Speedy J - A Shocking Hobby (2000)

beste speedy j album verkrijgbaar, wegens de perfecte eindmix van knarsende en rauwe percussie gedrenkt in een zee van melancholische melodieen. probeer het maar niet te beschrijven. heb medelijden met degene die dit album niet kennen. peace out !!

Ik ken het album niet, dus krijg maar al vast medelijden . Ben wel benieuwd nu (knarsend, rauw, ...), al moet ik zeggen dat ik na een setje gehoord te hebben van Dhr Speedy niet meteen sta te springen. Hopelijk produced hij beter dan hij draait.

Deze man ooit op een feestje weten draaien, en was bepaald niet onder de indruk. Het moet een van de saaiste sets geweest zijn die ik al gehoord heb denk ik. Gelukkig is dit album andere koek dan wat Speedy J op de draaitafels legde toen, maar of het nu ook beter is ...

"A Shocking Hobby" heeft in ieder geval een redelijk unieke sound. Een soort van downtempo industrial, zonder de stevige bassritmes. Probleem van het album is dan ook dat sommige tracks een beetje doelloos voortkabbelen en de mindere kanten van verschillende genres samenbrengen. "Terry Zippy" is zo'n voorbeeld. Lauwe opener, dark ambient achtig nummer maar ondanks alle distortion en waves kan het geen echt creepy sfeer opbouwen. Wat vooral mist is controle over de samples, van subtiliteit is dan ook helemaal geen sprake, en dan is toch wel een vereiste bij dit soort tracks. Veel lawaai en weinig gevoel. "Borax" is een stukje beter, vooral wanneer halverwege enkele mooie waves het nummer binnensluipen, maar de bassritmes zijn te saai en traag om veel pit in het nummer te leggen. Daarnaast zijn ze wel te prominent aanwezig om van een chille track te spreken. "Ferber Mudd" is een beetje een loos intermezzo en ook Balk Acid weet niet veel klaar te maken.

"Vopak" is het eerste nummer dat me echt weet te bekoren. Echt rauwe samples en eindelijk wat tempo te bekennen. Klinkt lekker industrial. Het begin van een beter stuk op het album, want ook "Actor Nine" klinkt een stuk beter. Niet zo distorted, maar wel lekker dansbaar. Jammer genoeg een korte opflakkering, want "Sabina Seat" is weer niet veel soeps. Veel ambient klanken, verbrot door rauwe afwerking zonder subtiliteit. "Amoco Cadiz" sleept er nog wat dnb invloeden bij, maar heel veel baat het toch niet, al is ook dit nummer gevoelig beter dan de rest van het album. Afsluiten doet Speedy J met "Manhasset", een track die voor mij nogmaals de onkunde van Speedy J aantoont op dit album.

't Is best experimenteel en vernieuwend wat Speedy J hier probeert te doen, en een hele nieuwe richting voor hem, maar jammer genoeg bakt hij er niks van. "Vopak" is de enige echt goeie track, "Actor Nine" en "Amoco Cadiz" zijn leuk, maar de rest is bagger, alle distortion ten spijt. Bijna totaal mislukt experiment. 1.5*

als producer zijnde en ik zet deze plaat op val ik werkelijk van mijn stoel. weinig experimenteel geratel komt zó ontzettend goed uit de verf. qua eindmix en mastering is dit volgens mijn idee het hoogst haalbare. speedy j heeft daarvoor ufcurz wel al de nodige ja(aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa)ren produceerervaring en dat komt hier helemaal tot uiting. zware breakbeats die ratelen en kraken van alle kanten en alsnog klinkt het loepzuiver. gecombineerd met de meest cleane geluiden en geen enkel moment wordt de muziek een soepje maar blijft perfect overzichtelijk. daarnaast is er geen enkel album of stijl vergelijkbaar met deze muziek. van een producer die normaal gesproken enkel purist techno maakt vind ik dit album werkelijk waar ontzettend kneitergreatness!!! vergelijk dit album eens met uitstapjes naar experimentelere electronische muziek van andere technoproducers (umek met neuro bijvoorbeeld, luke slater's bigbeat plaatjes, etc..) dan kom je al snel terug op de creativiteit en fantasie waarmee dit hele album is gemaakt... voor mij één der beste electronica cd's ever

Hoe vaker ik dit album luister, hoe beter ik het vind. Ongelofelijke afmix zet Jochem hier neer hoor... Ongehoorde zuiverheid en kennis van produceerzaken worden hier tentoongespreid in een lekker rauw trommelgeheel. De breakbeats zijn drukkend en veel ruimte voor vrolijkheid is er niet op dit album, maar als geheel is het zéér goed en is het een leuk uitstapje naast de 'normalere' techno dingen van Speedy J. Trek je niks aan van Onderhond en luister dit ding .

Okee.. heeft iemand van jullie Speedy J's live 5.1 surround set tijdens 5 Day's Off gehoord??? GRANDIOOS!!! A Shocking Hobby in het kwardraad! Echt niet... nor... maal meer!
Maar om er thuis ook van te genieten raad ik iedreen aan deze plaat te kopen! Het is echt het aller beste album ooit van Speedy J!

Gewoon het beste album van onze eigen Jochem Paap; ruw, heftig, verontrustend. Borax en Balk Acid zijn prijsnummers en Manhasset is echt een wonderschone track om mee te eindigen na 50 minuten intens gebeuk en geschuur. Ook de andere albums van Speedy J tonen zijn talent, maar A Shocking Hobby zal waarschijnlijk altijd mijn favoriet blijven en is in het genre het beste van Nederlandse bodem. Mooie, toepasselijke cover ook.

Toch vaag dat ik, ondanks dat ik Public Energy #1 geweldig vind, A Shocking Hobby nog nooit heb gehoord. Ik zal daar binnenkort eens verandering in brengen.

Bericht verplaatst naar Speedy J

gewoon een toffe plaat, die idd wel iets van de beschreven emotie mist, maar daarentegen zo strak is, dat dit erg veel compenseert.

Top album. Fenomenaal geluid en genadeloze rauwe beats en andere herrie.
Heerlijk ter compensatie voor als je veel ambient luistert, zoals ik.
Een track als Drill is wat mij betreft de definitie van 'industrial'. Samen met Actor Nine m'n favoriet.

Een van de hollandse meesters!
magistraal grenzenbetredende plaat van jochem...

Kom ik erachter dat ik deze nooit beoordeeld heb. Terwijl het het finest hour van Jochem Paap was. Dit album is een stuk muzikale duisternis dat zijn weerga niet kent. Het evenaart bijvoorbeeld een Mezzanine van Massive Attack. Maar waar dat meer een aards horrorsfeertje heeft is dit meer SF in het verre lege heelal op een verlaten planeet waar restanten van een lang weggevaagde beschaving nog te vinden zijn. Ontzettend troosteloos, kil en eenzaam. Maar ook spannend en pakkend.

Hierna werd het helaas een stuk minder met zn carriere qua output.