Bruce Springsteen - The Ghost of Tom Joad (1995)

Op "The Ghost of Tom Joad" horen we de ingetogen Bruce Springsteen. Gewoon een man met een gitaar die zijn hart uitstort. Af en toe ondersteund met een harmonica (zoals op de prachtige titeltrack) of wat zacht aanzwellende strijkers. Ik moet bekennen dat de ingetogen Bruce Springsteen me net iets meer bevalt dan het toch soms wat bombastische geluid die hij samen met The E-Street Band voortbrengt. De sobere setting geven zijn verhalen nog meer kracht. "The Ghost of Tom Joad" heeft niet de impact van "Nebraska", maar komt qua sfeer en beleving aardig in de buurt, en kent met de titeltrack, "The New Timer" en "Across the Border" een aantal bloedstollend mooie pareltjes.

Qua opzet en teksten is dit album wat mij betreft de opvolger van Nebraska: een ingetogen album met veelal trieste teksten (hier en daar glimt een sprankje hoop) over mensen aan de onderkant van de maatschappij, als ze al deel (kunnen) nemen in de maatschappij ten minste.

Toch maakt dit album lang niet zoveel indruk als Nebraska. Waar dat album even rauw (Springsteen met alleen gitaar en mondharmonica) klonk als de verhalen die Springsteen vertelde in de teksten, klinkt The Ghost of Tom Joad veel gladder. De muziek is verzorgd, synths zorgen ervoor dat alles makkelijk in het gehoor ligt. Daardoor komt de boodschap nauwelijks over. Zit je op Nebraska midden in de ellende, hier bekijk je het door de opgepoetste lens van de National Geographic.
Dit is niet een slecht album, écht slechte nummers staan hier niet op en nummers als The Ghost of Tom Joad, Youngstown en Galveston Bay vind ik zeker de moeite waard. Toch weet dit album me als geheel niet te overtuigen.

3.0*