de meeste platenkasten ontbreken, maar het zijn ook albums die tot op de dag van vandaag heel veel invloed hebben. Het is invloed die genres overstijgt. Tangerine Dream veranderde voorgoed de elektronische popmuziek, maar had ook invloed op de ontwikkeling van genres als Krautrock en symfonische rock, veranderde het landschap van de filmmuziek en stond ook nog eens aan de basis van genres als ambient, new age en techno. De band is minstens net zo invloedrijk als landgenoten Kraftwerk, maar helaas een stuk minder bekend.

Onlangs verscheen de verzamelaar In Search Of Hades, ondertitel: The Virgin Recordings, 1973-1979. Het is een lijvige box-set met maar liefst 16 cd’s en 2 Blu-Rays en in totaal 16 uur muziek. Dat is als kennismaking te veel van het goede, maar iedereen die wat dieper in de muziek van Tangerine Dream wil duiken krijgt met In Search Of Hades een ware schatkist in handen.

De Duitse band debuteerde zoals gezegd in 1970, maar bereikte met het in 1975 verschenen Phaedra haar eerste creatieve piek. In Search Of Hades opent met Phaedra en het is nog altijd een indrukwekkend album. Het is alleen maar indrukwekkender wanneer je je bedenkt dat voor de atmosferische elektronische klanken, die nu uit ieder standaard keyboard komen, destijds een hele batterij aan elektronica nodig was. Tangerine Dream behoorde tot de pioniers van de elektronische popmuziek en experimenteerde als een van de eerste bands met het destijds gloednieuwe speelgoed.

Phaedra laat goed horen hoe belangrijk het album was voor de ontwikkeling van de elektronische popmuziek, maar het is ook een filmisch album dat de blauwdruk vormde voor heel veel later gemaakte film scores. De muziek die Tangerine Dream op In Search Of Hades maakt is muziek die zijn geheimen maar langzaam prijsgeeft. Elektronische nevelwolken trekken uiterst langzaam voorbij en hebben vaak een repeterend karakter, hier en daar verrijkt met natuurgeluiden. Het is muziek die je meesleurt naar surrealistische landschappen, maar het is ook muziek die je nieuwsgierig maakt naar iedere noot die nog komt. De songs van Tangerine Dream lijken vaak een kop en een staart te missen, maar steken ondertussen razendknap in elkaar.

In Search Of Hades bevat geremasterde versies van alle albums die Tangerine Dream maakte in haar Virgin jaren, dat de band tekende op advies van fan van het eerste uur John Peel. Hieronder klassiekers als Phaedra, Rubycon, Ricochet, Stratosfear, ‘Encore en Force Majeure. Het was oorspronkelijk de bedoeling dat Steven Wilson de albums opnieuw zou mixen, maar dit bleek uiteindelijk alleen mogelijk voor Ricochet en een aantal tracks van Phaedra. Niet iedereen is liefhebber van de remixen van Steven Wilson, maar na fraai werk voor King Crimson en Yes, brengt de Britse muzikant ook een deel van de muziek van Tangerine Dream op fraaie wijze tot leven.

In Search Of Hades bevat niet alleen de originele albums uit de periode 1973-1979, maar ook een schat aan bonusmateriaal en live-materiaal. Het is veel, heel veel en misschien zelfs wel te veel, maar wat zit er veel moois en bijzonders tussen. Tangerine Dream stond aan de basis van de elektronische popmuziek, maar het greep net zo makkelijk naar meer organische klanken en een door gitaren gedomineerd geluid. De Duitse band klinkt dan net wat conventioneler, maar het blijft muziek die alle kanten op schiet en je op het puntje van de stoel houdt.

Ik doe met enige regelmaat een greep uit de schatkist die In Search Of Hades is en blijf nieuwe dingen horen in de fascinerende muziek van de Duitse band, die een prachtige verzamelaar als In Search Of Hades verdient. En dan te bedenken dat het een verzamelaar is die slechts een klein deel van de vele decennia die de band inmiddels bestaat. De band is overigens nog steeds actief. Helaas zonder voorman Edgar Froese, die in 2015 overleed. Erwin Zijleman

Mooie review erwinz. Echt inhoudelijk lees ik weinig over de muziek zelf, behalve dat je Phaedra wat extra benadrukt en omschrijft wat het in het algemeen voor soort muziek is. Geeft niet, want jou review zou zowel kenners als nieuwelingen alsnog kunnen overtuigen om deze boxset zonder meer een kans te geven. Want het is het het meer dan waard. Alleen de vormgeving al verdient de maximale score.

Even een aantal correcties: Phaedra verscheen in 1974. Tevens bevat deze boxset niet alle albums uitgebracht op Virgin. De periode 1980-1983 ontbreekt. Zeg maar de albums Tangram t/m Hyperborea.

