Hollywood Vampires - Rise (2019)

Bowie's Heroes wordt weer eens gecoverd en helaas voegt deze versie niets toe, niet eens Alice Cooper die hier op zingt, maar waarschijnlijk Joe Perry die bij de credits genoemd wordt. Live zal dit natuurlijk wel een meezinger worden, waar hopelijk dan wel de vonken er van af gaan springen want deze versie is te tam.

Ook The Boogieman Surprise en Who's Laughing Now zijn op single verschenen. Liggen deels in het verlengde van Alice Cooper's laatste album, zijn werk van rond de eeuwwisseling (Brutal Planet) en de (foute?) 'Big-Hair-Hard-Rock' van de 80s.

Moet zeggen dat de geluidskwaliteit op Spotify van deze twee single bijzonder matig klinkt als ware het 128/192bits MP3s. Dit tempert het enthousiasme ook.

The Boogieman Surprise is het meest aansprekende van de drie.

Er zit sleet op de stemmen op We Gotta Risemaar het heeft wel een fijne 'old fashioned' Rock and Roll sfeertje, schurkt tegen Rockabilly aan.

Niks nieuws onder de zon, maar Alice Cooper en kompanen hebben er wel zin in.

De rits aan gastmuzikanten zijn geditcht en op 3 na (8, 10 en 15) zijn de coversongs ook beperkt. Hollywood Vampiers wil duidelijk op eigen benen staan en dat doen ze vrij aardig. Maar de opzet was toch om de gevallen kameraden een eer te bewijzen. Dat hadden ze gewoon moeten blijven doen, nu is het gewoon een Alice Cooper album, maar wel één met Joe Perry op gitaar.

Er staan zeker een paar nummers op waarop die zo op een andere album van Alice Cooper hadden kunnen staan zoals: Mr. Spider en The Boogieman Surprise, en We Gotta Rise doet denken aan zijn School's Out periode.

En naast Joe Perry ook nog Johnny Depp, die ook nog aan veel nummers heeft meegeschreven, van enkele is hij de principale schrijver, de intermezzos: Good People Are Hard to Find / A Pitiful Beauty / The Wrong Bandage.

Maatschappelijke kritiek verpakt met veel humor in We Gotta Rise, die had Alice hebben moeten opnemen in zijn gloriejaren met zijn oude band, oorspronkelijke bandleden. En in de intermezzo wordt Alice Cooper aangekondigd als de President YES, he Can't

Gewoon een "simpele" plaat waarop de band zich uitleeft in het bekende classic rock straatje, maar dat wel doet op een zeer aansprekende manier. Geen classic rock cliché wordt geschuwd, iets dat moeiteloos wordt overschaduwd door het enthousiasme waarmee de heren hun liedjes spelen. Voor iets dat toch gezien kan worden als een hobbyclubje, doen de drie voor mannen en hun meer en minder bekende kompanen erg hun best om het levensecht te laten klinken. Een prima plaat voor een avondje nieuwe classic rock dus. Meer woorden zijn niet nodig.

Dit geheel is minder consistent dan een gemiddeld Alice Cooper album, door de instrumentale intermezzo's (ook al passen die goed bij de sfeer) maar vooral doordat het opvalt wanneer Alice Cooper niet de leadvocal doet. Zonder die nummers en zonder de cover van Heroes zit er hier nog een heel leuk Classic Rock album van Alice Cooper in verstopt.

De waardering groeit nog steeds met elke draaibeurt.

Volgens de credits op Discogs zou Jeff Beck de lead guitar doen, naast nog wat heren op diverse andere gitaren.

Leuke cover van Willie Nile's People Who Died.

Het broeierige sfeertje in de laatste minuten van I Want My Now herinneren aan nummers van Alice Cooper - Love It to Death (1971)

Alhoewel Alice Cooper geen nieuwe dingen doet op dit album en er hier en daar oude ideetjes in een nieuw jasje heeft gestoken bevalt het telkens meer met elke luisterbeurt.

Joe Perry heeft de lead vocal op You Can't Put Your Arms Around A Memory (een cover geschreven door Johnny Thunders) met Alice en Johnny in de achtergrondzang / koortjes. Alice Cooper's vrouw Sheryl zingt mee op de cover van People Who Died, alsmede op de opener I Want My Now.

Johnny Depp doet een deel van de gesproken tekst op de afsluiter Congratulations, en naast Alice Cooper ook Tommy Henriksen en Joe Perry die een deel van de speech voor hun rekening nemen. Johnny Depp doet ook de lead vocal op de Bowie cover Heroes en ook op Git From Round Me maar dan samen met Tommy Henriksen.

De eerste beluisteringen gaven het gevoel dat dit een wat gruizig rommelig album is met al die wisselingen van lead vocal. Maar het past toch wel goed bij elkaar, al blijven de nummers met Alice Cooper als sterzanger favoriet. Het gaat dus net te ver om dit de opvolger van Alice Cooper's Paranormal (2017) te noemen, maar de man drukt hier wel stevig zijn stempel op.

Favoriete nummers: I Want My Now / The Boogieman Surprise / Mr. Spider / We Gotta Rise

een simpele maar best wel leuke plaat van een stel heren die er gewoon zin in hebben. De intermezzo's hadden voor mij niet gehoeven, laat de muziek maar gewoon door gaan. en de covers You can't put your arms en Heroes ... tsja ...

Best een leuk album inderdaad. Dat gevoel overheerst bij mij ook. De covers zijn op People who died na, compleet overbodig en in het geval van Heroes zelfs slecht. Maar daartussenin zitten best goede nummers. Maar door die skipnummers en toch ook wel die intermezzo's komt het allemaal nogal onsamenhangend en rommelig over.

New Threat doet sterk denken aan de Billion Dollar Babies periode van De Coop.

Ik moet mezelf hier even corrigeren, dit nummer is helemaal niet van Willie Nile. Het origineel komt namelijk net voorbij in mijn Discover Weekly op Spotify. De Jim Carroll Band is de maker van het origineel, ere wie ere toekomt.