Morrissey - Vauxhall and I (1994)

Zou je deze zeker thuis laten liggen?? Of gok ik nu verkeerd

HAHA @Vigil, wat denk je? 1 vand 5 natuurlijk!
Ik zal binnenkort eens iets posten in de 'onbewoond-eiland' topic..

'The more you ignore me, the closer I get' is een ijzersterke Morrissey-song.

prachtige zanglijnen

Ik ben lichtelijk verbijsterd over de positieve manier waarop dit album hier onthaald is. Ik moet zeggen dat ik Morrissey heel hoog heb zitten, zowel The Smthsperiode als de laatste twee solo-albums: You are the Quarry en Ringleader hebben bij mij heel hoog gescoord. Ik kende deze al wat oudere nog niet en dacht een heerlijke Morrissey binnen gehaald te hebben.

wat blijkt: ik kan mijn oren niet geloven. De eerste keer draaien had ik de neiging om hem er weer heel erg snel af te gooien. Wat een baggergeluid is dat zeg, en wat klinkt zijn stem vlak, vergeleken bij die andere platen. Ik schrok me rot en durf hem tot nu tot nog steeds niet nog een keer te draaien. Ik wil Morrissey zo gewoon niet horen. WAT NU?

Ik kan het me nauwelijks voorstellen?!
Gewoon nog een paar keer draaien, en dan spreken we mekaar weer!

Even door de zure appel heenbijten, Bertus.

De eerste keer dat ik Morrissey hoorde heb ik hem ook na een kwartier uitgezet: wat een nasale rotstem had die man toch. En nu vind ik het een van de beste zangers (qua stemgeluid, de subtiele manier waarop hij emotie erin weet te leggen) die ik ken.

Het geluid van een plaat is ook wel iets waar je aan kunt wennen, lijkt me.

Ik ben lichtelijk verbijsterd vanwege de reactie van bertus99. Ik heb, in tegenstelling tot bijvoorbeeld herman, Morrissey altijd hoog in aanzien gehad. (waarmee ik overigens niet wil zeggen dat ik me niks kan voorstellen bij een bepaalde negatieve reactie vanwege ´s mans stemgeluid)
Maar bertus99. Als liefhebber van The Smiths, én van albums als Ringleader en Quarry, vind ik het onbegrijpelijk dat Vauxhall je niet kan pakken. Doe me een lol, en probeer het nog een paar keer. Het is echt heel mooi, echt waar.

Dat eerste en laatste nummer Ik word hier nog steeds heel blij van.

Maar Madelon, dit is toch van A tot Z mooi.
Ik word van bertus heel verdrietig hoor.

ik vind 'Lifeguard sleeping, girl drowning' zo ontzettend mooi

'please don't worry, there'll be no fuzz ... she was nobody's nothing...'

Now My Heart Is Full, Speedway en Why Don't You Find Out For Yourself (nu weer terug in de setlist overigens!) zijn DE klassiekers van dit album, en behoren zeker tot de beste Morrissey-songs ever (Smiths of solo).
Maar zoals Rayman al zegt zijn ook de andere nummers zeer genietbaar.

Ja Raymann, ik ben Morrissey-liefhebber. The queen is dead is zelfs mijn nummer 2 aller tijden. En ik ben vorig jaar naar het concert in de HMH geweest. Hij speelde daar overigens niks van Vauxhall and I. Ik denk dat ik weet waarom.
Nog eens goed geluisterd naar deze cd gisteren. Ik weet niet of ik nou een verkeerd geperste cd heb maar het klinkt alsof er iemand totaal verkeerd heeft zitten mixen. Sommige nummers zouden wel goed zijn wanneer de geluidskwaliteit was zoals in bijvoorbeeld het magistale You are the quarry.
Het kan toch niet alleen aan mij liggen dat ik dit geluid niet te pruimen vind. Goed mixen betekent dat je de instrumenten uit elkaar haalt, zodat kleur en klank goed te onderscheiden is.
Vauxhall and I klinkt alsof de instrumenten juist naar elkaars frequentie zijn toe gemixt, als je begrijpt wat ik bedoel.
Het resultaat is bv. een drum die niet meer als een drum klinkt maar als een dof gebonk op de verre achtergrond. Gitaren zijn niet meer scherp zijn, maar verzuipen in de synths.
In een goed geproduceerd album hoort hoge en lage dynamiek te zitten. Dat heeft Morrissey ook in al zijn platen, maar hier is iets mis gegaan. Het klinkt niet.
Ik vind het gek dat ik hierin tot nu toe alleen sta. Als fan moet je toch ook wel een beetje kritisch blijven vind ik