Pas ik nog aan op de BLOG. Thanks

Mooie recensie, maar opvallend genoeg ga je volledig voorbij aan het boek dat in de box zit - en dat overigens door een Nederlandse journalist is geschreven.

Scherp opgemerkt wowter. Want dat boek is inderdaad ook een fantastische toevoeging aan de al waanzinnig gave boxset. Maar maak je geen zorgen. Ik weet welke journalist deze geschreven heeft . Waarvoor complimenten.

Diezelfde journalist heeft ook interessante liner notes geschreven voor de drie tot nu toe uitgebrachte delen van de The Official Bootleg Series. Hopelijk mogen we daar in de nabije toekomst ook meer delen van verwachten. Maar gezien de indrukwekkende hoeveelheid aan live archief-materiaal, moet dat niet zo'n probleem zijn denk ik...

Vooralsnog is het nog steeds genieten van al dat fraais wat In Search of Hades bevat. Zonder twijfel de gaafste boxset die op muziekgebied dit jaar is uitgebracht. Althans, vind ik.

In het boek las ik een feitje dat mij in elk geval niet bekend was: Het album "Encore" is maar voor een deel live opgenomen. Alleen Monolight is opgenomen tijdens de tour zelf. De rest is bij elkaar geraapt vanuit soundchecks en oefensessies van voor de US-tour. Ook is er een deel van de Oedipus tapes gebruikt. Eigenlijk hetzelfde als met Ricochet is gedaan.

Zo'n box mogen ze ook wel van Klaus Schulze maken uit de Virgin tijd.

Hoe vat je één van de mooiste box-sets die tot nu toe is uitgebracht van Tangerine Dream samen in een functionele review? Daar heb ik de afgelopen periode eens goed over nagedacht. En ik kwam tot de conclusie dat het samenvatten van In Search of Hades - The Virgin Recordings 1973 - 1979, bestaande uit maar liefst 16 CD's, 2 Blu Ray's en een prachtig boekwerk vol met inhoudelijke en functionele liner-notes en foto's, best een opgave is. Maar wel eentje waar ik me aan wil wagen.
Daarom heb ik besloten om de meest invloedrijke periode van Tangerine Dream die zo prachtig gebundeld is op deze uitgave, per CD en per Blu Ray samen te vatten. Wat inhoud, dat nu en de komende periode er een bericht bij deze box-set komt te staan bij iedere CD en Blu Ray.

En deze review die dus in totaal uit 18 berichten zal bestaan, trapt af met CD 1 van deze box-set.
Als opmerking plaats ik er wel bij dat ik niet al te uitvoerig op de muziek zelf in wil gaan, tenzij het gaat om muziek wat exclusief op dit album voor het eerst terug te horen valt. Betreffende de reguliere albums verwijs ik voor de muzikale inhoud naar de pagina's hier op MusicMeter.

CD 1: Phaedra (uitgebracht op Virgin Records in 1974)

Phaedra is het album waarmee het voor Tangerine Dream pas écht begon. Een absoluut invloedrijk album die bijna letterlijk als figuurlijk met een hoop bloed, zweet en tranen tot stand is gekomen.
Nog redelijk onwennig met alle apparatuur die ze voorhanden hadden, leek het wel alsof de waan van de dag, iedere keer als deze weer begon, de overhand had, als de heren in de Manor-studio aan materiaal werkten voor Phaedra. Maar naarmate de tijd vorderde, wisten ze magische klanken vast te leggen die uiteindelijk tot het album zou leiden, waarmee Tangerine Dream definitief zou doorbreken.

Invloedrijk, gedurft, experimenteel en mysterieus zijn slechts vier woorden die in mij opkomen als ik naar Phaedra luister. En nu vertegenwoordigt als het eerste album op In Search of Hades, klinkt het album beter dan ooit. Als mooi extraatje is Phaedra speciaal voor deze release uitgerust met 2 remixes door Steven Wilson. Eén betreft het titelnummer en de ander betreft afsluiter "Sequent C'". De remixes klinken t.o.v. de originele versies wat voller en meer helder. En vooral tijdens het titelnummer, valt op dat sommige overgangen wat natuurlijker in elkaar over lijken te gaan. Tegelijkertijd lijken sommige klanken iets meer op de voorgrond te klinken dan anderen. En ik bemerk dat een aantal bevreemdende bijgeluiden bijna weggefilterd of gedempt lijken te zijn.
In ieder geval klinken de remixes als een functionele toevoeging op de originele versies en houden het materiaal in ere. Steven Wilson is dan ook de uitgelezen man om dit materiaal onder handen te nemen, aangezien hij als serieus muzikant en liefhebber, naast ook nog eens fan te zijn van Tangerine Dream, weet wat hij hiermee aanmoet.
Qua muziek is over dit album al alles gezegd en geschreven en voor verdere inzichten omtrent Phaedra verwijs ik graag naar Tangerine Dream - Phaedra (1974).

