Wilco - Ode to Joy (2019)

En daar zijn ze weer. Tweedy is een zeer productief baasje de laatste jaren.

Mooie hoes. En hier is de eerste track: Love Is Everywhere (Beware).

Lekker nummertje hoor. Hierdoor raak ik wel benieuwd naar de rest.

pre order onmiddellijk besteld.

Dat nieuwe nummer is wel echt een pareltje, nieuwe plaat van Wilco komt op een ideaal moment voor mij gezien ik al weken eigenlijk vrijwel niets anders dan deze band luister (sinds het concert in Brussel).

Dat nieuwe nummer klinkt alsof het op Jeff Tweedy’s laatste twee soloalbums had kunnen staan, maar dan met Nels Cline op de gitaar erbij. Nog niet volledig lekker gemaakt.

geleidelijk druppelen er live versies van de nieuwe nummers binnen op you tube gespeeld tijdens Wilco's huidige concertreeks. Lastig om er iets zinnigs over te zeggen, behalve dat het allemaal vrij rustig is, en ook dat het wel Wilco lijkt en niet Tweedy met begeleidingsband

De tweede single is net verschenen, compleet met typische Wilco videoclip. Vind deze persoonlijk nog een slag beter dan de eerste.

Ik krijg meteen zin in het concert in Tivoli volgende week

Wilco - Everyone Hides

tijdens recente optredens gespeeld openingsnummer Bright Leaves heeft eindelijk weer iets hoe zal ik het zeggen urgents in zich. Op een monotoon drumritme de ruimtelijke gitaarklanken van Cline in combinatie met jazzy keyboard en weemoedige zang. Zo'n nummer dat ik op de laatste 2 albums van Wilco miste.

a.s. dinsdag Wilco in de Roma Antwerpen. Ik kijk er naar uit alsook naar het nieuwe album. Hopelijk spelen ze veel nieuw materiaal.

In recente setlists duiken steevast 7 à 8 nieuwe songs op.

Everyone Hides is vijf jaar geleden al eens uitgebracht, altijd een mooi nummer gevonden!

Nieuwe album kan er mee door, beter dan Schmilco in ieder geval, maar waar zijn de meer dynamische nummers van Wilco? Het begint een beetje Tweedy solo te worden en beklijft niet echt zoals Wilco op zijn top.

Hier was ik al bang voor... Gewoon Tweedy met hier en daar een solo van Nels Cline?

Met Everyone Hides lijkt de band een beetje wakker te worden, de toon wordt gezet voor de tweede helft van de plaat. Maar dan nóg vind ik het allemaal zo bedrukt/onderdrukt klinken.

De nieuwe Wilco platen blijven allemaal tussen de lijntjes, nergens wordt er uitgeschoten. Als je dat bedoelt met onderdrukt/bedrukt, ben ik het helemaal eens. Ze durven niet meer iets losbandigs te doen. Het zijn prima albums hoor die laatste paar, maar er mist gewoon afwisseling.

Het lijkt bij tijd en wijle wel of ze onder water spelen.

Ik ervaar een klein A-Ghost-is-Born-momentje bij het beluisteren van Everyone Hides en mijn hart maakt een vreugdedansje. A Ghost Is Born is mijn favoriete Wilco-album en zal naar alle waarschijnlijkheid niet meer overtroffen worden door Tweedy & co. De latere albums ben ik minder en minder gaan luisteren omdat ik ze steeds minder scherp vond worden. Een soort van verzadiging zeg maar. Tweedy's solo met zoonlief op de drums, Sukierae, verrastte me in positieve zin maar de noodzaak tot aanschaf was grotendeels verwenen. Dit verrast me gelukkig ook dus ben erg benieuwd naar het album als totaal. Als er een Wilco-god is, laat er dan weer lekkere rafelrandjes aan dit album zitten! Het mag pijn doen, het mag schuren, de braafheid kan de container in!

Slechte kwaliteit download?

Track #3 een indicatie van wat de band hoopt dat de gemiddelde waardering voor dit album niet zal worden?

Wilco's Jeff Tweedy on New Album: "I Can’t Allow Myself to Feel Too Comfortable" | SPIN lees vooral wat de band zelf zegt over de aanpak!

