Cult of Luna - A Dawn to Fear (2019)

Ben erg benieuwd, 1 van de 2 albums waar ik torenhoge verwachtingen van heb(naast nieuwe Tool).
Hun langste album tot nu toe, 79 minuten. The Silent Man staat hier al geregeld aan en is fantastisch! Ben ook erg blij met de productie (van wat ik tot nu toe gehoord heb)) en dat Julie Christmas niet meedoet, Mariner vond ik ook heel wat minder qua productie.

The Silent Man geluisterd; klinkt wel ok, maar overtuigt nog niet helemaal echt. Dit zal meerdere luisterbeurten nodig hebben, en dus waarschijnlijk ook het hele album, voordat ik tot aanschaf over ga.

Voor één van de vinyl-versies van dit album (waar mijn voorkeur naar uitgaat), kan er trouwens zo maar minimaal wel $34,99 neergeteld worden....; maar eens even laten bezinken of ik dat er voor over heb.

De toekomst zal het uitwijzen...

De eerste review belooft veel goeds.
Cult Of Luna - A Dawn To Fear Album Review | SonicAbuse

The silent man overtuigd bij mij ook nog niet echt. Op YT staat een live opname van een nieuw nummer die hoogst waarschijnlijk op de cd staat.
Die bevalt me dan ook een stuk beter:
Cult of Luna - Untitled - YouTube

Lay Your Head To Rest is nu oa op Spotify te beluisteren.

THEMARSVOLTAOh, dat heb ik niet. Ik vond die combinatie met Julie Christmas juist heel bijzonder.

Daar zijn de meningen echt over verdeeld.
Er gaat geen week voorbij dat ik Cult of Luna niet draai. Alle albums in willekeurige volgorde.
Mariner is de enige die ik altijd oversla.

Het zal hem in de stem van Julie zitten denk ik..
Dat naar mening 'gekrijs', is gewoon niet mijn ding.

strebgeTsja, je kunt het gekrijs noemen. Ik vind die combinatie juist heerlijk. Een soort "doom meets punk" als je het überhaupt al een naam kunt geven. Probleem dat ik met veel post-metal heb is dat muziek en het bijbehorende gebrul voor mijn gevoel "in dezelfde lijn" ligt en ik houd dat geen heel album vol. Terwijl ik tegelijkertijd toegeef dat het vaak fantastisch in elkaar zit (bijvoorbeeld Through Silver and Blood van Neurosis). Nee, dan zet ik toch liever Mariner op of een band als Opeth (met grunts dan). Heel wat anders natuurlijk, maar ook stevig en afwisselend.

Ik moet zeggen dat het monotone gebrul me aan het begin ook flink tegenstond.
Op een gegeven moment leer je de structuren van de liedjes kennen en werkt het verslavend.
Wellicht dat Mariner me op dezelfde manier moet overtuigen.

'Lights on the hill' is in ieder geval bloedstollend mooi.
Na 2 luisterbeurten kan ik zeggen dat dit bij hun beste werk gerekend kan worden.

strebgeOké, ik zal er morgen eens tijd voor vrij maken. Ik zit net de Q&A met Johannes Persson te bekijken en hij geeft aan dat ze het deze keer op een andere wijze hebben aangepakt. Ben benieuwd.

Goed album; minder hard dan ik verwacht had (op basis van wat "inlezen" op review sites, aangezien de band nieuw voor me was), maar wat een mooie brute, duistere sfeer met voldoende melodie. Inderdaad wat wennen aan de zang, maar het past wel in het geheel...

Wat een briljant album! Heb het idee dat er naar 3 climaxen word toegewerkt: gelijk al A Silent Man, dan Lights on the Hill en als laatst The Fall. Staat al de gehele dag aan. De eerste paar draaibeurten vond ik de plaat niet heel speciaal, maar slaat nu in als een bom.
Ook al heb ik de cd inmiddels, ik draai ‘m liever via spotify zodat ik geen schijfjes hoef te wisselen. Geen moment verveeld en de plaat is zo voorbij. Het mooie bij Cult of Luna in vergelijking met een hoop andere bands is dat zelfs de rustige stukken zeer spannend zijn.

Hun beste werk sinds Somewhere Along the Highway!

THEMARSVOLTAVoor mij had dit album ook een aantal luisterbeurten nodig, voordat het kwartje viel. Qua zang vind ik het ook wel enige inspanning vergen om er naar te blijven luisteren. Daarom zijn de "clean vocals", zoals bij "A dawn to fear" wel een aangenaam rustpunt. Dank aan strebge anders had ik het album wellicht links laten liggen. Nu staat de (dubbel) lp inmiddels in de bestelling bij m'n lokale platenwinkel.

Ik merk dat dit de eerste Cult of Luna-plaat is waar ik een dejà vu-gevoel bij krijg. Iedere plaat bracht tot nu toe een nieuw element naar de sound van de Zweden, maar hier klinkt alles heel erg vertrouwd. Het voelt als een mix van eerdere verschillende platen aan: het organische van Somewhere Along the Highway en Eternal Kingdom, de electronic van Vertikal en de intensiteit van Mariner. Dat klinkt allemaal heel negatief, maar dit is weer een heerlijk staaltje post-metal waarmee Cult of Luna laat horen tot de absolute top van het subgenre te behoren. Ik ben alleen niet echt onder de indruk, iets dat eerdere platen wel bij mij deden. Nog meer luisterbeurten gaan uitwijzen of het 4* of 4,5* wordt.