Phaedra blijft een onbetwist en invloedrijk meesterwerk, wat je er ook van mag vinden. Dit album blijft dan ook tot op de dag van vandaag eentje die ik de maximale score toeken.

In het volgende bericht zal ik dus wel meer stilstaan bij de muziek zelf, aangezien CD 2 uit exclusief, niet eerder uitgebracht werk bestaat. CD 2 bevat namelijk, overigens samen met CD 3 out-takes van Phaedra, opgenomen in November 1973.

Phaedra - 5

CD 2: Phaedra Out-Takes Volume One - November 1973

In November 1973 hebben Edgar Froese, Christopher Franke en Peter Baumann de grondbeginselen vastgelegd wat uiteindelijk zou resulteren in het veelbesproken en meest invloedrijke album van Tangerine Dream: Phaedra.
Uren en uren aan muzikaal materiaal zijn aan Phaedra voorafgegaan en van al dit materiaal is ook heel veel opgenomen. Een belangrijk deel van deze muzikale schetsen oftewel de out-takes zijn nu voor het eerst uitgebracht op de geweldige box-set In Search of Hades.
Het is zeer interessant om te horen wat de heren van Tangerine Dream allemaal hebben vastgelegd en het is een uniek feit en überhaupt erg bijzonder te noemen, dat in overigens zeer goede kwaliteit de zeldzame out-takes nu voor het eerst gehoord kunnen worden op deze schitterende release.

Deze eerste volume met de out-takes van Phaedra trapt af met "2nd Day". Een twintig minuten durende vroege versie van Phaedra. Wat te horen is aan eigenlijk alles wat het nummer zo kenmerkt: de diverse ideeën die uiteindelijk zouden resulteren tot de definitieve versie van het titelnummer, zitten in wezen allemaal verborgen in deze compositie waarin er overduidelijk nog naar opbouw en structuur wordt gezocht. Zo is in het begin al overduidelijk een sectie te horen die uiteindelijk voor het eindstuk van Phaedra gebruikt zou worden. De diverse sequencer-secties die in de tweede helft van "2nd Day" de kop op steken, vormen duidelijk de ideeën die zouden resulteren tot waarmee het nummer officieel begint.
En dat maakt deze schetsmatige versie van "Phaedra" tot een unieke luister-sessie. Eentje die een band laat horen, op zoek naar de juiste structuur; de juiste aanpak die tot een unieke compositie zou leiden.
"2nd Day" is vanzelfsprekend niet perfect. De experimenten, het zoekende en dwalende karakter laat duidelijk een band horen die de ideeën die ze hebben omzetten in een soort jam-sessie. Maar het klinkt interessant en dat is het dus dan ook.

"Flute Organ Piece" is eigenlijk een heel mooie, sfeervolle ambient-achtige compositie die uiteindelijk zou leiden tot "Sequent C'" en een deel van "Movements of a Visionary". Vooral het begin doet direct verwijzen naar "Sequent C" voordat, naarmate het nummer vordert, één en ander een eigen leven begint te leiden. Alleen wanneer de orgel zijn intrede doet, is te horen dat er schetsmatig al naar ideeën worden gezocht voor "Movements of a Visionary". Wederom een bijzonder stuk muziek die al redelijk als een compositie klinkt, die af is.

"Phaedra Out-Take Version 2A" is qua muzikale ideeën de meest opvallende track op de tweede cd, aangezien er stukken te horen zijn, die het album helemaal niet gehaald hebben. Wat het meest opvalt, is de piano die te horen valt aan het begin en einde van het nummer. Het plechtige en majesteus klinkende pianospel (compleet met een overduidelijk te horen valse noot tijdens het intro), heeft muzikaal niets te maken met wat uiteindelijk op Phaedra te horen is. Waarom er uiteindelijk niet voor gekozen is, om iets van de piano-partijen terug te laten komen op het album, zal waarschijnlijk altijd een raadsel blijven.
Iets van de piano-sectie lijkt ergens in de verte wel wat op dat van het intro te horen op "Ricochet Part II" van het Ricochet-album, dus het zou zomaar kunnen dat Tangerine Dream een bepaald idee eerst bestemd voor Phaedra in een later stadium pas zou gaan gebruiken voor in dit geval misschien wel Ricochet.
Feit blijft dat het bijzonder klinkt.
De rest van het nummer klinkt als een mix tussen "Phaedra" en ideeën die uiteindelijk de tweede track van het album zouden vormen, teweten "Mysterious Semblance at the Strand of Nightmares".
Wat ik zeker niet onvermeld wil laten, is de opvallende sectie met de effecten en experimenten met galmende, ietwat vervormd klinkende stem-geluiden. Alsof de heren van Tangerine Dream lijken te refereren naar het eerste gedeelte van het nummer "Wahn" van het album Atem. Ook deze sectie zou het uiteindelijke album niet halen, maar klinkt wel interessant.