Maar, Raymnan, blijf vooral genieten van dit Morrissey-album en laat het je niet bederven door mijn kritiek. De man is gewoon een geweldig fenomeen en zowel jij als ik weten dat en genieten daarvan, nietwaar .....

hahaha, grappig om een keer een ander geluid te horen! Hoewel ik me er dus ook helemaal niks bij kan voorstellen. (heb je misschien een slechte mp3 versie te pakken?) deze plaat vind ik qua geluid echt super en juist erg fijn gemixt, maar ja smaken kunnen verschillen. Het is misschien wat subtieler allemaal, maar daardoor vind ik de emotie juist nog beter naar voren komen. Nu ben ik eigenlijk ook wel benieuwd wat je dan van Your Arsenal vind.

Wel waar.

was het geen steve lillywhite productie?

die heeft wel een naam om hutspot te maken.

Ja, het was een Steve Lillywhyte-productie. Je hebt wel gelijk dat You Are The Quarry veel helderder klinkt, maar dat is dan ook de enige Morrissey-plaat met zo'n geluid (de nieuwe cd wordt trouwens ook weer geproduced door Quarry-producer Jerry Finn).

Ik denk toch echt dat Bertus een verkeerde persing of zo in huis heeft en dat hij geen nummers van Vauxhall in de HMH speelde was toeval want dit is zeker de meest live-gespeelde plaat uit zijn carriere en ook de meest bewierookte door fans EN critici.

Klopt, het was Steve Lillywhite. Ik heb een Parlophonedisk

En geloof me, bertus99, onze vriend rayman moest eerst niks van Morrissey-solo hebben totdat ik hem absoluut voor gek verklaarde.... en zie..........

Ik zit hem nu te spelen op de computer met simpele boxjes en de tonen helemaal naar boven en beneden gezet. Dan klinkt ie beter dan op mijn Hifi. Raar maar waar. Ik hoor nu ook eindelijk wat bas en drums. Sommige platen hebben dat wel eens, dat ze op een sinpele installatie beter klinken dan op een goeie.
Op de Ipod heb ik nog niet geprobeerd.
Enfin. Nu even verlost van mijn ergernis over de geluidskwaliteit begin ik eindelijk Vauxhall and I te horen zoals het moet. En ik moet zeggen: het is toch wel beter dan ik dacht. Why don't you find out for yourself vind ik een van de beste Morrisseynummers. I am hated for loving lijkt wel een oud Smiths-werkje dat nog op de plank lag.
The more you ignore me kende ik al van zijn live cd, maar de studioversie is even goed. Lifeguard sleeping, girl drowning is een heel merkwaardig nummer met als ik het goed hoor een fagot.
Net zo merkwaardig is The lazy sunbathers. Morrissey past vaak de truc toe om een schokkend gegeven te verpakken in iets heel banaals. Soms grappig, soms ook een beetje bedacht. Speedway is een goeie afsluiter van deze cd.
Nummers als Billy Budd,Used to be a sweet boy en Spring Heeled Jim halen het normale Morrisseynivaeu niet vind ik. Laat ik maar 3,5 *** geven voorlopig

Je bent op de goede weg bertus.
Ik kan weer rustig slapen.

Slaap lekker Rayman
Toch jammer dat ik hem eigenlijk niet lekker hifi kan draaien. Klimkt nog steeds niet

Ik wilde eigenlijk een hele flauwe opmerking maken met betrekking tot dat laatste woord, maar zal het achterwege laten.

Vauxhall & I, toch wel mijn favoriete studio album van Morrissey (Bona Drag niet meegeteld), is analoog opgenomen door Lillywhite en klinkt een beetje alsof de muziek van onder een stolp vandaan komt. Bij deze cd vind ik dat goed werken, maar ik kan me voorstellen dat het op een mindere geluidsinstallatie allemaal erg dof klinkt.

