menu

Status Quo - Backbone (2019)

mijn stem
3,57 (15)
15 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: earMusic

  1. Waiting for a Woman (4:27)
  2. Cut Me Some Slack (4:21)
  3. Liberty Lane (3:42)
  4. I See You're in Some Trouble (3:46)
  5. Backing Off (4:11)
  6. I Wanna Run Away with You (3:23)
  7. Backbone (3:03)
  8. Better Take Care (3:34)
  9. Falling Off the World (3:28)
  10. Get Out of My Head (3:24)
  11. Running Out of Time (3:28)
  12. Crazy Crazy * (3:19)
  13. Face the Music * (3:27)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 40:47 (47:33)
zoeken in:
avatar van djrobvansoest
geplaatst:
Een nieuwe Quo, de eerste zonder Parfitt.. Het zal even wennen worden maar van mij mogen ze. Ik vind Quo met Malone op slaggitaar prima te pruimen en live staat het nog steeds allemaal als een huis. Ik ben zelfs wel toe aan een nieuw album. In Strijen (Strijen Rocks) hoorde ik al de live versies van Cut Me Some Slack en Liberty Lane en ik vind beide meer dan prima. Verfrissend, lekker en heel fijn om weer even wat nieuws te horen. Ik verwacht veel van dit 33e Quo album. Gezien Rossi zijn ‘country uitstapje’ met ‘We Talk Too Much’ al heeft kunnen maken kon deze weleens gaan knallen. Het nummer Backbone bevat overigens de riff die Rossi al jaren voor Down Down inzet tijdens de live set. Het duurt nog even maar van mij mag het nu al september zijn. Parfitt mag dan niet meer onder ons zijn maar ik denk dat hij wel trots kan zijn op deze formatie, op Malone en wellicht ook nog wel op de nieuwe tracks..

4,5
geplaatst:
Ik kijk erg uit naar dit album. Nieuwe nummers klinken veelbelovend. Als groot fan van Francis Rossi als componist vond ik zijn laatste solo album geweldig , Heb dus hoge verwachtingen. Ik hoop trouwens dat hij beide zaken zo lang mogelijk blijft doen.

4,5
geplaatst:
Twee nieuwe nummers zijn inderdaad live voortreffelijk. Was er in Strijen alweer voor het 48ste jaar bij. Sinds 1971 met Quo muzikaal onderweg. Had toch niet verwacht dat er na Rick Parfitts overlijden een nieuw album zou komen. Het nummer ‘ Better Take Care’ komt van het album Rolling Home van John David, een album waar al heel veel nummers zijn gebruikt voor Quo-albums. Het beste nummer ‘Everbody Knows How To Fly’ staat overigens op het afwisselende en emotionele afscheidsalbum van Parfitt getiteld ‘ Over and Out’. Het nieuwe album wordt trouwens uitgegeven in veel varianten. Ik koop het digipack met twee bonustracks Crazy, Crazy en Face The Music. Ben benieuwd naar de totale cd.

4,5
Zeer sterke en constante plaat waar ik geen genoeg van kan krijgen. Staan naar mijn mening geen missers op. De heren Malone en Cave hebben beide ook een geweldige song afgeleverd. In het verleden stonden er altijd wel mindere nummers op. Hier eigenlijk niet. Heb de uitgave met twee extra nummers.

avatar van vielip
2,0
Toegegeven; zo slecht als ik vooraf vreesde is 'ie volgens mij niet geworden. Heb laatst enkele nummers gehoord waarbij ik dacht; hm, zo raar klinkt dit niet. Ook enkele waarbij ik dacht; tsjonge jonge dit is wel erg melig en matig. Ik ga het album komende week eens een paar keer luisteren alvorens een cijfer toe te kennen.