Conclusie is dat deze tweede CD van In Search of Hades vol met out-takes die het daadwerkelijke Phaedra-album niet gehaald hebben, wél de moeite waard is. Het laat Tangerine Dream in een vroeg en bijzonder stadium horen van wat er op dat moment binnen hun muzikale spectrum mogelijk was. Ook de overgang van hun eerste vier albums, is al behoorlijk revolutionair en zou uiteindelijk dus doorontwikkeld worden op het album Phaedra zelf. Maar om anno 2019 deze unieke muzikale schetsen nu te mogen horen, materiaal wat zo vreselijk lang in het archief heeft gelegen, is gewoonweg te gek.
Alleen al op basis van hoe uniek dit materiaal is, ook al is het natuurlijk niet perfect, verdiend de tweede CD van In Search of Hades gewoon een ruime voldoende en is vanzelfsprekend niet te missen!

Phaedra Out-Takes Volume One - November 1973 - 4

CD 3: Phaedra Out-Takes Volume Two - November 1973

In November 1973 hebben Edgar Froese, Christopher Franke en Peter Baumann de grondbeginselen vastgelegd wat uiteindelijk zou resulteren in het veelbesproken en meest invloedrijke album van Tangerine Dream: Phaedra.
Uren en uren aan muzikaal materiaal zijn aan Phaedra voorafgegaan en van al dit materiaal is ook heel veel opgenomen. Een belangrijk deel van deze muzikale schetsen oftewel de out-takes zijn nu voor het eerst uitgebracht op de geweldige box-set In Search of Hades.
Het is zeer interessant om te horen wat de heren van Tangerine Dream allemaal hebben vastgelegd en het is een uniek feit en überhaupt erg bijzonder te noemen, dat in overigens zeer goede kwaliteit de zeldzame out-takes nu voor het eerst gehoord kunnen worden op deze schitterende release.

Volume twee met de out-takes van Phaedra begint met "Phaedra Out-Take 1", wat een bijna twaalf minuten durende muzikale sfeer-impressie is van wat uiteindelijk zou resulteren in de tweede helft van het titelnummer. Althans, dat is wat ik erin terug hoor.
Wat misschien nog wel meer bijzonder is, is naast het feit dat het op zichzelf al meer dan een mooie try-out is, er stukken in terug te horen zijn die wellicht de grondbeginselen zouden kunnen bevatten van de muziek die uiteindelijk op opvolger Rubycon te horen is. Bepaalde geluiden en tonen lijken daar hoorbaar het bewijs van te zijn.
Tevens lijken er ook op "Phaedra Out-Take 1" passages voorbij te komen die uiteindelijk schetsmatig dienst zouden doen voor het tot stand komen van "Mysterious Semblance at the Strand of Nightmares".
Al met al erg interessant om deze unieke muziek terug te horen die dus, even los van het feit dat het uiteindelijk niet letterlijk op het album zou gaan belanden, toch erg bijzonder, sfeervol en mooi is om naar te luisteren.

"Phaedra Out-Take 2B" is hoorbaar duidelijk een grondbeginsel wat uiteindelijk zou resulteren in het opvallende sequencer-gedeelte die een groot deel van de eerste helft van het titelnummer beslaat. Overduidelijk zijn de heren op zoek naar ideeën, wat resulteert in een lichtelijk chaotische brij van de rollende sequencer in combinatie met zweverige en dwalerige melodie-lijnen. Dit is écht puur een soort jam-sessie; een muzikale schets. Niets meer, niets minder. Maar daarom zeker zo interessant om naar te luisteren.

"2nd Side Piece 1" laat in eerste instantie een sectie horen, die uiteindelijk helemaal niet gebruikt zou worden op het album: een majestueus en tegelijkertijd wat experimenteel klinkend intro op de piano en later gecombineerd met orgel-klanken, vormt de inleiding voor een stuk muziek die uiteindelijk zou resulteren in het slotstuk van Phaedra. Naarmate de muziek vordert, vallen er duidelijk delen in te herkennen die in ieder geval zouden leiden tot de eindsectie van het titelnummer. Maar het begin is zo volkomen anders en qua ideeën totaal verwijderd van wat uiteindelijk op Phaedra te horen valt.
Toch grappig hoe spontane ideeën zich uiteindelijk niet zouden gaan vertalen naar de uiteindelijke conclusie, maar wel van belang zijn geweest tot het vormen van een richting waar de heren op wilden gaan. En zeker als er toch uiteindelijk klanken zijn te horen die dus wél van grote invloed zijn geweest voor de uiteindelijke totstandkoming van het titelnummer. Erg interessant wederom!

