Status Quo - Backbone (2019)

Je bent wel erg negatief over deze cd. De gemiddelde recensies zijn voldoende tot goed. Sommigen vinden het zelfs de beste cd. vanaf 1985. Dat is ook wat overdreven, maar het is 100% Status Quo wat je hoort. Als je geen fan bent, is dat uiteraard ieders goede recht, maar de productie is uitstekend en de zang van de 79- jarige Rossi bijzonder goed. Het enige kritiekpunt wat ik heb, is dat er geen echt hoogtepunt op staat, een Song die eruit springt als bijv. Hold you back op Rockin' all over the World. Het is allemaal consistent. En ik had graag een wat langer nummer erbij gehad. Dat zit er anno 2019 niet in. Ik vind het bewonderenswaardig dat je na 52 jaar zo'n album maakt.

Status Quo is sinds de tweede helft van de jaren ’70 één van mijn favoriete bands. Een zeer matige periode in de jaren ’90 met slechte albums en overbodige cover versies zorgde voor een minder positief gevoel richting de boogie rockers uit Engeland. Sinds het album “IN SEARCH OF THE FOURTH CHORD” uit 2007 lijkt het erop alsof ze het heilige vuur weer gevonden hebben. Vooral “QUIT PRO QUO” uit 2011 vind ik een geweldig album. Status Quo bracht zijn eerste album “PICTURESQUE MATCHSTICKABLE MESSAGES FROM STATUS QUO” in 1968 uit en scoorde zijn eerste grote hit met ‘PICTURES OF MATCHSTICK MEN”. De eerste periode maakte de band psychedelische pop/rock, maar vanaf rond 1970, toen de “Frantic Four” bezetting definitief werd, werd het geluid steeds meer rock ’n roll met boogie-woogie invloeden. Klassieke albums als “HELLO”, “QUO” en ‘WHATEVER YOU WANT” volgden en het viertal scoorde hits met “ROLL OVER LAY DOWN”, “DOWN DOWN”, “ROCKIN’ ALL OVER THE WORLD”, “AGAIN AND AGAIN” en “WHAT YOU’RE PROPOSING”. Vanaf 1982 kwam de klad erin toen drummer John Coghlan de band verliet, gevolgd door bassist Alan Lancaster in 1985. Die laatste was erg belangrijk voor Quo, door zijn composities en lead vocalen op enkele legendarische songs. De gitaristen en zangers Francis Rossi en Rick Parfitt bleven achter en gingen stug door met het maken van albums en het geven van live concerten. Op 24 december 2016 overleed Parfitt, die al een slechte gezondheid had en daarmee leek de “backbone” van de band verdwenen. Parfitt stond bekend om zijn krachtige en karakteristieke ritmegitaar bijdragen en de vraag was of ze dat konden opvangen. Het antwoord daarop is “ja”! Na meer dan 30 studioalbums is “BACKBONE” een typische Status Quo plaat geworden met een aantal geweldige songs, zoals het aan de jaren ’70 herinnerende “CUT ME SOME SLACK” en het titelnummer, dat een heerlijke melodie heeft. “BETTER TAKE CARE” heeft ook die herkenbare Quo vibe met mooie zangpartijen en staan er tussen de 11 tracks en een gezamenlijke speelduur van iets meer dan 40 minuten meer mooie songs. Richie Malone heeft de plaats van Rick Parfitt ingenomen en dat doet hij met verve. Ook zijn zang past perfect in het geluid van de groep. Verwacht geen album dat zich kan meten met de toppers uit de seventies, maar een degelijke plaat waarop Status Quo laat horen er nog steeds te zijn. In november 2020 zal de band een optreden in AFAS in Amsterdam en songs van “BACKBONE” zullen in de setlist ongetwijfeld opgenomen zijn en die passen goed tussen de classics uit het verleden.

Het titelnummer van Backbone hoorde ik voor het eerst via YouTube. Ik was niet onder de indruk ondanks de lekkere floortoms erin. Geen paniek. De hoogtijjaren 1970-1981 mogen voorbij zijn, vanaf Under the Influence (1999) staat op ieder album een enkele (vaak stevige) uitschieter, coverplaat Famous in the Last Century (2000) uitgezonderd.
Waar menig medium noteerde dat de groep al 50 jaar hetzelfde doet, weet de trouwe fan beter. Anno 2019 zijn de scherpe randjes er in de meeste gevallen vanaf geschraapt en resteert een gladgestreken productie. Toch duikelde ik opnieuw pareltjes op.

In september 2019 berichtte Nu.nl over frontman Francis Rossi, die zijn visie gaf op dit eerste Quo-album zonder Rick Parfitt. Er vielen enkele ontnuchterende woorden, maar ik twijfel niet aan zijn eerlijkheid in deze. De overleden slaggitarist en zanger is definitief vervangen door Richie Malone én dit is het eerste elektrische studioalbum met drummer Leon Cave, tot dan toe op twee akoestische platen van de groep aanwezig.
In het cd-boekje staat van ieder groepslid een lezenswaardig citaat én wordt vermeld dat Backbone is opgedragen aan Parfitt. De boodschap is duidelijk: dit is definitief een nieuw hoofdstuk in de lange groepshistorie, wen er maar aan.

Opener Waiting for a Woman is een verrassende opener. Geen doenkedoenk-boegie. Nee, lome rock in blues gedrenkt, met een sluwe riff en dito melodie. Het nummer groeide bij herhaald draaien. Nummer twee Get Me Some Slack zou een logischer opener zijn geweest, hier klinkt namelijk wel het bekende rock-met-shuffleritme. Maar na de loomheid van de opener werkt dit verrassend goed! Liberty Lane is eveneens uptempo en aangenaam, maar dan zonder shuffle.
Dan komen er enkele nummers die ik vlees nog vis vind: te slap voor (hard)rock maar wel daarop gebaseerd. Alsof je een donkerbruine boterham met daarop oude, zoute kaas en mosterd vraagt en in plaats daarvan een wit minitoastje met zachte geitenkaas ontvangt. Toch veer ik nog één keer op en wel bij de manische bluesboogie van Get out of My Head, gezongen door Malone.

Wat verder opvalt: alle groepsleden leverden muziek: zo is Falling off the World een compositie van Cave. Gastcomponisten zijn er ook. Better Take Care is een cover van John David van diens album Rollin' Home (2011); dank aan acjmjansen die daar hierboven op wees. Oudgediende Bob Young schreef met Rossi mee aan een drietal nummers; daarbij mis ik diens mondharmonica!
Op mijn cd ontbreken de twee bonusnummers, waarvan Face the Music met zijn staccato riff en popmelodie een betere afsluiter van het reguliere album was geweest dan Running out of Time, dat nu mijn disc te voorspelbaar afsluit.

Ik mopper niet: vier aangename nummers van Backbone zet ik op mijn afspeellijst met het beste van Quo vanaf 1999.
Alhoewel, niet mopperen... In 2021 bracht John Coghlan's Quo, de groep rond de oorspronkelijke drummer, naast Lockdown het nummer No Return uit, waarop de sfeer van On the Level (1975) herleeft. Met zijn overhemd van het merk Hauptstadtrocker aan, lijkt het alsof Coghlan een knipoog aan Parfitt geeft. Ja, die energie mis ik dan toch echt op Backbone.