Helstar - Burning Star (1984)

Nog geen enkel bericht bij deze ware metalklassieker. Dat staat een site als deze uiteraard niet.

Helstar maakte eigenlijk al Power metal nog voor dat genre bestond. Of met andere woorden, zij stonden mee aan de geboorte ervan. Later volgde vooral veel Duitse bands als Helloween en Living Death.

Dit debuut is erg leuk. Het enige minpunt is dat de nummers op zich wat te weinig een eigen gezicht hebben. Burning Star, Toward the Unknown, Run with the Pack en de afsluiter Dracula's Castle steken er wel bovenuit.

Sterke punten zijn de unieke stem van James Rivera en diens aparte melodieuze zanglijnen met soms erg hoge maar altijd loepzuivere uithalen. Lekkere gitaarsolo's ook en meeslepende Speed metal gitaarrifs.

Helstar vind ik nou niet echt een powermetal band. Het is meer een typisch US metal geluid wat de band laat horen. Een soort combinatie van Europese heavy metal en thrash/speed metal. En met dat soort muziek staan bijvoorbeeld de Metal Massacre cd's vol mee.

Neemt niet weg dat Helstar een zeer eigen geluid heeft. Op Burning Star (en de latere albums) staan vol met venijnige metalsongs vol met geraffineerd verweven melodieën op een manier die ik bij geen andere band terughoor.
Vooral Run With The Pack is een echte epische metalklassieker.

3,5 ster voor deze want Remnants Of War en Nosferatu vind ik nog een slagje beter.

Natuurlijk is het geen echte power metal band. Net zoals Iron Maiden en Judas Priest dat ook niet zijn. Terwijl het juist toch deze groepen zijn die aan de oorsprong van het genre staan. Zo is Venom en Celtic Frost ook geen echte black metal.

Dit album is één van mijn dierbaarste bezittingen en in bezit op vinyl. Met een vriend heb ik twintig jaar geleden een ruil gedaan: hij kreeg het debuut van W.A.S.P. en ik kreeg deze Helstar in mijn pollen: nooit beklaagd .

Maar je stelt wel dat Helstar aan de geboorte stond van een nieuw genre. Dat vind ik echt teveel eer. Loads of Amerikaanse metalbands maakten dezelfde stijl muziek als Helstar begin jaren 80.

Tut tut, ik schreef dat ze MEE aan de geboorte stonden van de power metal (samen met bijvoorbeeld ook Virgin Steele en Hawaii). Dat mag jij teveel eer vinden, dat maakt het nog niet minder waar.


@Sir, een goede ruil inderdaad!

Okee, samen met nog 1000 andere bands stond Helstar aan de wieg van het powermetalgenre.

Ik vind het een goed idee om hem nog eens op te zetten, want dat heb ik lang niet meer gedaan.

Nu zijn we het bijna eens. Alleen neem ik geen genoegen met je overdrijving van 1000. Aan nog geen tiende daarvan kom je aan bands die in minstens dezelfde mate als Helstar mee de toon hebben gezet. Met verzamelalbums van Metal Massacre kom je er bijlange niet aan. Verschillende bands die daarop met een nummer verschenen zijn van geen invloed en er staan trouwens ook nog andere metalgenres op.

't Is dat het hier over Burning Star van Helstar gaat en niet specifiek over het genre. Maar je mag je vriendelijk uitgedaagd voelen om mij per persoonlijk bericht eens 100 groepsnamen door te spelen. Ik zal er hier dan melding van maken als je je bewering voor slechts een tiende hard kan maken.

Ik dacht dat het ging over de geboorte van een muziekstijl, niet de mate waarop Helstar zich binnen dat genre weet te onderscheiden. Dat is de nuance die ik aanbreng.

Die 1000 namen ach, dat is ironie en een beetje gechargeerd. Dat begrijp jij ook wel

Maar goed, ik vind Manowar eerder een founding father van de power metal dan Helstar. En Helloween zelf is ook wel een stichter. Of Grave Digger, of Judas Priest... enz enz.

En nu weer over Burning Star. Eigenlijk is Run With The Pack wel een beetje het beste Helstar nummer. Geen optreden is compleet zonder deze kraker.

En daar kan ik van getuigen: nog in het voorprogramma van Yngwie Malmsteen gezien in het Sportpaleis in Gent (België), nu ook al zo'n twintig jaar geleden. Ik denk dat het de Odyssey tour van Yngwie (1988) was want de toenmalige zanger was Joe Lynn Turner. Helstar was echt goed.