Eerste luisterbeurt zit er op en wat een ontgoocheling... Waar is Wilco gebleven? Dit is radiovriendelijke, licht onderkoelde, vlakke en sfeerloze popmuziek. Breng dit uit als Tweedy voor de fans, dan hoef ik ook niet teleurgesteld achter te blijven.

Tweedy's soloproject van vorig jaar, aangevuld met We Were Lucky en de singles van dit album, had je beter onder Wilco-vlag kunnen uitbrengen. Stukje meer pit en minder vlakke songs.

vind het een mooi album geworden; het ligt in het verlengde van Schmilco en laatste solo albums van Tweedy maar is beduidend rijker in geluid en vormt meer een geheel. Opener Bright Leaves is meteen een return to form. Wat daarna volgt is het hele palet aan Wilco kleuren, soms zoet (maar nooit over het randje) en soms schuurt het nog licht (Quiet Amplifier en We Were Lucky) maar inderdaad, het is allemaal bedaagder. De dagen van A Ghost is Born zijn voorbij. Dit is het huidige Wilco op de top van zijn kunnen

Live zit er nog gelukkig nog steeds veel meer in. Stuk voor stuk geweldige muzikanten (Pat Sansone!). Op deze plaat hoor ik dat nauwelijks terug en dat is zonde, de top van hun kunnen wordt flink beknot.

Maar stug doorluisteren zúllen we: wie weet wat een volgende luisterbeurt zal brengen.

Houd vol. Je noemde zelf al We Were Lucky -ik had het onterecht over licht schurend-, het schuurt volop en is 1 van hun sterkste nummers in tijden. Voorafgegaan door het fijne Citizens en gevolgd door het sprankelende Love Is Everywhere (Beware). En krijg je daarna ander hoogtepuntje Hold Me Anyway.

Ze zijn het een beetje kwijt de laatste jaren. Kabbelt maar een beetje voort. Waar zijn de scherpe donkere randen.

Dit vind ik dus niet; op dit album lijkt alles mooi op zijn pootjes terecht te komen, (ik vond ook de vorige albums niet echt geweldig...) Hier klinken de songs w.b. zang eenvoudig en vertrouwd, maar de sound van de band vind ik echt super, er zit avontuur in met magische momenten en rafelranden.

Lastig. Ik vind het moeilijk om er onbevooroordeeld naar te luisteren. Waar ik in de eerste Wilco platen in de albums kon "wonen" boeien ze mij nu niet zo. Misschien toch al onbewust afscheid van Wilco genomen. Live was het dan wel weer ouderwets goed. De band ten tijden van de Kicking Television tour blijft geniaal.

Ik denk dat mensen onderling van mening verschillen over wat spannend is. Het klinkt alsof de band weer veel heeft geëxperimenteerd met textuur en detail. Dat zullen zij waarschijnlijk als een muzikale ontwikkeling ervaren. Ik las in een interview dat dit album niet echt 'live drums' heeft, maar dat het allemaal los opgenomen snares and kicks etc zijn, waar ze vooral op het sonische aspect hebben gelet, en dat dit voor Glenn Kotche een hele stap was om voor een groot deel niet traditioneel een drumpartij in te spelen. Dit hoor je ook wel in de nummers vind ik. En - ik noem maar wat - Hold Me Anyway heeft een soort gitaarorkest (bijna Brian May-achtig). In de coupletten heeft het een kleine rol, maar het geeft zo'n nummer wel kleur.

Maar voor een hoop mensen is dat een beetje geneuzel op de vierkante millimeter en horen ze meer avontuur en spanning in nummers als Spiders, of The Art of Almost. Dat snap ik ook wel weer.

Tsja, ik laat het allemaal nog even op me inwerken. Ik hoor wel al een hoop mooie momenten in ieder geval, en het klinkt perfect voor een dag als vandaag. Love is Everywhere is in ieder geval echt een anthem, in mijn oren. En het album klinkt ook nog eens alsof het allemaal bij elkaar hoort.

Verdomd, die vergelijking kwam ook bij mij op, Brian May!