"2nd Side Piece 2" klinkt zo mogelijk nog interessanter, doordat het materiaal wat hier te horen valt, nog meer afwijkt van wat uiteindelijk te horen zou zijn op Phaedra. Sterker nog, vooral het begin met de spookachtige klanken en de harde uithalen op de synths, doen eerder denken aan het materiaal vertegenwoordigd op het unieke album Oedipus Tyrannus, die overigens ook inbegrepen zit in deze waanzinnige boxset. Vanzelfsprekend kom ik later nog terug op dat album, want dat is een bijna verloren geraakt juweeltje in de indrukwekkende discografie van Tangerine Dream.
In ieder geval bevat deze sectie dus ook unieke ideeën die blijkbaar dus niet ten grondslag zouden dienen voor Phaedra, maar wel dus een grote invloed zouden zijn (bewust of onbewust) voor het project waar de heren zich daarna op zouden gaan storten. Wel uniek dus, dat het vertegenwoordigd is op deze tweede cd met de out-takes van Phaedra.

"Organ Piece" is een relatief kort stuk waarin er ruimte is gemaakt voor een sfeervolle sectie op orgel en synths en zo te horen heeft dit nummer ook ten grondslag gedient voor het titelnummer maar vermoedelijk ook voor de orgel-sectie te horen op "Movements of a Visionary". Het is in ieder geval een fraai stukje muziek die puur als compositie op zichzelf al staat als een huis. Bizar dat het dus hier 'slechts' om een out-take gaat.

Deze tweede CD vol met out-takes van Phaedra en als derde CD vertegenwoordigd in deze boxset, is ook weer een fraai overzicht en een interessante wijze om kennis te maken met lang verloren gewaande muziek, die blijkbaar al die tijd stof heeft moeten verzamelen op de plank, totdat het dus volkomen terecht, gebruikt zou gaan worden op misschien wel de mooiste boxset die is uitgebracht van Tangerine Dream. Het geeft ook een mooie impressie, wat er al niet aan muzikale ideeën vooraf gaat, voordat er uiteindelijk een knoop wordt doorgehakt, wat uiteindelijk resulteert in een album die van zulke grote invloed is geweest voor de electronische muziek in het bijzonder.
Het is ook meer dan terecht dat deze muziek nu ook voor één ieder die er geïnteresseerd in is, beschikbaar is om geluisterd te worden. Een mooie manier om je als het ware op deze manier middels 'een blik achter de schermen' te verdiepen in de vormgeving tot een klassieker. In dit geval dus Phaedra.
Kortom: bijzonder en uniek!

Phaedra Out-Takes Volume Two - November 1973 - 4

CD 4: Live at the Victoria Palace Theatre, London - 16th June 1974

CD 4 van deze boxset beslaat één nummer, teweten het ruim drie kwartier durende "Victoria Palace Concert: Part 1", live opgenomen tijdens het concert wat Tangerine Dream gaf in London op 16 juni 1974 in het Victoria Palace Theatre. Het is de eerste helft van het concert, de tweede helft staat op CD 5.

Het was het eerste optreden van de band in Engeland en exclusief op deze boxset voor het eerst vertegenwoordigd. Volgens mij zijn deze opnames zó uniek, in die zin dat (illegale) bootlegs van dit optreden niet tot nauwelijks circuleren, al dan niet op het internet.

Zelfs in het Tangerine Tree-project, zijn de opnames van dit concert niet vertegenwoordigd.
Tangerine Tree was een fanproject die actief was van 2002 tot 2006 met als doel het verzamelen, bewaren en distribueren van niet eerder uitgebrachte concerten en ander audiomateriaal van de band. De makers van het Tangerine Tree-project kregen toestemming van Tangerine Dream om de collectie op strikte non-profitbasis uit te brengen. Verschillende van de Tangerine Tree-volumes zijn gebruikt als basis voor officiële Tangerine Dream-releases. Het project verzamelde iets minder dan 300 uur aan materiaal!!

Ook in het sub-project, Tangerine Leaves, zijn deze opnames niet opgenomen. Tangerine Leaves was een zijproject van Tangerine Tree. Het was gericht op de die-hard verzamelaars en bestaat uit concertopnamen van een mindere geluidskwaliteit dan die normaal in de Tangerine Tree-reeks zijn vertegenwoordigd. Het bevat ook aanvullende optredens van tours waarbij de band een voorbereide setlist speelde met weinig of geen improvisatie.

Dus concreet gezien zijn de opnames van het Victoria Palace Theatre-concert zéér uniek. En daarnaast (ook niet geheel onbelangrijk), klinken de opnames ook nog eens als een klok!

