Foals - Everything Not Saved Will Be Lost - Part 2 (2019)

Al vanaf de releasedatum van Everything Not Saved Will Be Lost – Part 1 in maart jongsleden werd er uitgekeken naar het tweede deel. Hierbij zou een stuk minder het accent liggen op de new wave synthpop. Een stevige gitaarplaat werd beloofd aldus boegbeeld Yannis Philippakis. De prachtige al eerder vrijgegeven hoes schept de verwachtingen van een deprimerend, maar tevens kleurrijk geheel. Onbewust spelen die gedachtes in mijn achterhoofd bij de eerste luisterbeurt van Everything Not Saved Will Be Lost – Part 2. Foals is echter een allemansvriend geworden. Wie hoopt op een minder toegankelijk geluid zal flink teleurgesteld zijn. Met een echte tourmovie genaamd Rip Up the Road die samen met de plaat het licht zal zien, is het direct duidelijk. De band wil zo snel mogelijk de wereld veroveren en richt zich hierbij allang niet meer op het clubcircuit.

Na het verwachtingsvolle kerkelijke intro met als titel Red Desert wordt er ritmisch hard geopend met The Runner. Natuurlijk blijft Yannis een geweldige zanger, daar twijfelt niemand aan. Toch dreigen ze in de valkuil te stappen welke het grote Warner Records door zijn regime volgende werknemers heeft laten graven. Hiermee lopen ze sterk de kans om opgeslokt te worden door de menigte, die van het nieuwe album van Foals hun plaat maken. Wil je als band zijnde dat het publiek luidkeels alles meezingt, en zonder enige bezieling het iets eigens maakt? De zeggingskracht is genivelleerd tot een gemiddeld niveau.

Mag je ze het kwalijk nemen? Natuurlijk niet, de mainstream zal het allemaal geweldig vinden, en er vallen genoeg nieuwe zieltjes mee te winnen. Foals is altijd al een hardwerkende band geweest die de potentie heeft om groot te worden. Ze leveren een goed, maar risicoloos product af, waarmee ze geheel aan de verwachtingen van de platenmaatschappij voldoen. Respect dat ze gewoon in een jaar tijd twee platen op de markt brengen, en zich niks aantrekken van de moeilijkdoenerij van andere artiesten. Ook in deze periode is dat blijkbaar mogelijk.

Pas tegen het einde is daar het hoopvolle Into the Surf. Ze hebben het nog steeds in zich om prachtige hemelse songs te maken. Door de sfeervolle keyboardbegeleiding die de gitaren naar de achtergrond dwingen is er ruimte gecreëerd voor bezinning. Daarom kan ik mij waarschijnlijk veel beter vinden in het geluid van het eerder dit jaar verschenen Everything Not Saved Will Be Lost – Part 1. Hoe verwachtingsvol ik ook uitkeek naar het meer rockgerichte vervolg. Het lijkt dat ze zich met het slotakkoord gehergroepeerd hebben door het prima functionerende Neptune te presenteren. Zonder het koortje en echo’s zou deze zelfs nog beter tot zijn recht komen. Al zal de nieuwe lichting volgers het verder allemaal geweldig vinden, en de laatste track vanwege de lengte schaamteloos skippen.