Status Quo - Backbone (2019)

Sorry voor een late reactie. Zojuist heb ik me ingeschreven. Ik kan me vinden in de reactie van Vielip. Ik ben Quofan geworden in de Down Down periode. In 2014 was ik bij de reünie concert van de Frantic Four. De sound was er weer en ik heb genoten. De kracht mis ik op Backbone. Op een enkel nummer na vind ik het maar een matige album. Moeilijk doorheen te komen. Ik mis de power van de FF. Helaas maar het is niet anders.

Het valt me op dat de band op Backbone jonger en frisser klinkt dan op bijv. Under the influence uit 1999. Ook een goeie plaat, maar echt een album van een band op leeftijd.

Naar mijn bescheiden mening ligt dat voor het grootste deel aan de productie. Under the influence vind ik al vanaf uit komen vrij beroerd klinken. Veel te mat en lief. Spettert niet. Dat doet Backbone dan weer volop. Maar daar vind ik de nummers op een aantal uitzonderingen na gewoon niet best.

Het titelnummer van Backbone hoorde ik voor het eerst via YouTube. Ik was niet onder de indruk ondanks de lekkere floortoms erin. Geen paniek. De hoogtijjaren 1970-1981 mogen voorbij zijn, vanaf Under the Influence (1999) staat op ieder album een enkele (vaak stevige) uitschieter, coverplaat Famous in the Last Century (2000) uitgezonderd.
Waar menig medium noteerde dat de groep al 50 jaar hetzelfde doet, weet de trouwe fan beter. Anno 2019 zijn de scherpe randjes er in de meeste gevallen vanaf geschraapt en resteert een gladgestreken productie. Toch duikelde ik opnieuw pareltjes op.

In september 2019 berichtte Nu.nl over frontman Francis Rossi, die zijn visie gaf op dit eerste Quo-album zonder Rick Parfitt. Er vielen enkele ontnuchterende woorden, maar ik twijfel niet aan zijn eerlijkheid in deze. De overleden slaggitarist en zanger is definitief vervangen door Richie Malone én dit is het eerste elektrische studioalbum met drummer Leon Cave, tot dan toe op twee akoestische platen van de groep aanwezig.
In het cd-boekje staat van ieder groepslid een lezenswaardig citaat én wordt vermeld dat Backbone is opgedragen aan Parfitt. De boodschap is duidelijk: dit is definitief een nieuw hoofdstuk in de lange groepshistorie, wen er maar aan.

Opener Waiting for a Woman is een verrassende opener. Geen doenkedoenk-boegie. Nee, lome rock in blues gedrenkt, met een sluwe riff en dito melodie. Het nummer groeide bij herhaald draaien. Nummer twee Get Me Some Slack zou een logischer opener zijn geweest, hier klinkt namelijk wel het bekende rock-met-shuffleritme. Maar na de loomheid van de opener werkt dit verrassend goed! Liberty Lane is eveneens uptempo en aangenaam, maar dan zonder shuffle.
Dan komen er enkele nummers die ik vlees nog vis vind: te slap voor (hard)rock maar wel daarop gebaseerd. Alsof je een donkerbruine boterham met daarop oude, zoute kaas en mosterd vraagt en in plaats daarvan een wit minitoastje met zachte geitenkaas ontvangt. Toch veer ik nog één keer op en wel bij de manische bluesboogie van Get out of My Head, gezongen door Malone.

Wat verder opvalt: alle groepsleden leverden muziek: zo is Falling off the World een compositie van Cave. Gastcomponisten zijn er ook. Better Take Care is een cover van John David van diens album Rollin' Home (2011); dank aan acjmjansen die daar hierboven op wees. Oudgediende Bob Young schreef met Rossi mee aan een drietal nummers; daarbij mis ik diens mondharmonica!
Op mijn cd ontbreken de twee bonusnummers, waarvan Face the Music met zijn staccato riff en popmelodie een betere afsluiter van het reguliere album was geweest dan Running out of Time, dat nu mijn disc te voorspelbaar afsluit.

Ik mopper niet: vier aangename nummers van Backbone zet ik op mijn afspeellijst met het beste van Quo vanaf 1999.
Alhoewel, niet mopperen... In 2021 bracht John Coghlan's Quo, de groep rond de oorspronkelijke drummer, naast Lockdown het nummer No Return uit, waarop de sfeer van On the Level (1975) herleeft. Met zijn overhemd van het merk Hauptstadtrocker aan, lijkt het alsof Coghlan een knipoog aan Parfitt geeft. Ja, die energie mis ik dan toch echt op Backbone.

Heb dit album na veel aarzelen toch maar voor een zacht prijsje aangeschaft en het valt me alleszins dik mee.
Nee, het is geen On the Level, kan ook niet net zoals de Stones nooit geen Exile meer zullen maken.
Maar zeker herkenbaar en genietbaar.