The Black Keys - 'Let's Rock' (2019)

Nee, Let's Rock is geen 'El Camino', maar (gelukkig) ook geen 'Turn Blue'. Het is wel een plaat die mij na de eerste voorzichtige beluistering beter is gaan bevallen. Zeker omdat ik in die fase viel over de zoetsappige melodieën die weinig met "Let's Rock" te maken hebben.

Bij beluistering van de plaat met iets meer aandacht viel me op dat bijna alle songs heel rustig, maar ook weinig geïnspireerd beginnen om al vrij snel over te schakelen naar een veel aantrekkelijkere invulling, vaak gepaard gaand met een prima melodie en vele gitaarlijnen. Die prima melodie is wat ik niet terugvind op Dan Auerbachs soloplaat van vorig jaar. Dus is dat het deel wat Patrick Carney meeneemt naar de band? Een schop onder de kont van zijn partner om een stap extra te zetten of bewaart Auerbach zijn beste songs gewoon voor The Black Keys?

Het lijkt erop dat het duo meer als duo opereert op Let's Rock, met ondersteuning van een mooi soulful dameskoortje hier en daar. Daar moet dan wel de opmerking bij dat als The Black Keys alle gitaarlijnen live wil spelen er naast Auerbach zeker drie andere gitaristen moeten staan.

Dat alles daargelaten. Zowel titel als hoes zijn van toepassing. The Black Keys zijn terug na een stilte van vijf jaar, fully charged en met de uitnodiging om te rocken, beloftes die voldoende worden ingelost. Voor nu nog een conservatieve score van 3,5*, maar ik sluit een verhoging op korte termijn niet uit. Binnenkort in huis gaat mij meer vertellen.

Dit is een aangepaste versie van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Opnieuw een lekker album van the Black keys,al zullen sommigen na vijf jaar wachten ook wel wat teleurgesteld zijn want echt uitzonderlijk of verrassend is het allemaal niet.
Ik vind Let''s rock eigenlijk een logisch vervolg op Turn blue,per album is de sound wat gepolijster en gaat steeds meer richting pop.En ook de productie wordt daar steeds een beetje op aangepast,hoewel ik die toch wel weer erg goed vind.
De twee aspecten die the Black keys toch ook hier met gemak overeind houdt is ten eerste dat het duo nog steeds met ijzersterke nummers op de proppen komt en als die ten tweede ook nog een prachtige gitaar riff of solo bevatten zit het bijna altijd wel goed.
Eagle birds,Every Little Thing en Fire Walk with Me kunnen me in dat opzicht het meeste bekoren maar zo'n song als Sit Around and Miss You is me toch te glad en slap.
Gelukkig staan er daar op Let's rock ook weer niet al te veel van op zodat dit toch wel weer een acceptabel en goed album is,maar ik hoop dat ze op de volgende de titel van deze toch wat meer gaan waarmaken