Morrissey - Your Arsenal (1992)

Beslist geen slecht album, maar haalt het zeker niet bij the Smiths of een solo-album als "Vauxhall and I".
Hier gaat Morrissey op de glamrock-toer ofzo. Soms pakt dat erg goed uit, soms ook minder.
Maar hoe dan ook: 4 sterren. Het is en blijft Morrissey

Ik vind dit een uitstekend album. Eigenlijk zijn 2e debuut-cd omdat hij hier voor het eerst met zijn huidige band speelt (gitaristen Alain Whyte en Boz Boorer). Het album werd geproduceerd door zijn held Mick Ronson van The Spiders of Mars (die overigens een jaar later overleed).
Het is allemaal veel ruiger dan Viva Hate of kill Uncle, maar
het album klinkt homogeen en overtuigend met als beste nummer 1,4,8 en 9.

Beetje wisselvallig album, maar vooral The National Front Disco vind ik ijzersterk. Morrissey op z'n best.

Ik heb deze cd al jaren maar deze muziek gaat er bij mij
nog steeds niet in.
Juist z'n latere werk vindt ik veel beter.
Fantastisch concert trouwens afgelopen maandag!

Ik vind Vauxhall & I zijn beste solo-album en Bona Drag z'n sterkste verzameling liedjes, maar Your Arsenal zet ik nog net iets vaker op dan deze twee. Omdat ik vaak zin heb in Morrissey's stem, maar niet altijd in de intens-emotionele emoties die hij er toch meestal bij mij mee oproept. Dan is dit album perfect, want verre van oppervlakkig en vrolijk is dit toch wel z'n (schijnbaar) luchtigste plaat. Bij vlagen zelfs dansbaar en vaak ook erg komisch. Bovendien is de opbouw erg sterk en staat er geen zwak nummer tussen. Morrissey is een held!

Nooit erg een aanhanger geweest, noch van Smiths, noch van Morrissey solo, het is puur die stem denk ik. Ik kan daar maar mondjesmaat naar luisteren, dus af en toe stop ik wel eens een gecopieerde best of van Smiths of iets van Morrissey dat iemand me copieerde, tussen andere cd's in de ceedeemolen, en alles op random natuurlijk, want ik heb gauw een overdosis Morrissey, kan daar niet te veel van hebben...

Ik beweer dus absoluut niet dat Morrissey of Smiths geen fijne artiesten zouden zijn, maar in mijn gehoor klinkt dit vrij monotoon en het gaat me enorm vlug vervelen.

Kijk, dàt heb ik nu nooit met Van Morrison, om er maar één te noemen hoor, want ik heb nog wel wat alternatieven...

Het is/was de bedoeling dat je eigenlijk ook naar Morrissey`s lyrics luistert - had veel te zeggen over leven in de jaren 80 (maar hoogwaarschijnlijk niet in NL) ... dat je dan zijn stem gaat afhakken en dan ga je ook nog zo`n saaie dinosaur als Van Morrison bijhalen begrijp ik niks van. Duidelijk heb je veel te veel tijd besteed in de Free Record Shops en Van Leests van deze wereld?!?

En dat moet je laten weten dat je niet eens deze muziek koopt ... copieer dit en copieer dat ...


Het zijn mensen zoals jezelf die ervoor zorgen dat CDs te duur zijn

Ook al ben ik het met EVANSHEWSON zo oneens als maar mogelijk is wat betreft Morrissey en The Smiths, ik vind dat hij best mag zeggen dat-ie gekopieerde cd's van ze heeft. Kopieer jij dan helemaal nooit cd's TerryA?

@ TerryA:

Ach man, ik heb de platenindustrie haast op mijn eentje rijk gemaakt, ik heb ongeveer 3500 ceedees waarvan minstens 2500 tot een kleine 3000 gekochte, zo gek is niet iedereen, dus hou er maar over op!

Ik vind alleen niet alles de moeite meer tegenwoordig om nog te kopen, ben er wat van terug gekomen...

En voor de rest is iedereen vrij om van muziek te houden die hij wil, het is hier weer van "jij hebt mij idooltje beledigd" dus ga ik jou een sneer teruggeven.

