Jolly - Family (2019)

Meer ingetogen dan vorig werk en helaas ook wat aan de langdradige kant. Bepaalde tracks worden gewoonweg onnodig opgerekt, met te weinig afwisseling. Nog een minpuntje is de zang, die te zacht in de mix staat en af en toe zelfs wat aan de monotone, zeurderige kant is. Tot zover het geklaag, want er valt gelukkig ook veel te genieten. Sporadisch weet de band namelijk nog steeds een imposant en avontuurlijk geluid neer te zetten, ondersteund door fijne electronica en heerlijk zware gitaarriffs. Het is simpelweg wat minder goed dan men liet horen op de vorige albums.

Jolly is een apart geval binnen de prog rock/metal scene. Nadat ze hun apparatuur verloren tijdens de orkaan Sandy en ze in Nederland in het voorprogramma stonden van Riverside waren ze helemaal hip. Iedereen was positief over Jolly. Toen vond ik ze ook op hun sterkst. Optredens op ProgPower deden afbreuk aan hun status. De metal moest te geforceerd in hun sound en dat vond ik niet bij de band passen. Op Family weten ze zeker weer mijn aandacht vast te houden. Soms poppy, dan weer prog en ook djent hoor je terug op deze nieuweling. Qua gunfactor is het tegenwoordig wat minder, maar ze kunnen het nog zeker!

Jolly werd destijds door en in de media neergezet als een band die vernieuwend bezig was als het ging om een nieuwe luisterervaring. Naar ik begreep zou het tweeluik; The Audio Guide to Happiness door middel van binaurale golven een soort euforische stemming moeten oproepen Een mooi staaltje marketing natuurlijk maar ook grote onzin, hoewel de productie van de platen wel uitstekend te noemen is. Dan dit plaatje, progrock achtige passages en stevige geluidserupties wisselen elkaar af in een vakkundig opgezet album. Het mist echter wat eigen smoel, gooi Tool, Devin Townsend en Pink Floyd in een blender en dit is wat er uit komt. Dat wil niet zeggen dat het songmateriaal slecht is, de heren hebben duidelijk zorg besteed aan de nummers en bij vlagen boeit de plaat ook zeker. Zanger Anthony Rondinone doet echter afbreuk aan het geheel, de zemelige droge zang gaat op den duur flink irriteren. Kortom; Jolly heeft potentie, voelt zich thuis in het stevige prog rock genre maar weet op een aantal punten niet genoeg te overtuigen om mij geboeid te blijven houden.

Een dikke 4,5 jaar verder en ook Family heeft zich langzamerhand in al zijn schoonheid aan mij geopenbaard. Soms ben je even te snel met een oordeel of vraagt een plaat simpelweg wat meer tijd van je.
Jolly is zo'n band die met al zijn lagen en details wat meer aandacht van je vraagt dan enkele andere bands.
Enkele nummers hebben na enkele jaren wat meer van hun schoonheid prijsgegeven, Violet is daar zo'n voorbeeld van.
Het trage en lome tempo zorgt samen met de laag zoemende bas voor een mysterieuze sfeer, als zanger Anadale op den duur de registers opentrekt en de muziek aanzwelt, ben ik om.
Family is gevarieerd en gelaagd en men verkent op een fraaie manier de grenzen tussen prog, alternatieve rock en metal, knap gedaan.