In de jaren '70 was het zeer gebruikelijk voor de band om puur geïmproviseerde optredens te geven, wat dus vanzelfsprekend resulteerde in zeer uniek materiaal. Gezien de duurzaamheid en de kwetsbaarheid van het instrumentarium en de apparatuur waarmee de band zich omringde, gingen de optredens gepaard met soms technische storingen, waardoor de muziek abrupt wel eens (deels) wegviel, of waarbij het leek alsof de band even geen controle meer had over de muziek. Vooral het spontaan opkomen of wegvallen van de sequencers, was een euvel wat wel eens voorkwam bij de vroegere optredens van de band.
E.e.a. is duidelijk te horen in de opname van "Victoria Palace Concert: Part 1". Zeker vanaf de 27ste minuut lijkt de muziek wat rommelig te klinken door het feit dat de sequencer niet goed lijkt op te komen.
Tegelijkertijd heeft deze pure vorm van improvisatie met de daarbij behorende discrepanties, wel degelijk z'n charme; het laat de band in al zijn puurheid en spontaniteit horen. De muziek is, zeker vanwege de toenmalige beperkingen op gebied van techniek, daardoor duidelijk een produkt van zijn tijd. Maar daarom juist zo intrigerend en interessant.
"Victoria Palace Concert: Part 1" is niet over de gehele linie even boeiend. Het nummer duurt eigenlijk te lang en vooral in de eerste twintig minuten, lijkt er (bewust of onbewust) voor een minimale koers gekozen te worden. Je zou vooral de eerste helft kunnen beschouwen als een uit de hand gelopen intro.
Het is zeker niet verkeerd om naar te luisteren, zeker als je nagaat hoe oud dit wel niet is. De band wist het maximale uit hun instrumenten te halen met datgene wat ze voorhanden hadden. Mede daardoor klinkt het zoals het klinkt: puur, eerlijk en 100% geïmproviseerd.
Als eenmaal de sequencer-sectie daadwerkelijk begint te lopen, wordt het geheel wat boeiender en komt er zowaar een stuk van Phaedra even langs, alhoewel dat van korte duur is.

Al met al een zeer uniek historisch document wat vastgelegd is en dus pas officiëel voor het eerst op deze boxset terug te vinden, maakt deze eerste helft van dit vroegere concert van Tangerine Dream e.e.a. alsnog de moeite waard. Meer dus uit historisch oogpunt dan het muzikaal gebodene. Het oordeel voor deze CD valt uiteindelijk toch relatief hoog uit, puur vanwege het unieke aspect van het materiaal.

Live at the Victoria Palace Theatre, London - 16th June 1974 (Part 1) - 3,5

Deze albums zullen vertegenwoordigd gaan worden op deze release incl. veel uniek materiaal die eind oktober 2020 zal verschijnen:

Tangerine Dream - Pilots of Purple Twilight (2020)

CD 5: Live at the Victoria Palace Theatre, London - 16th June 1974

Betreffende de achtergrond-informatie over deze live-registratie, even los van de muziek, verwijs ik naar het bericht wat ik geplaatst heb op 18 augustus 2020.

De muziek op de vijfde CD vertegenwoordigd op deze prachtige box-set, bestaat dus uit het tweede gedeelte van het concert, t.w. "The Victoria Palace Concert: Part Two" en "The Victoria Palace Concert: Encore".
Over de gehele linie is de muziek verspreidt over deze twee nummers een stuk boeiender dan Part 1, in die zin dat er veel meer gebeurd binnen de wederom grotendeels geïmproviseerde set die Tangerine Dream toen speelde. Het klinkt een stuk dynamischer en spannender, maar zeker ook afwisselender.
In tegenstelling tot Part 1, wisselen hier meer sequencer-georiënteerde stukken zich af met rustige passages en duidelijk is ook vooral te horen, hoe de grondbeginselen muzikaal gelegd lijken te worden, wat later zou resulteren in Phaedra's ambitieuze opvolger Rubycon. Of de heren van Tangerine Dream dit bewust of onbewust al wisten, ten tijde van dit concert, is wellicht een goed bewaard geheim, maar geheel toevallig zal het wel niet geweest zijn.

Feit blijft wel, dat de unieke opnames van The Victoria Palace Concert, verspreid over CD 4 en 5 van In Search of Hades, zeer interessant materiaal zijn, waarbij vooral CD 5 de moeite waard blijkt te zijn.

Live at the Victoria Palace Theatre, London - 16th June 1974 (Part 2 + Encore) - 4

CD 6: Oedipus Tyrannus

Eén van de meest mysterieuze en tegelijkertijd beste releases van Tangerine Dream uit hun beginperiode is toch wel het album Oedipus Tyrannus, opgenomen door de band in juni 1974, vrij snel na het uitkomen van het succesvolle Phaedra.
Het is in wezen de soundtrack voor de gelijknamige theater-show, geproduceerd door de Engelse acteur Keith Michell, zelf groot liefhebber van het Phaedra-album, die Tangerine Dream vroeg voor de muziek te zorgen.