Ik heb hier niemand gepakt of te zeiken gezet. Ik heb gewoon duidelijk gemaakt, dat hoe geniaal Morrissey misschien ook is, zijn stem me gewoon niet ligt, en dat ik daarom niet zo vaak naar hem luister. Lange teentjes, sommigen als je ook maar één in hun oortjes verkeerd woordje zegt van hun idooltje.

Nou, Paul Mc Cartney is er één van mij, om nog een ander voorbeeld te noemen, ik waardeer de man voor zijn niet aflatend talent om prima popsongs te schrijven, hoe melig sommigen hem ook blijven afschilderen, ze doen maar, ik ga dan zo vlug niet op mijn achterste pootjes staan.

Mààr wel als je zegt dat ik geen cd's mag copiëren. De helft van de mensen op MuMe laten regelmatig verstaan veel muziek te dowloaden, nou dat doe ik dan niet - ben ook zo eerlijk om als digibeet toe te geven dat ik niet zou weten hoe eraan te beginnen, en er verder geen kloten interesse voor te hebben omdat die internetfiles muzikaal toch in mijn oren zeer slecht klinken. Dus blijft kopen over en af en toe copiëren.

En vaak, als ik een cd eerst van iemand copieer, als ik hem dat goed ga vinden, dan koop ik hem alsnog.

Ik heb Morrissey helemaal niet belegigd, enkel gezegd dat zijn stem me irriteert, jij vind Van Morrison, één van de allergrootste singer-songwriters SAAI, nou, met ouder en wijzer worden ontdek je misschien nog de schoonheid van zijn tijdloos repertoire, ik mag het voor je hopen!
Maar je mag hem voor de rest zo saai als wat vinden, elk zijne meug natuurlijk !

Nou, het lijkt me anders wel iemand die héél snel beledigd kan zijn, die Morrissey. Misschien dat daarom veel fans van hem dat ook zijn (zie TerryA). Mij maakt het niet uit, hij is een van mijn grootste idolen maar ik ken maar weinig mensen die hem net zo goed vinden als ik. Veel van mijn vrienden luisteren ook liever naar Van Morrison. Die heeft dan ook wel een stem waar je moeilijk niet van kan genieten, Morrissey is wat dat betreft stukken ontoegankelijker. Wist je trouwens dat Jim Morrison fan van Van Morrison was?

Het is alleen grappig als je het hardop zegt. Maar sorry, beetje off-topic.

EVANSHEWSON,

het ging meer over dat je critique uitdeelt terwijl je tegelijker tijd het niet kan laten om te zeggen dat het toch maar gecopieerd was ...

"...dus af en toe stop ik wel eens een gecopieerde best of van Smiths of iets van Morrissey dat iemand me copieerde..."

===0

heeft weinig nut om op je andere opmerkingen in te gaan, zeker als die Van Morrison opmerkingen je nu ook Paul McCartney gaat noemen, etc.

Heb de gevoel dat je hoogwaarschijnlijk in de jaren 80 ben blijven steken!? ... net voordat bands zoals The Smiths & Joy Division muziek gingen veranderen ... (zie eerder comment over waar je misschien terveel tijd heeft besteed over de laatste 20 jaar)

Zéker niet in de eighties, zowat het verschrikkelijkste decennium van allemaal, zéker niet, neen.
Mààr je noemt Smiths en Joy Division, nou, ik ben niet erg fan van deze bands, ik zal gewoon véél te veel een mainstream smaak hebben, en ik schat goede singer-songwriters ook nog heel hoog in, tja, smaken verschillen nu eenmaal, dat zal je altijd hebben.