Ik ben een tijdje helemaal gek geweest van de sludge metal. Ik luisterde naar praktisch niets anders meer. Het album Eternal Kingdom is voor mij nog steeds het onvolprezen hoogtepunt. Het latere werk van de heren smaakte mij een stuk minder. Toch deze A Dawn to Fear geprobeerd. Ik merkte dat ik er niet zoveel kracht meer voor heb. Klinkt allemaal weer geweldig hoor, daar niet van. Met als hoogtepunt voor mij de laatste vijf minuten van Lights on the Hill.

Mijn eerste kennismaking met deze band kwam er met de plaat Mariner. Na een paar luisterbeurten kwam ik tot de conclusie dat ik vooral moeite had met het monotone gekrijs en de zang van Julie. De combinatie werkte bij mij niet.
Met deze nieuwe plaat is het anders. Ik heb de indruk dat dit iets toegankelijker klinkt waardoor ik deze plaat zonder moeite kan uitzitten.

Niks over gelogen! Dit nummer past meer dan prima in het lijstje van mooiste CoL nummers, waar ook Dim, Dark City, Dead Man, Ghost Trial, Following Betulas, Echoes, Vague Illusions, Mute Departure en In Awe Of in staan.
Kan wel eens mijn favoriete Cult of Luna nummer worden.

Echt een fantastisch nummer, kan zo de heledag op repeat!

THEMARSVOLTA Het begin van dit nummer had wat mij betreft zo in een 21e eeuwse eigentijdse variant van Once Upon A Time In The West kunnen worden gebruikt. Klinkt heel ruimtelijk, filmisch en heerlijk donker.

Behoorlijk indrukwekkend weer, Lights on the Hill is inderdaad een parel. Ik ben blij dat ik deze heb aangeschaft.

Wat een indrukwekkende plaat van CoL! Tijdens The Silent Man en Lay Your Head To Rest moet het album nog op stoom komen maar vanaf het titelnummer geraak ik in een greep waar ik alleen uitkom om van plaatkant te wisselen. Hoogtepunt is absoluut Lights On The Hill, maar ook The Fall is een dijk van een nummer. Productioneel klinkt het album als een klok en het artwork van de artbookeditie is mooi verzorgd.

Score:

89/100

Geprobeerd! Echter... de 'zang' is niet mijn kopje ☕!

Mariner heeft mijn wat afgezwakte interesse in Cult of Luna weer nieuw leven ingeblazen en niet onterecht blijk nu. Ik heb er één luisterbeurt op zitten maar ben al behoorlijk onder de indruk.

De heren flikken het weer. Ik luister de laatste tijd nergens anders meer naar. Bloedmooi album.

Nu toch al vele malen beluisterd en het album blijft maar groeien. Een nummer als "A dawn to fear" gaat door merg en been. Over Lights on the Hill is al genoeg gezegd en The Silent Man is gewoon wreed goed. Laatste halve punt erbij, ik vind het uiteindelijk nog beter dan Mariner (en daar was ik al van onder de indruk). Ik ga ze toch maar eens live bekijken (@Trix).

Nog niet vernoemd maar ook bijzonder sterk is Inland Rain, een kort en krachtig nummer dat je compleet tegen het canvas mept.
Album heeft zijn tijd nodig, maar dat is ook het fijne aan Cult of Luna. Dat groeiproces naar het fantastische.

Kwartje moet even vallen, heeft wat luisterbeurten nodig. Wacht even tot na 26 november met waardering, kaarten zijn inmiddels binnen

Dacht ik eerder dit jaar nog dan Soen of Klone wel mijn ontdekkingen van het jaar zouden zijn, ben ik er nu vrij zeker van dat Cult of Luna die plek gaat opeisen. Het heeft een paar luisterbeurten geduurd maar wat een prachtig stuk muziek is dit geworden.

Het doet me wat denken aan Deafheaven, wat voornamelijk te maken heeft met hoe ik de zang ervaar. Ondertussen is het onderdeel van de muziek geworden, maar het voelt af en toe nog wel als een element wat niet geheel binnen de muziek past. Verder is het en wat bezwerend album, perfect voor dit regenachtige weer.

Hier ook! Al fan sinds 2006/2007 maar heb ze nog nooit gezien, ik ben erg benieuwd...

Als het niveau van Live at La Gaîté Lyrique wordt gehaald zal je mij niet horen

Legian, ik hoor de Deafhaven connectie niet, daar kom ik niet doorheen.

Placebo13 De connectie is voor mij vooral in de sfeer en de ervaring van de zang van beide bands. Bij Deaheaven heeft het erg lang geduurd voordat ik de zang kon hebben en nog is het voor mij soms een stoorfactor. Datzelfde heb ik hier ook. Het eerste nummer is veruit ook de minste omdat het voor mij vooral geld als gewenningsnummer voor de zang.

De zang als stoorfactor haalt mij direct uit de gecreëerde sfeer, iets waar beide bands erg sterk op richten. Deafheaven heb ik toen (ten tijde van sunbather) ook niet meer geluisterd tot dat ik hun album vorig jaar probeerde. Ik voorzag bij Cult of Luna eigenlijk eenzelfde gebeuren toen ik het album probeerde. Vandaar de connectie.

Ondertussen is daar geen sprake meer van trouwens. De zang valt me steeds minder op hier en stoort daardoor nog erg weinig.