Blijkbaar was de band zelf nooit echt 100% tevreden geweest over het muzikale gehalte van Oedipus Tyrannus, wat hoofdzakelijk de reden is geweest dat het album 45 jaar lang geen officiële release heeft gekend.
Met het uitkomen van In Search of Hades en met Steven Wilson aan het roer die zich over de nieuwe mix voor dit album heeft ontfermd, mag het een heus feit zijn dat Oedipus Tyrannus dan toch een definitieve release heeft gekregen, gezamenlijk dus met het uitkomen van deze ongelooflijk gave boxset.

Het album klinkt dankzij Steven Wilson, net zoals de rest van het opgepoetste materiaal overigens, als een klok en eigenlijk is het werkelijk ongelooflijk te noemen, dat de band deze muziek al die tijd nooit eerder officieel heeft uitgebracht. Oedipus Tyrannus is namelijk een ijzersterk album, die naast dat het prima tussen Phaedra en Rubycon past qua sound, ook nog eens zeer sterk teruggrijpt naar eerdere, meer impressionistische werken als Zeit en Atem. Het is zware kost en wellicht een uitdaging om doorheen te komen, maar inhoudelijk valt er toch een hoop te ontdekken op dit album. Bij vlagen kent het album zelfs momenten van de meest duistere muziek die Tangerine Dream ooit gemaakt heeft, vooral te horen op "Overture" en "Act 1".

Concreet kan gemeld worden dat Oedipus Tyrannus alles laat horen, wat toentertijd binnen de mogelijkheden lag van het muzikale spectrum van Tangerine Dream; aan de ene kant dus zeer experimenteel en minimaal, volledig in de stijl van de al eerder genoemde Zeit- en Atem-albums, maar tegelijkertijd dankzij een aantal opvallende sequencer-stukken, doet het album sterk denken aan Phaedra, maar ook vooral opvolger Rubycon.
Sterker nog, een bepaalde passage uit "Act 3" zou niet gek veel later gebruikt worden op het album Rubycon in de laatste sectie van "Rubycon Part 2". Later op het album Encore, zou tevens uit "Act 3" ook een extract hiervan terugkeren in het nummer "Desert Dream". Apart dus, dat fragmenten van het album wel terug zouden keren in andere Tangerine Dream-composities, maar het overige materiaal zo angstvallig in de archieven zouden blijven liggen.
Gelukkig is het dan te prijzen dat Oedipus Tyrannus als album gezien, nu via deze boxset alsnog vereeuwigd is. Want het is één van de betere unieke werken die op deze boxset prijkt. Het is misschien zelfs één van de belangrijkste redenen om deze boxset aan te schaffen als doorgewinterde TD-fan, naast al het andere unieke materiaal natuurlijk.

Op het moment van berichtplaatsing is dit album alleen via deze boxset fysiek te krijgen, naast een digitale release. Een losse CD of LP is helaas niet verkrijgbaar nog van Oedipus Tyrannus.

Oedipus Tyrannus is essentiële kost voor iedere TD-fan en -liefhebber en is absoluut niet te missen.

Oedipus Tyrannus - 4,5

Nu te koop voor nog net geen € 70,-
https://www.jpc.de/jpcng/poprock/detail/-/art/tangerine-dream-in-search-of-hades-the-virgin-recordings-1973-1979/hnum/9151248

Hey bedankt Spoiler.Het lijkt wel een TD Black Friday deal.

Fantastische aanbieding inderdaad. Niet aan te ontkomen!

Graag gedaan. Het is een schitterende box.

Deze box heb ik in 2019 laten lopen. En daar heb ik nog steeds zo'n enorme spijt van. De opvolger Pilots Of Purple Twilight heb ik wel gekocht voor 80 euro. Gelukkig kan ik wel streamen over Qobuz en Spotify. De reguliere studio albums over deze periode heb ik in de 1995 remaster plus als 2 verzamelaars en tenslotte de recente remasters. De afgelopen jaren was Rubycon volgens Spotify wrapped mijn meest beluisterde album. Maar regelmatig viel ik er bij in slaap. Niet omdat het zo saai is maar ik kom er heerlijk mee tot rust languit op de bank. De eerste periode van TD leverde juweeltjes van albums op waarbij ik het geweldig vind dat de synthesizer niet kil of koud klinkt maar juist heel organisch. De melodieën zijn ook fantastisch en het is niet voor niets dat de invloed van TD niet te onderschatten is. Phaedra, Rubycon en Force Majeure zijn waanzinnige albums. De live uitvoeringen zijn soms een hele opgave maar gelukkig wel de moeite waard.

Sinds mijn kennismaking met Tangram in 1982 is de liefde voor hun muziek nooit weggeweest. Al zeg ik er wel bij dat hun output na de Private Music years (begin jaren '90) me amper nog kan boeien. En na 2015, het jaar dat oprichter Edgar Froese en laatst overgebleven oerlid overleed, helemaal niet meer.

Haha, herkenbaar. TD is voor mij soms ook een soort slaaptherapie. Daar leent de muziek zich uitstekend voor, al heeft het toch ook altijd een soort onderhuidse spanning en is zeker niet saai. Maar vooral bij die tracks die een plaatkant lang duren, ontwikkelt de muziek zich heel geleidelijk.