4,5
Ik ben allereerst erg verheugd als er nieuwe Status Quo- nummers zijn. Deze plaat is minder intens dan Quid Pro Quo. Het mooie aan Backbone is dat vrijwel alle nummers goed te pruimen zijn. Van de verrassende opener - een slow bluessong - die niet door iedereen gewaardeerd zal worden, maar buitengewoon goed is geproduceerd tot en met de popachtige afsluiter ' Runnning out of Time' met een fijne melodie. Tussendoor voor elk wat wils. Voor de heads down boogie fans is Cut me Some Slack. Het nummer van nieuwe gitarist is het hardste en snelste nummer op de plaat.het wordt als enige ook door hem gezongen en goed! Ik ben persoonlijk erg gecharmeerd van Backing Off ( een geweldige riff) en het door John David geschreven Better Take Care. Er zijn twee bonussongs op de digi-uitgave. Het eerste ( Crazy Crazy) is een countrynummer met folkinvloeden dat weerstand zal oproepen bij de Parfitt-fanatici. De tweede bonustrack is van Richie Malone: Face The Music. Een goed nummer dat ook op de reguliere cd had gepast. Fijne luisterplaat, wat gladder dan zijn voorganger.

4,0
Tsja, de tijden van Piledriver, Hello, Quo, On the level en Blue for You zijn al heel lang voorbij en komen nooit meer terug. Alleen Rossi en Bown zijn nog over uit die tijd.

Backbone is "Modern Quo", daarmee bedoel ik dat er van de "wall of sound" niets meer over is. Geen rauwe rock maar vrij netjes klinkende muziek met rock-pop uitstraling. Zelfs het wat stevigere "Get out of my head" klinkt bij lange niet zo ruig als ik het graag zou willen. Zanger Malone heeft daarnaast geen bijzondere stem. Ook de Rossi/Young tracks slagen er niet de tijden van weleer te doen herleven en natuurlijk is de vroegere "motor" van de band, Rick Parfitt, niet meer onder ons.

Maar toch... er zitten aardig wat goede melodielijnen in deze nummers. Rossi is nog steeds een echte songwriter en zijn vocalen, vooral de invulling van 2e stem, erg slim op dit album. Hij lijkt wat meer inspiratie te hebben gehad dan op vorige albums.

Opvallend: de bonustrack "Face the Music" steekt er voor mij bovenuit. Deze blijft echt in je hoofd hangen.

avatar van E-Clect-Eddy
Vind het openingsnummer moeilijk om door te komen. Ik mag hopen dat ze dit live met meer energie spelen want op deze manier is het gewoon saai.

Voor de rest is het grotendeels het bekende geluid van Status Quo... wel soms wat te voorspelbaar of te ingetogen. Maar ik vermoed dat deze band het vooral moet hebben van hun live optredens. Sommige bands zijn gewoon moeilijk vast te leggen in de studio.

avatar van vielip
2,0
Ik kom terug op mijn eerdere post. Dit album is werkelijk niet door te komen! Ik weet niet in wat voor staat ik verkeerde toen ik een week of twee terug enkele nummers via een maat hoorde maar ik herken er niks van terug. Na 4 nummers zat ik al te kijken; hoe lang moet ik nog? Ik hoor wel dat de band het probeert en ik weet ook wel dat Rossi een begenadigd songwriter is. Ik mag bijvoorbeeld, in tegenstelling tot veel fans, graag naar albums als Thirsty work, Ain't complaining of Back to back luisteren. Gewoon omdat daar erg mooie liedjes opstaan. Niet in de typische en overbekende Quo-stijl maar dat zegt niks of een liedje goed is of niet in mijn ogen. Maar op dit album hoor ik veel te weinig van die goede liedjes. In sommige (Cut me some slack, Liberty lane, I wanna run away with you en Get out of my head) zitten best aardige dingen. Maar het is allemaal (veel) te weinig om te beklijven. Nogmaals; ik weet niet goed waarom ik laatst dacht te horen dat het nog wel eens mee kon vallen met dit album maar het tegenovergestelde is waar.

avatar van Rudi S
vielip schreef:
Ik kom terug op mijn eerdere post. ...