Ik ben tegenwoordig ook lang zo wild niet van die nieuwe bands als Franz Ferdinand, The Coral, Maroon 5, Kaiser Chiefs en dergelijke.
Maar ik volg dan wéér anderen die ik gewoon voor mezelf interessantere muziek vindt maken. Elliott Smith (al is't ie nou wel dood), Badly Drawn Boy, of de betere Crooners zoals Michael Bublé, Jamie Cullum en Harry Conick Jr.
Maar dat laatste heeft héél veel met leeftijd te maken, je smaak schuift gewoon wel een flink stuk op. Die gitaargroepjes, tja, bij mij gaat dat er gewoon uit, je beseft dat je ook méér en méér naar JAZZ begint te luisteren en die muziek gewoon veel dieper vindt gaan dan veel pop en rock die me toch méér en méér oppervlakkig in de oren begint te klinken. Dààr ontkom je niet aan met ouder worden.

Mààr van Morrissey of The Smiths heb ik verder géén slecht woord gezegd, enkel dat muziek beluisteren nu eenmaal begint met een stem mooi vinden of niet.

noemde er nu iemand Michael Buble en Jamie Column in een Morrissey review?

Blasphemy!!!

Tot nu toe vind ik dit z'n minste, vergelijkend met zijn debuut en latere werk. Maar toch nog erg vermakelijk.

Ik vind dit een goed album, het rockt enorm, nummers als the national front disco (humor), you're gonna need someone on your side en I know it's gonna happen someday slaan erin en bij vaker luisteren worden ze nóg beter. Terwijl ze op het eerst gezicht al erg goed zijn. Hoe dan ook. Morrissey is fan van de vroegere Bowie en roxy music en t-rex en dat zie je terug aan dit album. Dit is zijn ode aan de glamrock van vroeger. dAnk je wel. 4 sterren voor de Mozfather.

Wat een weergaloos album is Your Arsenal toch! En dan te bedenken dat ik momenteel van 20.000 MuMe-leden de enige ben die hem in zijn top 10 heeft staan, toch wel bizar. Mensen die Ringleader of the Tormentors hoger inschatten dan Your Arsenal, en dat zijn er kennelijk nog schrikbarend veel, kan ik gewoon niet begrijpen. Even goede vrienden hoor, en ik gun Morrissey uiteraard zijn comeback en groeiende populariteit bij het grote publiek, maar wat mij betreft kan het allemaal niet tippen aan zijn werk uit de begin jaren 90: Bona Drag, Your Arsenal, Beethoven Was Deaf, Vauxhall & I en de Sunny single. Your Arsenal is een mooie afwisseling van glamrock (of zoals Morrissey het zelf ooit omschreef: Het is geen heavy metal, het zijn zachte gitaren door een harde versterker!), rockabilly, catchy popliedjes met een vette knipoog en wat langer uitgesponnen ballads, uitstekend geproduceerd door wijlen Mick Ronson. Wat me opvalt bij de statistieken is dat geweldige nummers als You're Gonna Need Someone On Your Side, I Know It's Gonna Happen Someday en Tomorrow zo weinig stemmen krijgen. Tomorrow wordt praktisch nooit live gespeeld door Morrissey en zelden genoemd door fans, maar ik vind het echt een wereldnummer van Alain Whyte. 5*

Op de "Who Put The M in Manchester DVD" staat een live-versie van I know It's Gonna Happen Someday. Ik vind dat het nummer in die live uitvoering nog meer tot z'n recht komt.

Dat klopt. Ik vind het sowieso een nummer dat live altijd meerwaarde heeft, hoewel je de kenmerkende radio-geluiden aan het begin van de studioversie wel mist. Voor mij zijn I Know It's Gonna Happen Someday en Now My Heart Is Full vaak hoogtepunten van zijn optredens; krachtig en ontroerend zonder dat het bombastisch of sentimenteel wordt.

Er zijn sowieso 6 officiele video's (ik heb er net twee toegevoegd) van dit album. Best veel voor een album met 10 nummers.

Precies, de meerwaarde van nummers als The National Front Disco en I Know zit hem in de live uitvoering. Het rockt geweldig. Voor deze muziek zijn gitaren ooit gemaakt denk ik weleens.

Ik heb hem een half puntje verhoogd! Draai hem van al mijn Morrissey cd's het meest momenteel

en terecht!
een van zijn mooiste platen!
kan na zoveel jaar nog soms een traantje laten bij I know it's gonna happen........

best te pruimen plaatje , je ziet wel dat alles in orde gaat komen

goeie plaat morrissey , eindelijk ( zucht )

you're the one fatty is zelfs fantastisch

We krijgen les over symbolen in de beeldcultuur, dit was een voorbeeld.