Ik heb ook het leeuwendeel van hun Virgin-output in de vorm van de 1995-remasters, die ik geweldig vind klinken. Dat laatste geldt ook voor de Steven Wilson-remixes van hun bekendste albums, die ik bij gelegenheid ook nog wel eens wil aanschaffen. Daarna heb ik nog wel Le Parc en Underwater sunlight gekocht, de eerste twee albums uit hun Jive-periode. Maar alles wat daarna komt, spreekt me een stuk minder aan.
Moeilijk aan te geven waar dat aan ligt. Misschien een soort overexposure, het idee dat ik aan een vijftiental TD-albums wel genoeg heb. Maar ik heb ook het idee dat de spanning er op latere albums een beetje uit is, dat het klanktapijten zijn die eeuwig zouden kunnen doorgaan, zonder dat er veel afwisseling optreedt. Datzelfde gevoel heb ik ook altijd een beetje bij het oeuvre van Klaus Schulze, waar ik per saldo dan ook maar heel weinig van in huis heb.

Ik ben dat niet eens met je. Elke periode van TD heeft zeker voor de echte fan zijn charme, ik zelf kan alleen niet zo veel met hun allereerste periode omdat ik hun muziek daar te abstract vind nog. De jaren 90 van TD zijn bij mij juist favoriet, omdat hun muziek in die periode juist heel veel energie heeft met veel electronische gitaarsolos en ook prachtig saxofoon spel van Linda Spa. Live albums als Arizona zijn dan ook absolute aanraders en bepaald niet saai te noemen. Ik luister er tot op de dag van vandaag graag naar en wordt altijd weer opgetild en meegetrokken in hun prachtige muzikale wereld.

Grotendeels mee eens, behalve dat de beginperiode mij ook aanspreekt, wellicht m.u.v. van het debuut-album, wat gewoon pure, experimentele krautrock is. En daar moet je ook uiteraard van houden.

Bovenstaande discussie over dat veel TD-liefhebbers tijd, aandacht en interesse verliezen zo ongeveer na het album Underwater Sunlight, hoor ik vaker.
Toevallig volg ik een serie reviews op YouTube van een Amerikaanse jongen die zich The Wonky Angle noemt, waarin hij de eerste 16 studio-albums van de band bespreekt. Daar geeft hij ook aan wanneer zijn interesse en zijn prikkels om verder te gaan met het verdiepen van de muziek van TD, stopt en het voor hem dan ook niet meer interessant is. En toevallig is dat ook ná Underwater Sunlight.
Best jammer, want de band heeft ook na 1986 nog genoeg prachtige muziek uitgebracht, wellicht op den duur van wel wat meer wisselende en minder memorabele kwaliteit dan pakweg de eerste 15-16 jaar van de band.

Alles heeft te maken met de evolutie, vernieuwing en verandering van de band, zowel van samenstelling als muzikaal gezien. En dat is prima en duidelijk allemaal. Maar het neemt niet weg dat door al die jaren heen, het toch de moeite loont om ook naar latere albums te luisteren.

Ook de vergelijking met Klaus Schulze snap ik deels. Zijn muziek was in de '70-er jaren knap en vernieuwend, maar op den duur waren het 'slechts weinig verrassende en vernieuwende' soundscapes. Maar is dat echt wel zo? Immers gaat het (wat mij betreft) nog altijd om de muziek. Muziek is immers beleving en of dat nu een vroeg of laat werk uit het oeuvre van Schulze of in dit geval TD is, zou in principe niet uit moeten maken. Wat dat betreft kan ik net zo goed genieten van een later album uit hun carrière.

Echter de insteek snap ik wel. Maar toch...daarmee mist men wel een hoop van de overige muziek die TD heeft gemaakt.

Zo mag er wat mij betreft rustig, naast deze prachtige boxset van In Search of Hades en de vervolgbox hierop, Pilots of Purple Twilight, een mooie boxset worden uitgebracht van de Blue Years-periode en van mijn part ook de Private Years etc..... Dan biedt dat meteen ook een excuus om nog véél meer onuitgebracht en/of uniek live-werk uit de archieven van stal te halen .

Overigens geeft onderstaande link een verwijzing naar de eerste video van The Wonky Angle over Tangerine Dream. Het loont de moeite zijn video's te bekijken voor de nodige kennis over de band. Zijn video's zijn sowieso leuk en de moeite waard om te bekijken:

https://m.youtube.com/watch?v=yZLaMAPQ73w&t=81s&pp=ygUhV29ua3kgYW5nbGUgZWxlY3Ryb25pYyBtZWRpdGF0aW9u

Overigens realiseer ik me nu dat ik ook nog verder moet met het bespreken van deze fenomenale boxset...maar dat geheel terzijde !