Ah, ik heb eigenlijk ook wel zo'n ervaring, maar door de enigszins (gematig) positieve berichten o.a. hier wilde ik nog wel even doorzetten.
Ik laat het nu voorlopig maar rusten.

avatar van vielip
2,0
Laat je vooral niet door mij tegenhouden hoor! Voor hetzelfde geld vind jij 'm goed

4,5
vielip schreef:
Laat je vooral niet door mij tegenhouden hoor! Voor hetzelfde geld vind jij 'm goed


Je bent wel erg negatief over deze cd. De gemiddelde recensies zijn voldoende tot goed. Sommigen vinden het zelfs de beste cd. vanaf 1985. Dat is ook wat overdreven, maar het is 100% Status Quo wat je hoort. Als je geen fan bent, is dat uiteraard ieders goede recht, maar de productie is uitstekend en de zang van de 79- jarige Rossi bijzonder goed. Het enige kritiekpunt wat ik heb, is dat er geen echt hoogtepunt op staat, een Song die eruit springt als bijv. Hold you back op Rockin' all over the World. Het is allemaal consistent. En ik had graag een wat langer nummer erbij gehad. Dat zit er anno 2019 niet in. Ik vind het bewonderenswaardig dat je na 52 jaar zo'n album maakt.

Francis Rossi is van 29 mei 1949, dus geen 79.

avatar van vielip
2,0
acjmjansen schreef:
(quote)


Je bent wel erg negatief over deze cd. De gemiddelde recensies zijn voldoende tot goed. Sommigen vinden het zelfs de beste cd. vanaf 1985. Dat is ook wat overdreven, maar het is 100% Status Quo wat je hoort. Als je geen fan bent, is dat uiteraard ieders goede recht, maar de productie is uitstekend en de zang van de 79- jarige Rossi bijzonder goed. Het enige kritiekpunt wat ik heb, is dat er geen echt hoogtepunt op staat, een Song die eruit springt als bijv. Hold you back op Rockin' all over the World. Het is allemaal consistent. En ik had graag een wat langer nummer erbij gehad. Dat zit er anno 2019 niet in. Ik vind het bewonderenswaardig dat je na 52 jaar zo'n album maakt.


Tsja, bewonderenswaardig...daar zeg je wat. Sorry maar ik vind het echt een erg matig album. En 100% Quo? De latere Quo wel misschien. Maar als ik een willekeurig iemand naar een typisch Quo album, nummer of sound vraag dan kom je toch echt bij andere dingen uit vrees ik. De productie is goed. Dat ben ik met je eens. Maar dat redt een album niet voor mij. Daarbij komt nog dat ik het zonde vind dat Rossi de naam Status Quo blijft gebruiken na het overlijden van mede boegbeeld Rick Parfitt. Ik weet het, it's all about the money. Maar daar hoeft Rossi het al lang niet meer voor te doen. Hij is gewoon een slimme zakenman die ook wel weet dat als hij het uitbrengt onder z'n eigen naam de hele wereld de schouders ophaalt. Kijk maar naar zijn z'n laatste solo albums.

avatar van Poles Apart
acjmjansen schreef:
de 79- jarige Rossi

Hij zal blij zijn dat je hem effe 9 jaar ouder maakt!

4,5
Dat Francis Rossi de naam status quo blijft gebruiken vind ik wel logisch. Andy Bown is er ook al sinds begin jaren 70 bij Dhr Edwards sinds 1986 . En alles klinkt nou eenmaal naar Status Quo wat Francis Rossi maakt solo of niet. Maar ik ben nou eenmaal een groot fan van alles wat Dhr Rossi maakt.

Ik heb nog steeds geen genoeg van deze plaat. Vind het niveau ook hoog de echte knaller staat inderdaad niet op. Maar op vorige platen altijd wel mindere of slechte nummers, die staan hier niet op .

