Helstar - Burning Star (1984)

Burning Star, nog een debuutalbum van een fantastische Amerikaanse heavy metal groep: ik hou van debuutalbums en ik ben een fiere eigenaar van dit album op vinyl. Debuutalbums zijn als ontdekkingsreizen, het is nieuw, het is fris en soms ontdek je een pareltje. Dit is een wondermooi pareltje met stevige productie van Carl Canedy, drummer bij The Rods.
Sterke songs met veel breaks, afwijkend en inventief gitaarwerk (de intro van Towards the Unknown), op tijd en stond breaks en tempowisselingen en een zanger die geweldig hoog kan uithalen. De zang kan soms wat theatraal klinken maar hij is tenminste toonvast. De muziek vind ik jaren na datum nog altijd geweldig en ik vind dat deze groep best wel zijn tijd ver vooruit was. Als ik een PM krijg van een collega met de vraag om tips, zal deze er altijd maar dan ook altijd bijzitten. Hm, destijds een vier gegeven, veel te weinig eigenlijk.
Noem de beste nummers, hoor ik er al roepen! Zoek het zelf maar uit, antwoord ik, want vind hier maar eens een dipje op, misschien een beetje nummer zes Possession. Vijfendertig minuten met metal van de bovenste plank en ik daag u uit om stil te zitten bij Run with the Pack (die break!) en The Shadows of Iga. Klassieker? Men zegge het voort.

Sinds mijn vorige post heb ik dit album denk ik zo'n 10 keer gedraaid, en ik begrijp het enthousiasme voor deze plaat niet echt.

De songs vind ik wel aardig, maar nergens echt spetterend. Eén uitzondering: Run With The Pack. Dat zit goed in elkaar, en kan me als enige nummer echt van begin tot einde boeien. Een rustig begin, daarna harder, en mooi leadgitaarwerk.

Het voornaamste minpunt zijn de vocalen. De stem van James Rivera gaat - zonder die hoge uithalen - snel op mijn zenuwen werken. Met die uithalen knap ik er echter nog sneller op af. Ik vind ze veelal slecht geplaatst en zodoende weinig toevoegen aan de nummers. Heel knap dat je die hoge tonen zuiver kan halen, maar midden in een zin komt het eerder over als laten zien hoe goed je je stembanden kan besturen dan iets toe willen voegen aan een liedje.

Kortom, ik heb dit album meerdere kansen gegeven, maar er bar weinig plezier aan beleefd. Gelukkig dat er andere mensen zijn die er wel van kunnen genieten.

2.5*

Leuk dat Ruud dit keer Helstar voorstelde, want mijn enige kennis van deze band was van twee albums (Burning Star en King Of Hell) die ik beide heb weg gedaan omdat het me niet genoeg interesseerde. In het geval van dit album was het misschien ook omdat ik op dat moment deze samen met Forbidden's Forbidden Evil had gekocht en deze zo ongelooflijk vlak en duf aanvoelde na dat thrashmetalspektakel, dat ik dezelfde nog terug ben gegaan naar de Sounds om hem om te ruilen voor Twisted Into Form.

Bij een herbeluistering hoor ik in ieder geval wel wat er goed is, maar ook waarom ik het album toen niet gehouden heb. Het voelt allemaal nog een beetje als 'net niet' aan. Jag Panzer (Ample Destruction), Metal Church (Metal Church) en Virgin Steele (Guardians Of The Flame) gingen allemaal veel verder qua zangpartijen, teksten en gitaarsolo's, waardoor dit album voor mij een aanvoelt alsof het achter de feiten aanloopt. Rivera's zang is wel een hoogtepunt, omdat hij zeker toffe gilletjes heeft, maar hij komt tegelijkertijd ook niet over als een wereldzanger van formaat met een eigen strot.

Run With The Pack snap ik in ieder geval wel van dat het een klassieker is onder de fans. Lekkere versnelling halverwege. Afsluiter Dracula's Castle heeft ook een fijn intro en sluit het album zodoende nog best aardig af, maar het mag van mij toch echt nog wat spannender worden wil ik echt geïnteresseerd raken. En zeker beter geproduceerd.

Charmant debuut van deze undergroundlegende De heren zijn duidelijk nog zoekende qua geluid, maar hier en daar hoor je toch al wat hun muziek later zou kenmerken. De mosterd halen ze duidelijk bij bands als Iron Maiden en Dio vandaan. Beetje Manowar/Virgin Steele ook wellicht. De muziek is redelijk rechttoe rechtaan. Echt heel spannende dingen hoor je niet, al mogen Run With The Pack en Dracula's Castle er echt wezen. Ik moet wel bekennen dat James Rivera's langere gegil niet echt goed uit de verf komt.