Mike Patton & Jean-Claude Vannier - Corpse Flower (2019)

Mike Patton die een alternatieve crooner uithangt op de ingetogen single Chansons D'amour... Ik hou hier wel van, verwacht Easy.... maar dan een donkere variant daarvan.

Er zit een passage in de andere single is On Top of the World die doet denken aan Surfs's Up van The Beach Boys... met een vleugje FNM bombast.

Het is geen stampende Faith No More, maar afgaande op de 2 single Mike's herinterpretatie van de vroege 70s. Mike's side-kick Jean-Claude Vannier is mij onbekend maar is volgens Wikipedia een grote jongen uit de alternatieve rock die naast Serge Gainsbourg zou mogen staan, actief sinds begin van de 70s.

Lijkt me een heel interessant album, misschien wel eentje voor de jaarlijstjes...

Mike Patton & Jean-Claude Vannier - On Top Of The World - YouTube - audio

single nummer drie: ook deze klinkt weer lekker, goed toegankelijk en sluit prima aan bij het wat donkere thema van de eerste twee singles.

Mike Patton & Jean-Claude Vannier - Browning - YouTube - audio

Een heerlijke bonte verzameling... Patton de 'crooner' op z'n 2019's.

A Schoolgirl's Day had op een FNM album kunnen staan.

Bij openingstrack Ballad C.3.3. lijkt Patton z'n stem bij momenten zo hard op Nick Cave dat het beangstigend is (naar het einde is dit wel eu minder )

Verrassing! Mike Patton. Held natuurlijk. Van de allerbovenste plank als je het mij vraagt. Deze plaat had ik niet zien aankomen, maar mijn eerste indruk is zeer goed! Inderdaad een beetje een dark Easy'achtige sound. En dat dark vind ik dan wel weer heel lekker! Benieuwd hoe het volledige album het er vanaf zal brengen maar ik laat me in ieder geval graag te grazen nemen door de heren Patton en Vannier. Encore!

Lekkere 'Patton kitsch', jaren 60 setting, mooie arrangementen en dito sfeer. Mike is natuurlijk een geweldenaar, de beste man kan bijna met elk denkbaar muziekgenre uit de voeten. Er staan een aantal prima songs op de plaat, de hysterische gekte blijft (grotendeels) achterwege echter het geheel heeft ook iets vrijblijvends. Dat heb ik wel vaker met platen van Patton, of het nu Mr. Bungle, Fantomas of een ander samenwerkingsverband van hem is, als een idee uitbloeit tot iets moois is het tijd om de bakens te verzetten en weer een vreemde of chaotische draai aan de song te geven. Dat vormt wellicht ook wel de charme van Patton. Dit plaatje is relatief rustig van aard en bestaat uit gefluister, Franse chansons, jazzy stukken, wat strijkers en het gecroon van Mike. Browning is onweerstaanbaar. Het overige materiaal is wat minder van aard, het is echter een vermakelijk plaatje.

Patton is en blijft een artiest die blijft verbazen. De beste man is gezegd met zeer lenige stembanden. Sterker nog, de beste man is in mijn ogen extreem talentvol. Hoewel ik bij lange na niet al zijn samenwerkingsbijdragen kan waarderen - veel songmateriaal klinkt immers compromisloos en zeer ontoegankelijk - zijn er van die releases die mij dan wel weer kunnen bekoren.
Als een van de weinig bekende artiesten doet Mike alleen waar hij zin in heeft. Dat aspect maakt hem intrigerend en sympathiek.
Een dergelijk non-conformistisch muzikaal karakter kom je niet vaak tegen.

Corpse Flower vormt vreemd genoeg een van zijn meest toegankelijke platen waar hij zijn medewerking heeft verleend.
In tegenstelling tot de vele andere projecten waar Patton onderdeel van uitmaakt klinkt Corpse Flower voor zijn doen vrij toegankelijk.
Toegegeven; het betreft nog steeds geen songmateriaal die een grote schare mensen zal bereiken, maar de beste man houdt zich vanuit vocaal oogpunt in.
Dat geldt ook voor de Franse arrangeur en componist Vannier, beide heren stellen hun talent in dienst van de songs.
Die zijn stuk voor stuk af, compact en weelderig van aard.
Een weergaloze klassieker is het plaatje niet, daarvoor bevinden enkele songs zich nog teveel in het demostadium, maar het valt niet te ontkennen dat er pareltjes op dit schijfje staan.

Dit keer geen heftige geluidserupties, bizarre transities, hevig gegil en geschreeuw van Mike, maar ingehouden kitsch.
Bij elk andere artiest zou ik al snel afgehaakt zijn, echter Patton heeft dermate veel talent dat hij veel songs als het ware naar zich toetrekt.
Wie de rustige en ingehouden kant van Faith No More en Mr. Bungle wel kan waarderen zou Corpse Flower wel eens kunnen smaken.
Een ieder ander zal met een grote boog om dit overdreven maar o zo fraai stukje muzikaal theater heenlopen. Ik behoor tot de eerste categorie.