4,5
vielip schreef:
Ik kom terug op mijn eerdere post. Dit album is werkelijk niet door te komen! Ik weet niet in wat voor staat ik verkeerde toen ik een week of twee terug enkele nummers via een maat hoorde maar ik herken er niks van terug. Na 4 nummers zat ik al te kijken; hoe lang moet ik nog? Ik hoor wel dat de band het probeert en ik weet ook wel dat Rossi een begenadigd songwriter is. Ik mag bijvoorbeeld, in tegenstelling tot veel fans, graag naar albums als Thirsty work, Ain't complaining of Back to back luisteren. Gewoon omdat daar erg mooie liedjes opstaan. Niet in de typische en overbekende Quo-stijl maar dat zegt niks of een liedje goed is of niet in mijn ogen. Maar op dit album hoor ik veel te weinig van die goede liedjes. In sommige (Cut me some slack, Liberty lane, I wanna run away with you en Get out of my head) zitten best aardige dingen. Maar het is allemaal (veel) te weinig om te beklijven. Nogmaals; ik weet niet goed waarom ik laatst dacht te horen dat het nog wel eens mee kon vallen met dit album maar het tegenovergestelde is waar.
Soms kun je je vinger er niet op leggen waar het aan ligt .Ik heb zelf ook een afwijkende smaak qua quo albums vind ook de albums die jij aandraagt erg goed en ïf you can't en 1982 staan in mijn top tien.

avatar van vielip
2,0
quofan schreef:
En alles klinkt nou eenmaal naar Status Quo wat Francis Rossi maakt solo of niet.


Mwoah, daar durf ik nog wel een discussie over te beginnen Zijn solo albums King of the doghouse en One step at a time wijken behoorlijk af van de Quo paden vind ik. En ook die laatste, We talk too much, eigenlijk wel. Volgens mij heb ik 'm weleens horen zeggen dat hij ideeën die niet geschikt waren voor Quo, omdat het qua stijl niet zou passen, liet liggen voor eventueel solo werk. Dat concert dat hij na One step at a time in de Melkweg gaf was trouwens prima! Verrassende (Quo) nummers en een goede band. Maar dat terzijde.

4,5
Grappenmakers zijn jullie. Typefouten. Ik weet als rechtgeaarde fan ook dat hij 70 is, maar de negen zit dicht bij de nul. Blijft staan dat ik het bewonderenswaardig vind en dat hij inderdaad ruggengraat toont . Erbij gezegd dat dat ik Rick Parfitt ten zeerste mis! En ik heb zijn solo-optreden in Antwerpen gezien voor ca. 250 bezoekers. Neem ik mijn pet vooraf, want er was een muzikant aan het werk met liefde voor de muziek en niet een geldwolf. Zijn zoon en de zoon van de bassist deden toen mee. Gelukkig een keer met Vielip eens: puik optreden.

4,5
vielip schreef:
(quote)


Mwoah, daar durf ik nog wel een discussie over te beginnen Zijn solo albums King of the doghouse en One step at a time wijken behoorlijk af van de Quo paden vind ik. En ook die laatste, We talk too much, eigenlijk wel. Volgens mij heb ik 'm weleens horen zeggen dat hij ideeën die niet geschikt waren voor Quo, omdat het qua stijl niet zou passen, liet liggen voor eventueel solo werk. Dat concert dat hij na One step at a time in de Melkweg gaf was trouwens prima! Verrassende (Quo) nummers en een goede band. Maar dat terzijde.
Over king of the doghouse ben ik het wel met je eens op de nummers na die hij zelf heeft geschreven. Vind dat verder een behoorlijk matige plaat.. One step klinkt voor mij gewoon als quo met achtergrondzangeressen. Een nummer als crazy for you had zo op in search for the fourth chord kunnen staan. Strike like lightning eigenlijk ook. Alleen het titlenummer vind ik afwijken.