Burning Star, nog een debuutalbum van een fantastische Amerikaanse heavy metal groep: ik hou van debuutalbums en ik ben een fiere eigenaar van dit album op vinyl. Debuutalbums zijn als ontdekkingsreizen, het is nieuw, het is fris en soms ontdek je een pareltje. Dit is een wondermooi pareltje met stevige productie van Carl Canedy, drummer bij The Rods.
Sterke songs met veel breaks, afwijkend en inventief gitaarwerk (de intro van Towards the Unknown), op tijd en stond breaks en tempowisselingen en een zanger die geweldig hoog kan uithalen. De zang kan soms wat theatraal klinken maar hij is tenminste toonvast. De muziek vind ik jaren na datum nog altijd geweldig en ik vind dat deze groep best wel zijn tijd ver vooruit was. Als ik een PM krijg van een collega met de vraag om tips, zal deze er altijd maar dan ook altijd bijzitten. Hm, destijds een vier gegeven, veel te weinig eigenlijk.
Noem de beste nummers, hoor ik er al roepen! Zoek het zelf maar uit, antwoord ik, want vind hier maar eens een dipje op, misschien een beetje nummer zes Possession. Vijfendertig minuten met metal van de bovenste plank en ik daag u uit om stil te zitten bij Run with the Pack (die break!) en The Shadows of Iga. Klassieker? Men zegge het voort.

Wat een enthousiasme hierboven voor deze plaat!
Ik heb Burning Star een tijdje terug 1 keer beluisterd via Youtube, en het wist me niet echt te boeien. Echter, gegeven de geluidskwaliteit van YT, denk ik dat ik maar eens moet proberen deze plaat in een iets betere kwaliteit te pakken te krijgen om een goed oordeel te kunnen vellen.

Deze vandaag op vinyl gekocht, straks eens beluisteren

Proficiat!

Album bevalt me heel erg goed tot nu toe. Al vind ik het openingsnummer ook meteen het sterkste nummer van dit album.

Ik wacht nog even met stemmen totdat ik hem wat vaker gedraaid heb.

Ik vind dat het album een vrij constante kwaliteit heeft. Witch's Eye, The Shadows of Iga en Possession zijn wat onopvallender nummers maar wel nog steeds erg goed. De rest vind ik helemaal geweldig.

Sinds mijn vorige post heb ik dit album denk ik zo'n 10 keer gedraaid, en ik begrijp het enthousiasme voor deze plaat niet echt.

De songs vind ik wel aardig, maar nergens echt spetterend. Eén uitzondering: Run With The Pack. Dat zit goed in elkaar, en kan me als enige nummer echt van begin tot einde boeien. Een rustig begin, daarna harder, en mooi leadgitaarwerk.

Het voornaamste minpunt zijn de vocalen. De stem van James Rivera gaat - zonder die hoge uithalen - snel op mijn zenuwen werken. Met die uithalen knap ik er echter nog sneller op af. Ik vind ze veelal slecht geplaatst en zodoende weinig toevoegen aan de nummers. Heel knap dat je die hoge tonen zuiver kan halen, maar midden in een zin komt het eerder over als laten zien hoe goed je je stembanden kan besturen dan iets toe willen voegen aan een liedje.

Kortom, ik heb dit album meerdere kansen gegeven, maar er bar weinig plezier aan beleefd. Gelukkig dat er andere mensen zijn die er wel van kunnen genieten.

2.5*

Rivera heeft een beetje een love it or hate it stemgeluid. Daarnaast bezigt hij een soort declamerende vorm van zingen. Ik vind hem wel altijd spelvreugde en enthousiasme uitstralen.

Dat een mens al zolang dit album in zijn bezit moet hebben om er pas vandaag op te letten dat James Rivera zelfs niet op dit album wordt vermeld, wel ene Bill Lionel... Toch is het één en dezelfde persoon en is het wel degelijk James Rivera die hierop zingt.

Bill Lionel was destijds zijn 'pornonaam'. Ten tijde van Remnants Of War kwam hij bij zinnen en ging hij zijn eigen naam gebruiken.
John Cyriis onderging bijvoorbeeld ook een aantal 'namechanges' voordat hij bij de nog steeds pornonaam Cyriis bleef hangen."

Aha, zo zit de vork in de steel!

Ook maar weer eens opgedokemn uit de platenkast en weer eens gedraaid. En hoewel de productie wat rammelt, best sterke nummers. Ik heb hem op het Roadrunner label, en op vinyl uiteraard.

Ik heb eens even gekeken op Discogs en blijkbaar heeft die versie op Combat een andere hoes. Dat heb ik dus nooit geweten. Bij deze een correctie doorgestuurd.

De originele hoes (van het vnyl althans) is er eentje met een ruimteschip dat langs een planeet zoeft.

Da's dus de Europese variant.

Zie op Discogs voor deze hoes, Rinus.

De beste van Helstar!! Vooral het intro is legendarisch.

De eerste persing van de Europese versie van dit album had een foutje. Tijdens het intro van de opener van kant twee van het album 'Leather and Lust' versnelde het intro een paar seconden om daarna weer terug te keren naar het goede tempo.

Verder een aardig debuut.

Ik heb dit album zowel op lp (Roadrunner Records ‎– RR 9854) als op cd (Century Media ‎– 66027-2) en hoor geen verschil.

Ik heb de eerste persing op Roadrunner gehad. Toen Roadrunner de fout ontdekte hebben ze die vrij snel gecorrigeerd. Als jij de fout op je LP niet hebt, heb je een later exemplaar. Het zou kunnen dat ze het uitgave nummer niet veranderd hebben.

Ik weet het zeker want vrienden van mij zoals André Methorst en André Verhuijsen die net als ik dezelfde persing hadden, hadden het ook.

Wanneer heb jij het album gekocht?