Ik krijg het gevoel dat hier geprobeerd wordt iets lulligs te zeggen.

En trouwens: het is juist andersom: op een uitstekende installatie klinkt hij slechter dan op een simpel computerspeakertje......d'r klopt dus iets niet in je redenering

Nee, begrijp me niet verkeerd, ik bedoelde het absoluut niet lullig. Ik dacht uit het bovenstaande te kunnen concluderen dat je het album op een mindere geluidsinstallatie had beluisterd en dat hij daardoor nog doffer klonk dan hij al is, maar nu ik de berichten terug lees blijk ik het niet goed te hebben gelezen.

Nu heb ik dit album vandaag drie keer gedraaid (doe ik zelden), en moet ik concluderen dat ik deze CD toch net wat beter vind dan mijn andere Morrissey-favorieten; Viva Hate en Southpaw Grammar. Daarom mag dit album per heden in mijn top 10 ten koste van de laatstgenoemde. Morrissey's mooiste, meest consistente ontroerendste solo-CD.

Now My Heart Is Full is mijn hoogtepunt. Volgens mij gaat het over zelfmoord? (there's gonna be some trouble, a whole house will need re-building, and everyone I love in the house will recline on an analysts couch quite soon), de pijn waarmee hij worstelt (Ah, but bunnie I loved you, I was tired again I've tried again, and now my heart is full and I just cant explain so I wont even try to). Je wilt het opgeven omdat je het zat bent, het kost teveel moeite en pijn om verder te leven, het is puur een gevoelssong, op emotie afgaand briljant.

Hold On To your friends klopt tekstueel in al zijn eerlijkheid. Eer ze, en vergeet de mensen die je loyaliteit waard zijn niet. Het is zo makkelijk om het maar voor lief te nemen, maar vriendschap is meer waard dan dat waard.

Lifeguard Sleeping, Girl Growing, zo vals en gemeen als hij is in zo'n lief liedje. Used To Be A Sweet Boy, subtiel nummer over het verlies van onschuld (Used to be a sweet boy, but something went wrong...). Speedway is ook een gevoelsnummer.

Eigenlijk is dat wat het hele album het best samenvat. Het is puur emotie. En als je dat zo voelbaar weet over te brengen......bijzonder.

Nogmaals: ik ben Morrisseyfan, vanaf the Smiths tot en met Ringleader, maar ik moet na veelvuldig beluisteren van Vauxhall and I constateren dat Morrissey begin jaren negentig een inzinking had, in ieder geval muzikaal.
Now my Heart is full begint aardig, maar verzuipt later in de synthesizers.
Spring heeled Jim en Billy Budd zijn regelrecht skipnummertjes, helemaal niks.
Hold on to your frends.....het zal wel, maar ik word er niet koud of warm van
Daarna gaat het niveau gelukkig wat omhoog, al vind ik The more you ignore me een saai refreintje hebben.
En dan opeens een pareltje, een juweeltje.....zo kennen we Mozzer weer: Why don't you find out for yourself. Heerlijk tempo (eindelijk), lekker gezongen en in the groove.
Daarna komen een paar nummers die heel erg terugverwijzen naar The Smiths. Misschien dateren ze uit die tijd? Ik mis alleen de gitaar van Marr, die typische Smithsklankkleur.
Lazy sunbathers.....het zakt weer in. Nummer begint leuk, maar heeft geen goeie "as" noem ik het maar.
Speedway: wel aardig...en dan is het voorbij. Was dit de man van The queen is dead en vele jaren later You are the quarry?
En dat die vreselijk irritante telefoongesprekjes die hier en daar er doorheen gemixt zijn.....hoeveel popplaten zijn daar al mee verpest en nu moest Mozzer dat ook nog eens zonodig.
Ik verlaag naar 3 sterretjes.....eigenlijk alleen vanwege Why don't you find out en Now my heart is full

De begin jaren 90 waren juist een piekperiode voor Morrissey; Your Arsenal, Vauxhall & I, de compilatie Bona Drag en het live album Beethoven Was Deaf zijn nota bene zijn betere werk als solo artiest.

En hoezo telefoongesprekjes?