Op "We talk too much " de nummers die hij niet zelf heeft geschreven wijken af. I just say goodbye is trouwens afgeleid van het nummer i'll be back uit 1977 van young & moody. Die man zijn sound is zo bepalend dat je toch meteen aan status quo moet denken als je hem hoort en dat kan me niet vaak genoeg zijn. Op25 November 2020 komen ze trouwens naar Afas live in Amsterdam om Backbone te promoten. Zijn solo concert in de Melkweg vond ik een persoonlijk hoogtepunt voor mij maar als ik naar het schema van hem kijk ben ik bang dat dat er voorlopig niet in zit.

avatar van vielip
2,0
quofan schreef:


Een nummer als crazy for you had zo op in search for the fourth chord kunnen staan. Strike like lightning eigenlijk ook.


Dan is dat waarschijnlijk het 'probleem'. Dat album (Fourth chord) is nou niet echt een typisch Quo album vind ik.

4,5
. Alle albums sinds in the army hebben eigenlijk allemaal van dat soort nummers . Ik ben het op sommige punten ook wel met je eens maar zijn probleem dat het gewoon klinkt als quo behalve king of maar die is dan ook gelijk niet goed.

avatar van vielip
2,0
En ik ben het dan weer met jou eens dat sinds het Army album 'dat soort nummers' meer en meer de kop opstaken. Of eigenlijk misschien al wel vanaf Back to back...Ik vind alleen dat One step at a time ook best ver van Quo af staat. Zelfs van Quo-light. King of the doghouse nóg meer maar toch...

avatar van Marco van Lochem
4,0
Status Quo is sinds de tweede helft van de jaren ’70 één van mijn favoriete bands. Een zeer matige periode in de jaren ’90 met slechte albums en overbodige cover versies zorgde voor een minder positief gevoel richting de boogie rockers uit Engeland. Sinds het album “IN SEARCH OF THE FOURTH CHORD” uit 2007 lijkt het erop alsof ze het heilige vuur weer gevonden hebben. Vooral “QUIT PRO QUO” uit 2011 vind ik een geweldig album. Status Quo bracht zijn eerste album “PICTURESQUE MATCHSTICKABLE MESSAGES FROM STATUS QUO” in 1968 uit en scoorde zijn eerste grote hit met ‘PICTURES OF MATCHSTICK MEN”. De eerste periode maakte de band psychedelische pop/rock, maar vanaf rond 1970, toen de “Frantic Four” bezetting definitief werd, werd het geluid steeds meer rock ’n roll met boogie-woogie invloeden. Klassieke albums als “HELLO”, “QUO” en ‘WHATEVER YOU WANT” volgden en het viertal scoorde hits met “ROLL OVER LAY DOWN”, “DOWN DOWN”, “ROCKIN’ ALL OVER THE WORLD”, “AGAIN AND AGAIN” en “WHAT YOU’RE PROPOSING”. Vanaf 1982 kwam de klad erin toen drummer John Coghlan de band verliet, gevolgd door bassist Alan Lancaster in 1985. Die laatste was erg belangrijk voor Quo, door zijn composities en lead vocalen op enkele legendarische songs. De gitaristen en zangers Francis Rossi en Rick Parfitt bleven achter en gingen stug door met het maken van albums en het geven van live concerten. Op 24 december 2016 overleed Parfitt, die al een slechte gezondheid had en daarmee leek de “backbone” van de band verdwenen. Parfitt stond bekend om zijn krachtige en karakteristieke ritmegitaar bijdragen en de vraag was of ze dat konden opvangen. Het antwoord daarop is “ja”! Na meer dan 30 studioalbums is “BACKBONE” een typische Status Quo plaat geworden met een aantal geweldige songs, zoals het aan de jaren ’70 herinnerende “CUT ME SOME SLACK” en het titelnummer, dat een heerlijke melodie heeft. “BETTER TAKE CARE” heeft ook die herkenbare Quo vibe met mooie zangpartijen en staan er tussen de 11 tracks en een gezamenlijke speelduur van iets meer dan 40 minuten meer mooie songs. Richie Malone heeft de plaats van Rick Parfitt ingenomen en dat doet hij met verve. Ook zijn zang past perfect in het geluid van de groep. Verwacht geen album dat zich kan meten met de toppers uit de seventies, maar een degelijke plaat waarop Status Quo laat horen er nog steeds te zijn. In november 2020 zal de band een optreden in AFAS in Amsterdam en songs van “BACKBONE” zullen in de setlist ongetwijfeld opgenomen zijn en die passen goed tussen de classics uit het verleden.