Zie de positie van de microfoon als fallussymbool.
Zie de titel in die context, Your ARSEnal.

zie daar! wij hebben een les beeld en media cultuur, en we kijken tegen weer een nieuwe en de zoveelste verdenking van Morrissey die het men mannen doet!

Het fallussymbool is nieuw voor me. Wat je echter niet moet vergeten is dat Morrissey niet heeft genomen. Wellicht dat de fotograaf het wel zo heeft gezien, en dat Morrissey de foto heeft goedgekeurd zonder zelf weet te hebben van het fallussymbool.

Your Arsenal is trouwens wel een woordspeling op ''Your Arse and All''.

De plaat zelf: één van zijn sterkste soloplaten (al kon Moz in de jaren 90 sowieso weinig fout doen), en wellicht één van zijn platen die echt als een huis staat. Mede door de productie van Mick Ronson (gitarist van Bowie's Spiders From Mars) rockt deze plaat de pan uit (dit is ook de eerste plaat waar supertandem Boz Boorer en Alain Whyte samen op spelen, een genot om te horen), en bevat het tevens een paar verwijzingen naar de oude (glamrock)helden van weleer, en creeert zo een soort mix van hardrock, rockabilly en glamrock.

- You're Gonna Need Someone on Your Side gebruikt de basis van The Buzzcocks' Strange Thing.
- Certain People I Know is een overduidelijke knipoog naar Ride A White Swan van T. Rex.
- Voor I Know It's Gonna Happen Someday heeft Morrissey duidelijk David Bowie's Rock & Roll Suicide als voorbeeld genomen.
Om de cirkel rond te maken zou Bowie dit nummer op zijn volgende plaat coveren, Black Tie White Noise. Hoewel ze rond deze tijd nog met elkaar bevriend waren (zo hadden ze in 1991 live een duet gezongen; T. Rex' Cosmic Dancer), zou dit later veranderen. In 1995 was Morrissey de support van Bowie, en dit zou uiteindelijk tot een fatale falling out lijden. Informatie hierover:
The reason Morrissey doesn't like Bowie goes back to when they were touring together. Apparently, Bowie was a little jealous of the send-off Morrissey was receiving when he finished his support so he arranged it so that Morrissey's last song was a Bowie cover. Halfway through singing it Bowie would come on stage and finish it off, and Morrissey would quietly skulk away without receiving any kind of ovation whatsoever.
Moz zelf hierover: Dailymotion - 1998 Moz About Bowie - a Muziek video

Morrisseys solo carriere komt hier echt op stoom en hij levert een geweldige plaat af met Your Arsenal. De eerste twee nummers bewijzen direct dat hij zich als een vis in het water voelt in een rocksetting. Als het prachtige We'll let you know voorbij is zit ik al drie nummers met een glimlach op mijn gezicht.

De beste tracks moeten dan zelfs nog komen: National Front Disco, We Hate It When Our Friends Become Succesful, Your The One For Me Fatty en Seasick, Yet Still docked.

Misschien nog net niet het niveau van het beste Smiths werk, maar absoluut beter dan het minste van die band.

Your Arsenal vind ik een zeer geslaagd Morrissey-album. Wat steviger rock waarmee hij goed aansluit bij de tijdgeest maar nog steeds breekbaar en emotioneel en er staat geen zwakke song op. De teksten zijn soms humoristisch, dan weer zwartgallig maar steeds raak en zijn gevoel voor pakkende melodieën alsook zijn stemgeluid (je moet er wel van houden) zijn ook hier in volle glorie te horen.

Gewoon mooie plaat van de man!

Dat stevigere gitaar werk in zijn songs ligt me wel! Toch vind ik I Know It's Gonna Happen Someday de allermooiste track.

Lees het hierboven ook, de humor, en scherpe teksten maken het een mooi geheel!

Ik ga weer verder in mijn Morrissey reis.. op naar Vauxhall and I

Voor mij zijn mooiste