Ben Quo-fan vanaf de 70er jaren. Na "Never too late" werd het, afgezien van een incidenteel nummer en album (Rock 'til you Drop) slecht te pruimen. Vanaf "Under The Influence" gaat het weer de betere kant op met de eigen nummers maar de "frisheid" van de Vertigo jaren wordt m.i. niet meer gerealiseerd; met een beetje goede wil beluister je in de jongste albums nog iets van de sfeer van Rockin' all Over the World, If You Can't Stand The Heat en Never Too Late, in de regel kortere nummers van ca. 3 a 4 minuten waarin toen werd geprobeerd aansluiting te zoeken bij een breder publiek. Backbone past in die traditie maar ik proef wel meer speelbeleving bij de mannen dan voorheen. In dat opzicht smaakt het naar meer. Backbone: 7

4,5
In leven en welzijn komt er volgend jaar nog een plaat. Overigens vond ik Under the influence een prima cd. Weinig aandacht gekregen. Vind het sterke aan deze nieuwe cd. Backbone dat het een consistente cd. is geworden. Is in mijn ogen wat glad geproduceerd en de solo's wat te netjes. De frisheid is er inderdaad en zeker ook live. Kijk maar eens naar het korte concert ( 52 minuten) op BBC 2, te vinden op YouTube. Met een nummer - Liberty Lane - van de nieuwe cd.

avatar van vielip
2,0
acjmjansen schreef:
Overigens vond ik Under the influence een prima cd. Weinig aandacht gekregen.


Juist het tegenovergestelde! Althans, dat is zoals ik het me herinner. Under the influence werd met meer dan gemiddelde aandacht in de Nederlandse pers onthaald en behandeld. Eerste (en naar mijn mening zeer sterke) single The way it goes kwam zelfs in de top 40. Ergens rond de 25e plek welliswaar maar het was al even geleden dat Quo ook maar in de buurt kwam van die lijst. Verder waren er meerdere tv en radio optredens die voor de nodige exposure zorgden. Zo werd o.a. het optreden in Amsterdam in het teken van de 'pubtour' breed uitgemeten in diverse tv programma's. Laat ik het zo zeggen; ik wist niet wat me over kwam met alle aandacht die Quo in Nederland kreeg rondom het uit komen van Under the influence. Een prachtig album trouwens!

avatar van Geert van der Loo
3,5
Lekker ongecompliceerd album, met voldoende goede nummers. Kan op elk moment van de dag gedraaid worden, ik wordt er vrolijk van. Een hele dikke voldoende.

avatar van Arjan Hut
4,5
Voor het eerst dat ik een nieuwe Quo aanschaf, en wat een fijne plaat! Ik geniet er dagelijks van, heb ook meteen maar Blue for you gehaald. Backbone is een echt album, al gaat het wat al te subtiel van start, daarna is het feest, gezellig, sfeerverhogend en heel erg British. Hoewel, Better take care doet me steeds denken aan Lynyrd Skynyrd. De bonustracks doen niet voor de rest onder. Eerder had ik alleen Dog of two head, Hello en Quo in de collectie, maar Backbone is momenteel de favoriet.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:49 uur

geplaatst: vandaag om 11:49 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.